Farewell Comrade and Friend Christos

They happened to be a fine crop…

In the morning of March the 11th 2018, we lost unexpectedly our anarchist comrade and founding member of our political group, Christos Politis. His death is overwhelming, but it won’t paralyze us, it won’t bend us. Our ranks will grow and we will collectively walk the uphill that Christos has left behind…

Christos passed away unfairly. Like thousands of other people in this galley we all live in. Here, where the ambulances take more than an hour to arrive. Here, where our lives, the lives of the poor and the workers, the unemployed and the damned, the true militants and the brave like Christos, are constantly targeted and under probation.

Christos was as well, like all of us, a true born of his generation, of this dump where we grew up and live, of its contrasts, its contradictions, its constant pressure, of bad timing… No one and nothing will spill the Honor and Memory of our Comrade. We will make sure of it, as we are certain will do the hundreds, the literally thousands of comrades, men and women, who met him and walked alongside the last 25 years, at least at some part of the path, in his long, incessant and multiform political action.

Our Comrade joined the streets of Struggle at a very early age, in the mid 90’s and since then, and until two days ago when his big heart stopped beating, he never ceased – not for a moment – struggling dynamically, with determination and courage, from every front, constantly and with consequence. In the demonstrations after the assassination of Christoforos Marinos in 1996, in the barricades outside the exam centers in ’98, in the antiwar demonstrations in ’99. In the demonstrations against the EU leaders summit in Thessaloniki in 2003, in the student’s struggle in 2006-07, in the insurrection of December 2008, in the solidarity to political and struggling prisoners, in the international-antifascist action, in the solidarity to squats, in solidarity structures, in the collective kitchens for refugees and immigrants, in the struggles against state repression, mafias and social cannibalism, in Exarchia and everywhere. Incessantly all these years he lived and fought with a smile on his face, with integrity and dignity. Human, a modest and committed Fighter. Through the collective political procedures of the anarchist-antiauthoritarian scene and the wider antagonistic movement, he lived and fought at the frontlines, Christos of the Struggle and Fight; Christos of counterattack, of collective and self-defense; Christos of organization and commitment; Christos of assemblies and initiatives; Christos of counter-information and postings; Christos of publications and presentations; Christos of political suggestions and analysis; Christos in every Struggle front of those decades. 8 years ago, in the winter of 2010 – right after the country was already in memorandum winter – our Comrade felt on his skin the state repression, the police-justice fury, the relentlessness οf media parrots and mainstream headhunters. From the closed prison of Grevena, more than 400 km away from Athens, he wrote:

[…] Because we fought everywhere, with our small or bigger forces, where nothing seemed certain and when the social entropy was giving a new meaning to our life and strength to our struggles. […] The made-up and guided persecutions, based on the scenarios and obsessions of the anti-terrorist department, look like cluster bombs. They target somewhere only to strike a long range around it, to destroy a wider area. This persecution doesn’t concern me exclusively. This persecution aims at scaring everyone. In order to be careful who we talk to. With whom we do postering. With whom we print publications. With whom we walk side by side in the demos. With whom we exchange opinions during events. And certainly, where we go to. To fill us in our everyday life with doubt and fear. The servants of Troika offer us generously the eternal “alibi” of obedience, of temporary security and fake safety of submission. Because, who will doubt, without being laughed at completely, that if we were content with nothing, if we were anarchists only until high school, if we were “relieved” after the signing of the memorandum, if he hated immigrants, if we were frustrated with the black block, if we were afraid of “terrorists”, nor I nor many others who resist would have experienced the repression consequences.

But the struggle won’t retreat. The regime and its various officials won’t be able to feel happiness or relief. We resist side by side with the anarchist prisoners, the prisoners in struggle. Until their liberation. We contribute constantly to bringing together – theoretically and organizationally – our class and developing the necessary strategic plan in order to achieve victory.

Let’s stand still. And let’s take the next step. For the social/class counter-attack. Aiming at storming heaven.

PS: As one good friend once said to me: «Patience. Strength. Faith to the Cause. We are right. The end.” Those words will be my guide in those truly difficult moments.

Christos, this will be our guide as well…Farewell Comrade and Friend. We shall never forget you.

The Struggle goes on. The way you knew and wanted it to be.

Class Counter attack (Anarchist and Communist Group)

Athens, March 13th 2018

Ολοι και Όλες στην πρεσβεία του Ισραήλ: Τρίτη 3 Απρίλη, 6:30μμ

φώτο: από τη Συγκέντρωση έξω από την πρεσβεία του Ισραήλ που καλέστηκε το Σάββατο 31 Μάρτη από την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό.

