Eργατική διαδήλωση οργής, αξιοπρέπειας & διεκδίκησης : Σάββατο 30/11, 12.00, Πλ. Κοραή, Αθήνα

Πέμπτη 19 Μάρτη 2020 :: Νέα διακλαδική καιοργανωμένη από τα κάτω απεργία

Σάββατο 30 Νοέμβρη 2019 :: Εργατική διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας | Αρχική συγκέντρωση: 12μ., Πλ. Κοραή

Δευτέρα 25 Νοέμβρη 2019, 7.30μμ :: Επόμενη ανοιχτή σύσκεψη σωματείων

Ως εργατικά σωματεία, στην προσπάθειά μας να δώσουμε μια δυναμική συνέχεια στους αγώνες μας για τα εργατικά συμφέροντα και δικαιώματα, για τις ανάγκες, τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας, έχουμε επιλέξει το δρόμο της κοινής, οριζόντιας συντονισμένης και οργανωμένης από τα κάτω δράσης.

Βασικοί σταθμοί της προσπάθειας αυτής υπήρξαν η διακλαδική και οργανωμένη από τα κάτω απεργία της 1ης Νοέμβρη 2018, καθώς και η εργατική διαδήλωση της 16ης Φλεβάρη 2019. Συμπληρωματικά, κατά τοτελευταίο χρόνο, όπως βέβαια και κατά τις προηγούμενες περιόδους, ως σωματεία έχουμε προχωρήσει σε πολλές κοινές δράσεις κι έχουμε αλληλοενισχυθεί σε διάφορες μάχες που δίνουμε στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς μας.

Μέσα από τις συσκέψεις των σωματείων μας κατά την προηγούμενη περίοδο (Άνοιξη – Καλοκαίρι 2019) είχε προκριθεί η επιλογή να προσανατολιστούμε σε μια νέα διακλαδική και οργανωμένη από τα κάτω απεργία στις αρχές της άνοιξης του 2020. Ως ημέρα για την απεργία αυτή έχουμε ορίσει ήδη από τον περασμένο Οκτώβρη την Πέμπτη 19 Μάρτη 2020.

Τα σωματεία μας κατά το τρέχον και το επόμενο διάστημα προχωρούν και σε νέες γενικές συνελεύσεις, ώστε μέσα από τις διαδικασίες βάσης μας να συνεχίσουμε τη συζήτηση για την απεργία, να αποφασίσουμε για την κήρυξή της και να την οργανώσουμε στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς μας.

Βαδίζοντας προς την απεργία αυτή, ως σωματεία επιλέγουμε να προχωρήσουμε και σε μια σειρά νέων ανοιχτών συσκέψεων για το συνεχή συντονισμό μας, για την οργάνωση κοινών δράσεων, όπως εργατικές διαδηλώσεις και παρεμβάσεις με αφορμή και τα αντεργατικά μέτρα και τις επιθέσεις της κυβέρνησης και των εργοδοτών καθώς και σε διάφορες εκδηλώσεις.

Για την εργατική διαδήλωση στις 30 Νοέμβρη 2019:

Έχουμε ήδη (από τα μέσα Οκτώβρη) δρομολογήσει την οργάνωση μιας νέας εργατικής διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας για το Σάββατο 30 Νοέμβρη 2019. Η αρχική συγκέντρωση θα είναι στις 12 το μεσημέρι στην Πλατεία Κοραή (όπως και η αντίστοιχη διαδήλωσή μας στις 16/2/19). Η συμμετοχή σε αυτήν καθώς και η συνδιοργάνωσή της είναι ανοιχτή σε όλα τα σωματεία (άσχετα με το αν έχουν ήδη αποφασίσει να προχωρήσουν σε απεργία στις 19/3/2020 ή με το αν προτίθενται να συζητήσουν σχετικά ή να λάβουν μια τέτοια απόφαση στη συνέχεια).

Επίσης, απευθύνουμε κάλεσμα και σε εργατικά σωματεία, εργατικές-κοινωνικές συλλογικότητες και συναδέλφους-συναδέλφισσες από διάφορες πόλεις της Ελλάδας να προχωρήσουν στην οργάνωση αντίστοιχων κινητοποιήσεων την ίδια μέρα (30/11/19).