Ολοι και Όλες στην πρεσβεία του Ισραήλ

Τρίτη 3 Απρίλη, 6:30μμ

Δεκάδες χιλιάδες παλαιστίνιοι στη Λωρίδα της Γάζας αψήφησαν την τρομοκρατία του Ισραήλ. Συγκεντρώθηκαν στα όρια της «νεκρής ζώνης» που εδώ και μια δεκαετία έχει επιβάλλει ο ισραηλινός στρατός στη Γάζα, διεκδικώντας το δικαίωμα στην επιστροφή για τους χιλιάδες παλαιστίνιους πρόσφυγες που ξεριζώθηκαν και ξεριζώνονται από τις πατρογονικές τους εστίες. Ο σιωνιστικός στρατός δεν δίστασε για ακόμη μια φορά να προτάξει τα μυδράλια απέναντι σε άοπλους διαδηλωτές. Δεκαεφτά νεκροί και πάνω από 1000 τραυματίες είναι ο φόρος αίματος για τους παλαιστίνιους που συνεχίζουν να αντιστέκονται στην ισραηλινή κατοχή.

Στην Αθήνα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιφύλαξε στους αλληλέγγυους στον παλαιστινιακό λαό επίθεση με χειροβομβίδες κρότου λάμψης και ξύλο στο ψαχνό το περασμένο Σάββατο έξω από την ισραηλινή πρεσβεία. Αρκετοί αγωνιστές τραυματίστηκαν και διακομίστηκαν στα κοντινότερα νοσοκομεία. Οι πραίτορες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε έξαλλη κατάσταση χτυπούσαν αιμόφυρτους διαδηλωτές που είχαν πέσει στο δρόμο, ανοίγοντάς τους το κεφάλι. Ο λόγος της απρόκλητης επίθεσης ήταν ένας και μοναδικός: να διαλύσουν τη συγκέντρωση έξω από την ισραηλινή πρεσβεία και να γίνουν για μια ακόμη φορά αρεστοί στους σιωνιστές συμμάχους τους και τους αμερικάνους πάτρωνές τους.

Λίγο αργότερα ο κυβερνητικός θίασος έσπευσε να εκδώσει μια χλιαρή ανακοίνωση καταδίκης των “βιαιοτήτων των ισραηλινών αρχών”. Η υποκρισία και η αλητεία του κυβερνητικού τσίρκου σε όλο τους το μεγαλείο.

Καλούμε όλους και όλες στην πρεσβεία του Ισραήλ την Τρίτη 3 Απρίλη, στις 6:30μμ.

Η νέα θηριωδία του Ισραήλ να μην μείνει αναπάντητη.

Νίκη στα όπλα της Παλαιστινιακής Αντίστασης.
Λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Τερματισμός κάθε σχέσης της χώρας μας με το Ισραήλ.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι συνένοχη στο διαρκές κατοχικό έγκλημα στην Παλαιστίνη.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό


Όλοι και Όλες στη πρεσβεία του Ισραήλ: Σάββατο 31 Μάρτη, 6.30 μμ

Όλοι και Όλες στη πρεσβεία του Ισραήλ

Σάββατο 31 Μάρτη, 6:30μμ

Δεκάδες χιλιάδες παλαιστίνιοι στη Λωρίδα της Γάζας αψήφησαν τη τρομοκρατία του Ισραήλ. Συγκεντρώθηκαν στα όρια της «νεκρής ζώνης» που εδώ και μια δεκαετία έχει επιβάλλει ο ισραηλινός στρατός στη Γάζα, διεκδικώντας το δικαίωμα στην επιστροφή  για τους χιλιάδες παλαιστίνιους πρόσφυγες που ξεριζώθηκαν και ξεριζώνονται από τις πατρογονικές τους εστίες. Ο σιωνιστικός στρατός δεν δίστασε για ακόμη μια φορά να προτάξει τα μυδράλια απέναντι σε άοπλους διαδηλωτές. Πάνω από 10 νεκροί και 500 τραυματίες είναι ο φόρος αίματος για τους παλαιστίνιους που συνεχίζουν να αντιστέκονται στην ισραηλινή κατοχή.


Καλούμε όλους και όλες στην πρεσβεία του Ισραήλ το Σάββατο 31 Μάρτη 6:30μμ.

Η νέα θηριωδία του Ισραήλ να μην μείνει αναπάντητη.


Νίκη στα όπλα της Παλαιστινιακής Αντίστασης.

Τερματισμός κάθε σχέσης της χώρας μας με το Ισραήλ.

Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό

Ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας: Εργατική Συγκέντρωση, Κυριακή 1 Απρίλη 10 πμ Ερμού (Σύνταγμα)



Κυριακή 1 Απρίλη, 10πμ, Ερμού (Σύνταγμα)

Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας

και τα “απελευθερωμένα” ωράρια

Μήνυμα από τις συντρόφισσες και τους συντρόφους στο Μιλάνο: Αντίο Χρήστο…

“Για να μην ξεχάσουμε εκείνους που πλήρωσαν με τη ζωή τους, με φυλακή και εξορία, τη δίψα τους για δικαιοσύνη, αλήθεια και ελευθερία”. Στο Σπίτι του Λαού στην οδό Conte Rosso από το 1945 ως το 1949 βρίσκονταν οι σύντροφοι της “Volante Rossa – Martiri Partigiani”. 

Απρίλης 2007 – Κατειλημμένη Panetteria


Όπως λένε οι ζαπατίστριες και οι ζαπατίστες: “Εμείς τους νεκρούς μας δεν τους θάψαμε…αλλά τους σπείραμε”.

Μ’ αυτό το πνεύμα, ευχόμαστε ότι μέσα από τη θλίψη που αφήνει πίσω ένας τόσο μεγάλος σύντροφος που μας άφησε, θα γεννηθούν πολλοί νέοι…

Πρόσωπα σαν κι εκείνον μας βοηθούν να ελπίζουμε ότι η επανάσταση είναι δυνατή, μεταδίδουν την έντονη συνέπεια και σεβασμό για τις αξίες της δικαιοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας, συνοδευόμενες από μια ισχυρή αποφασιστικότητα.

…μπροστά στο ρατσισμό και την πολιτισμική ομογενοποίηση στην καπιταλιστική δύση, αν δεν υπάρχει αποφασιστικότητα στον αγώνα και την επαναστατική κριτική, δεν μπορεί να τεθεί σε κίνηση καμία πρακτική συνάντησης και πολιτισμικής “νόθευσης”, που να επιτρέπει πραγματικά την επανίδρυση μιας συνείδησης, ενός νέου ανθρώπου, πλούσιου σε δεσμούς και σχέσεις χωρίς αλλοτρίωση, που φέρει μέσα στη διαδικασία της επαναστατικής χειραφέτησης, η αποφασιστική συμβολή που εκφράζεται από την ιστορία κάθε λαού”. (από “σκέψεις για μια παρέμβαση στο Μιλάνο” από μερικούς συντρόφους κρατούμενους στην ειδική φυλακή της Novara, 1992).

Αντίο Χρήστο…

Ας είναι ελαφριά η γη που σε σκεπάζει.

Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι από το Μιλάνο

Χρήστος Πολίτης Πάντα Παρών στις Καρδιές μας και τους Αγώνες μας.

Αναγραφή συνθημάτων στο κέντρο και σε συνοικίες της Αθήνας (Εξάρχεια, Νεάπολη, Λυκαβηττός, Κολωνάκι, Προπύλαια, Γκύζη, Κυψέλη, Γαλάτσι, Κουκάκι, Πετράλωνα, Καλλιθέα, Παγκράτι, Βύρωνας, Περιστέρι, Ίλιον, Χολαργός, Μαρούσι, Μελίσσια, Πεύκη-ΚΑΤ, Νέα Κηφισιά κα) και ανάρτηση πανό στη πεζογέφυρα στον Καρέα.

Χρήστος Πολίτης Πάντα Παρών στις Καρδιές μας και τους Αγώνες μας.