Στο πλαίσιο της οργάνωσης της διαδήλωσης αυτής απευθύνουμε κάλεσμα και σε όλους τους συναδέλφους και όλες τις συναδέλφισσες από κάθε εργασιακό κλάδο και χώρο δουλειάς, τις συλλογικότητες εργαζομένων και ανέργων, τα συλλογικά εγχειρήματα αγώνα σε γειτονιές και όλες τις δυνάμεις του ταξικού-κοινωνικού κινήματος. Τους καλούμε την Τρίτη 19/11/19 στις 7.30μμ στα γραφεία των ΣΥΒΧΨΑ, ΣΕΦΚ, ΣΒΕΜΚΟ & Σωμ. Εργαζ. Public (Λόντου 6, Εξάρχεια) για να συζητήσουμε για το περιεχόμενο της διαδήλωσης, για τις κινήσεις που οργανώνουμε για την προπαγάνδισή της, καθώς και για τη δυνατότητα-επιλογή τους να συμμετέχουν στη διαδήλωση.

Εν τω μεταξύ, κατά τις προηγούμενες συσκέψεις είχαμε συζητήσει για τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις μας (παρεμβάσεις, διαδηλώσεις, απεργίες,…) ενάντια στις νέες αντεργατικές-αντικοινωνικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης σε πλήρη συμπαιγνία με τους εκπροσώπους τουκεφαλαίου (βλ. νέα επίθεση στις ΣΣΕ και τους μισθούς μας, περαιτέρω παρεμβάσεις του κράτους στη λειτουργία των σωματείων,…).

Μέσα από την όλη αυτή προσπάθεια επιχειρούμε:

Να βάλουμε μπροστά και πάλι με ένα δυναμικό τρόπο τις διεκδικήσεις μας. Τόσο τις διεκδικήσεις μας σε κάθε κλάδο και χώρο εργασίας, όσο και τις συνολικές διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος. Αναφέρουμε ενδεικτικά -σε αυτή τη φάση- τον αγώνα για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και για αυξήσειςσε μισθούς και αμοιβές. Τη μάχη ενάντια σε κεφάλαιο και κράτος για την ευθύνη τους για τα λεγόμενα «εργατικά ατυχήματα». Την πάλη ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία και ενάντια στην ποινικοποίηση και κατατρομοκράτηση των εργατικών αγώνων και της συνδικαλιστικής δράσης. Την εναντίωση στη μαύρη και υποδηλωμένη εργασία, στη μη καταβολή δεδουλευμένων, στη μη προστασία των εργαζόμενων μητέρων και στις σεξιστικές συμπεριφορές στους χώρους εργασίας. Την εναντίωση στην εργασιακή επισφάλεια και τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου, καθώς και τη διεκδίκηση για μόνιμη και σταθερή εργασία.

Να συνδέσουμε τις αντιστάσεις μας στους κλάδους και τους χώρους δουλειάς μας και να ισχυροποιήσουμε τη θέση όλων μας απέναντι στους εργοδότες μας και τους κυβερνώντες (όποιοι και να είναι αυτοί κάθε περίοδο), απέναντι συνολικά στον κοινό ταξικό εχθρό.

Να καταδείξουμε και πάλι προς κάθε κατεύθυνση πως ο κόσμος της εργασίας μπορεί βασιζόμενος στις δικές του δυνάμεις να οργανώνει από τα κάτω και να πραγματοποιεί αποτελεσματικά τους αγώνες του.

Καλούμε κάθε εργατικό σωματείο του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα όλης της ελληνικής επικράτειας που ενδιαφέρεται να κινηθεί σε μια τέτοια κατεύθυνση -είτε συνολικά, είτε και μερικώς- να γίνει κομμάτι της προσπάθειας αυτής, να συμμετέχει στις επόμενες σχετικές συσκέψεις (ή -ιδίως για κάποιο σωματείο της επαρχίας- να έρθει σε επικοινωνία μαζί μας), όπως άλλωστε και στη διακλαδική απεργία και στις υπόλοιπες κοινές δράσεις (όπως την προσεχή εργατική διαδήλωση στις 30/9/19).