Σύντροφοι και Συντρόφισσες, Φίλοι και Φίλες του Χρήστου Πολίτη

Μήνυμα του διοικητή Νemo στη Μνήμη του Συντρόφου μας Χρήστου Πολίτη / Statement from commander Nemo in memory of our comrade Christos Politis

Ο πόλεμος είναι ένα πολύ επικίνδυνο μέρος,όχι μόνο επειδή υπάρχει η μάχη, αλλά επίσης επειδή ζείς σε μια πολύ ακραία συνθήκη. Είναι σύνηθες κάποιος να πεθαίνει ή να τραυματίζεται όχι στην ίδια τη μάχη, αλλά σε κάποιο ατύχημα. Προφανώς αυτοί οι σύντροφοι είναι επίσης ήρωες, επειδή κατέβαλαν μια φανταστική προσπάθεια για την Υπόθεση. Ήρωας δεν είναι απαραίτητα κάποιος που πεθαίνει μ’ έναν ένδοξο τρόπο, ήρωας είναι αυτός που ζει μ’ ένδοξο τρόπο. Ο ηρωισμός βρίσκεται στις καθημερινές πράξεις.
Κανείς δεν μπορεί να χαρακτηριστεί περισσότερο ήρωας από έναν στρατευμένο άνθρωπο, κάποιον που δεν σταματάει ποτέ να πολεμάει. Κάποιος που δεν φοβάται, κάποιος που είναι σε συνεχή ετοιμότητα. Πιστεύω πως όλοι οι σύντροφοι που παλεύουν για τον ίδιο σκοπό είναι κομμάτι του ίδιου πράγματος, δεν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στους συντρόφους. Ο πόλεμος έχει πολλά μέτωπα και στο καθένα διεξάγεται και ένα διαφορετικό είδος μάχης. Ο αγώνας μας είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτού του πράγματος, όλοι μαζί παλεύουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο. Σύντροφοι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αλλά και σύντροφοι που βρίσκονται στην τελευταία συνδέονται άρρηκτα. Κάνουν το ίδιο χρησιμοποιώντας απλώς διαφορετικά εργαλεία.
Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο λέω πως ο σύντροφος Χρήστος είναι ένας από εμάς, επειδή παλέψαμε στον ίδιο πόλεμο. Ήμασταν τόσο μακριά κι όμως πορευόμασταν μαζί. Τώρα πρέπει να συνεχίσουμε να παλεύουμε για τους σκοπούς μας και τη μνήμη των συντρόφων μας. Δεν πρέπει να δώσουμε χώρο στους εχθρούς μας. Όλοι οι σύντροφοι που έφυγαν θα ζουν για πάντα μέσα απ’ τους αγώνες μας.


* Η Eκδήλωση-Συζήτηση με τον Νemo (διοικητή της διεθνούς ομάδας Interunit που πολέμησε στην Ανατολική Ουκρανία ενάντια στο ναζιστικό/νεοφιλελεύθερο καθεστώς του Κιέβου) που είχε προγραμματιστεί για αύριο Πέμπτη 22/3 μετατίθεται για τα τέλη Απρίλη.

χαμόγελο στα χείλη, μνημείο ανθρωπιάς ο Χρήστος είναι ένας από εμάς!

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)


War is a very dangerous place, not only because there is fighting, but also because you live in a very extreme context. Frequently happen that someone die or be wounded not in combat, but just in accidents.
Obviously these comrades are heroes too, because they gave an extraordinary effort for the cause. An hero is not necessary someone who dies in a glorious way, an hero is someone who live in an heroic way. Heroism is in the daily actions. No one more than a militant  is a true hero: someone who never stop fight. Someone who is not scared. Someone who is ready for everything.
I think that all of the comrades who fight for the same goal are similar part of the same thing, there is no differences between comrades. Wars have several fronts, in each one there is different kinds of combat. Our struggle is a perfect demonstration of it: all together we fight to change this world. Comrades in the front line and comrades who stay in the back lines are linked very strongly. They do the same, just use different tools.
This is why I say that comrade Christos is one of us, because we fought the same war. We was far in the space, but moving together.
Now we have to going on fighting for our goals and for the memory of our comrades. We must never give rest to the enemies. All of our fallen comrades will live forever in our struggles, all of them.


The manifestation debate with Nemo (commander of the international group Interunit who fought in Eastern Ukraine against the nazi/neoliberal regime of Kiev) that had been scheduled for tomorrow Thursday 22/3 will take place at the end of April.

Christos lives through our struggles

Class Counterattack (Anarchists and Communists Group)

Αναβολή Ρεμπέτικου-Λαϊκού Γλεντιού Οικονομικής Ενίσχυσης λόγω Πένθους

Το Ρεμπέτικο-Λαϊκό Γλέντι Οικονομικής Ενίσχυσης που είχαμε προγραμματίσει για την Κυριακή 18 Μάρτη αναβάλλεται λόγω Πένθους για τον αναπάντεχο θάνατο του Συντρόφου μας και Φίλου μας Χρήστου Πολίτη.

Αντίο Σύντροφε και Φίλε Χρήστο

Αντίο Σύντροφε και Φίλε Χρήστο

Έτυχε να ‘ναι και καλή σοδειά…

Τα ξημερώματα της 11ης Μάρτη 2018 χάσαμε αναπάντεχα τον αναρχικό Σύντροφό μας και ιδρυτικό μέλος της πολιτικής ομάδας μας Χρήστο Πολίτη. Ο θάνατός του συνταράζει και συγκλονίζει τις καρδιές μας, αλλά δεν θα μας παραλύσει, δεν θα μας λυγίσει. Θα πυκνώσουμε τις γραμμές μας, και, συντροφικά, θα πορευτούμε τον ανήφορο που μας αφήνει πίσω του ο Χρήστος….

Ο Χρήστος έφυγε άδικα από τη ζωή. Όπως και χιλιάδες άλλοι άνθρωποι σ’ αυτό το κάτεργο που ζούμε. Εδώ, που τα ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ κάνουν πάνω από μια ώρα για να φτάσουν. Εδώ που οι ζωές μας, οι ζωές των φτωχών και των εργατών, των άνεργων και των κολασμένων, των ατόφιων αγωνιστών και των παλικαριών όπως ο Χρήστος βρίσκονται διαρκώς στο στόχαστρο και με αναστολή.

Ο Χρήστος ήταν κι αυτός, όπως και όλοι μας, γέννημα θρέμμα της γενιάς του, και αυτού του κάτεργου που μεγαλώσαμε και ζούμε, των αντιθέσεών του, των αντιφάσεών του, της διαρκούς πίεσης, της κακιάς στιγμής…. Κανένας και τίποτα δεν θα λεκιάσει την Τιμή και τη Μνήμη του Συντρόφου μας. Θα φροντίσουμε εμείς γι’ αυτό, όπως είμαστε βέβαιοι ότι θα πράξουν και οι εκατοντάδες, οι κυριολεκτικά χιλιάδες των συντρόφων και των συντροφισσών που τον γνώρισαν και πορεύτηκαν μαζί του την τελευταία εικοσιπενταετία, έστω κι ένα κομμάτι της διαδρομής, μέσα στη μακρόχρονη, ασταμάτητη και πολύμορφη πολιτική δράση του.

Ο Σύντροφός μας βγήκε στους δρόμους του Αγώνα από πολύ νεαρή ηλικία, στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 και από τότε μέχρι και προχθές που σταμάτησε να χτυπά η μεγάλη του καρδιά δεν έπαψε ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεται αταλάντευτα, με πείσμα και τόλμη, απ’ όλα τα μετερίζια, διαρκώς και με συνέπεια. Στις αντιδράσεις για τη δολοφονία του Χριστόφορου Μαρίνου το΄96, στα οδοφράγματα έξω από τα εξεταστικά το ΄98, στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις το ΄99, στις διαδηλώσεις ενάντια στην σύνοδο των ηγετών της ΕΕ στη Θεσσαλονίκη το ‘03, στα φοιτητικά το ΄06 -΄07, στην εξέγερση του Δεκέμβρη το ‘08, στην Αλληλεγγύη στους αγώνες των πολιτικών κρατούμενων και των ανυπότακτων φυλακισμένων, στη διεθνιστική-αντιφασιστική πάλη, στην Αλληλεγγύη στις καταλήψεις, στις δομές Αλληλεγγύης, στα μαγειρέματα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, στους αγώνες ενάντια στην κρατική καταστολή, τις μαφίες και τον κοινωνικό κανιβαλισμό, στα Εξάρχεια και παντού. Ακατάπαυστα όλα αυτά τα χρόνια έζησε και πάλεψε με το χαμόγελο στα χείλη ένας ακέραιος και αξιοπρεπής Άνθρωπος, ένας σεμνός και συνεπής λαϊκός Αγωνιστής. Μέσα από τις συλλογικές πολιτικές διαδικασίες του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου και του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος, έζησε και πάλεψε στην πρώτη γραμμή ο Χρήστος του Αγώνα και της Μάχης, ο Χρήστος της αντεπίθεσης, της αυτοάμυνας και της περιφρούρησης, ο Χρήστος της οργανωτικότητας και της δέσμευσης, ο Χρήστος των συνελεύσεων και των πρωτοβουλιών, ο Χρήστος της αντιπληροφόρησης και των αφισοκολλήσεων, ο Χρήστος των εκδόσεων και των εκδηλώσεων, ο Χρήστος των εισηγήσεων και των αναλύσεων, ο Χρήστος σε όλα τα μέτωπα Αγώνα αυτών των δεκαετιών.

Πριν από μια οκταετία, το χειμώνα του ‘10 -λίγους μήνες αφότου η χώρα είχε μπει πια στο μνημονιακό χειμώνα- ο Σύντροφός μας έζησε σκληρά στο πετσί του την κρατική βαρβαρότητα, το αστυνομικό-δικαστικό μένος, την αλητεία των μηντιακών παπαγάλων και των καθεστωτικών κεφαλοκυνηγών. Από την Κλειστή Φυλακή Γρεβενών, πάνω από 400 χλμ μακριά από την Αθήνα, έγραφε:

[…] Γιατί βρεθήκαμε παντού, με τις μικρές ή μεγαλύτερες δυνάμεις μας, όπου τίποτα δεν έμοιαζε σίγουρο και η κοινωνική εντροπία έδινε ξανά νόημα στη ζωή μας και δύναμη στους αγώνες μας. […] Οι κατασκευασμένες και κατευθυνόμενες διώξεις με βάση τα σενάρια και τις εμμονές της αντιτρομοκρατικής θυμίζουν βόμβες διασποράς. Στοχεύουν κάπου για να πλήξουν σε μεγάλη ακτίνα γύρω τους, να καταστρέψουν μια ευρύτερη περιοχή. Αυτή η δίωξη δεν αφορά μονάχα εμένα προσωπικά. Αυτή η δίωξη θέλει να φοβίσει τον καθένα. Να προσέχουμε με ποιους μιλάμε. Με ποιους αφισσοκολλούμε. Με ποιους βγάζουμε έντυπα. Με ποιους συμπορευόμαστε στις διαδηλώσεις. Με ποιους ανταλλάσουμε απόψεις στις εκδηλώσεις. Και φυσικά πού πηγαίνουμε. Να εμποτίσουν την καθημερινότητά μας με καχυποψία και φόβο. Οι υπάλληλοι της τρόικας μας προσφέρουν απλόχερα το μόνιμο «άλλοθι» της υπακοής, την πρόσκαιρη ασφάλεια και την ψεύτικη σιγουριά της υποταγής. Γιατί ποιος θα αμφισβητήσει, χωρίς να γελοιοποιηθεί τελείως, πως αν μας αρκούσε το τίποτα, αν ήμασταν αναρχικοί μέχρι να πάμε πενταήμερη, αν είχαμε «ανακουφιστεί» μετά την υπογραφή του μνημονίου, αν μισούσαμε τους μετανάστες, αν αγανακτούσαμε με τους κουκουλοφόρους, αν φοβόμασταν τους «τρομοκράτες», καμία από τις συνέπειες της καταστολής δε θα είχα υποστεί ούτε εγώ ούτε πολλοί άλλοι που αντιστέκονται.

Ο αγώνας όμως δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Το καθεστώς και οι διάφοροι αξιωματούχοι του δεν πρόκειται να αισθανθούν ούτε χαρά ούτε ανακούφιση. Εμείς στεκόμαστε δίπλα στους φυλακισμένους αναρχικούς, δίπλα στους φυλακισμένους αγωνιστές. Ως την απελευθέρωσή τους. Συμβάλλουμε διαρκώς στη συγκρότηση -θεωρητική και οργανωτική- της τάξης μας και αναπτύσσουμε τον αναγκαίο στρατηγικό σχεδιασμό για την επίτευξη της νίκης της.

Ας σταθούμε όρθιοι. Και ας κάνουμε το επόμενο βήμα. Για την κοινωνική/ταξική αντεπίθεση. Για την προλεταριακή έφοδο στον ουρανό.

Υ.Γ. Όπως μου είχε πει κάποτε ένας καλός σύντροφος: «Υπομονή. Δύναμη. Πίστη στην υπόθεση. Έχουμε δίκιο. Τέλος». Αυτές οι λέξεις θα γίνουν οδηγός μου σ’ αυτές τις πραγματικά δύσκολες στιγμές.

Κι εμάς το ίδιο…

Αντίο Σύντροφε και Φίλε. Δεν θα σε λησμονήσουμε ποτέ.

Ο Αγώνας συνεχίζεται. Όπως ήξερες και ήθελες Εσύ.

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

από τον πολιτικό χώρο στη Σπύρου Τρικούπη 44 στα Εξάρχεια

Αθήνα,13 Μάρτη 2018