Βέβαια, για κάθε σωματείο είναι ανοιχτό το να κινηθεί σε μια τέτοια κατεύθυνση είτε συνυπογράφοντας τις όποιες κοινές ανακοινώσεις-αφίσες που προκύπτουν, είτε και με δική του σχετική ανακοίνωση και δράση στην οποία θα μπορεί να προβάλλει και τα όποια ιδιαίτερα ζητήματα της εργασιακής πραγματικότητας των μελών του. Άλλωστε, ιδίως η διακλαδική απεργία βασίζεται στην όλη απεργιακή προσπάθεια που θα γίνει σε κάθε κλάδο και κάθε εργασιακόχώρο από το κάθε σωματείο του κλάδου-χώρου αυτού. Σε κάθε περίπτωση το κάθε σωματείο μπορεί να κινηθεί με τους δικούς του ρυθμούς και με όποιο τρόπο κρίνει αυτό πιο πρόσφορο. Ενδεικτικά για τα σωματεία του δημοσίου τομέα σημειώνουμε ότι, όπως το είχαμε συζητήσει-εκφράσει και μπροστά στην πρώτη διακλαδική απεργία (1/11/18), θα μπορούσε με πρωτοβουλία σωματείων του τομέα αυτού να γίνει και μια παράλληλη διαδικασία συντονισμού.

Τέλος, διευκρινίζουμε ότι οι συσκέψεις σωματείων που πραγματοποιούμε είναι ανοιχτές και σε συνάδέλφους-συναδέλφισσες από σωματεία που μπορεί να μην έχουν -ως τη στιγμή των συσκέψεων- κάποια συλλογική απόφαση συμμετοχής. Ωστόσο, η όποια κίνηση συνδιαμορφώνεται κάθε φορά (μέσα από τις συσκέψεις αυτές) αποτελεί προϊόν συνδιαμόρφωσης των τοποθετήσεων των σωματείων με σχετική συλλογική απόφαση.

Η ανακοίνωση αυτή (που αποτελεί επικαιροποιημένη εκδοχή μιας σχετικής ανακοίνωσης που δημοσιοποιήθηκε αρχικά τον Ιούλη του 2019) συνυπογράφεται από τα ακόλουθα σωματεία:

– Σύλλογος Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (ΣΕΦΚ)
– Σύλλογος Μεταφραστών Επιμελητών Διορθωτών (ΣΜΕΔ)
– Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής (ΣΥΒΧΨΑ)
– Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΣΒΕΜΚΟ)
– Σωματείο Εργαζόμενων στα Public
– Σωματείο Εργαζομένων στη ΜΚΟ Άρσις
– Σωματείο Εργαζομένων στη Nokia Ελλάδος
– Σωματείο Εργαζόμενων στην εταιρεία Πλαίσιο Νομού Αττικής
– Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στον κλάδο του επισιτισμού (ΣΣΜ)

Τέλος, σημειώνεται ότι στο πλαίσιο της όλης διεργασίας συντονισμού μας συμμετέχουν με συλλογική απόφαση και τα ακόλουθα σωματεία:

Από Θεσσαλονίκη:
– Σωματείο Βάσης Εργαζομένων στον χώρο της ψυχικής υγείας και κοινωνικής πρόνοιας (ΣΒΕΨΥΚΟΙ)
– Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του επισιτισμού Κεντρικής Μακεδονίας
– Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Νομού Θεσσαλονίκης

Από Ιωάννινα:
– Σωματείο Βάσης Εργαζόμενων Διανομέων Ιωαννίνων (ΣΒΕΔΙ)

Σχετικά με την παρακολούθηση του πολιτικού χώρου της Ταξικής Αντεπίθεσης από όχημα της “αντί” τρομοκρατικής: Συγκέντρωση 22/11

Σχετικά με την παρακολούθηση του πολιτικού χώρου της Ταξικής Αντεπίθεσης από όχημα της “αντί” τρομοκρατικής υπηρεσίας και τα γεγονότα που συνέβησαν το βράδυ στις 18/11/2019

Την Δευτέρα 18/11/2019 κατά τη διάρκεια συνέλευσης της ομάδας μας στον πολιτικό χώρο Αραχώβης 42 εντοπίσαμε σταθμευμένο όχημα μάρκας Opel corsa χρώματος λαχανί απέναντι από τον πολιτικό μας χώρο στο οποίο υπήρχε μια κάμερα διακριτικά τοποθετημένη και στραμμένη πρός την είσοδο του χώρου μας.

Από την πρώτη στιγμή ήταν σαφές για εμάς οτι η κάμερα στόχευε στην χαρτογράφηση όσων συμμετέχουν στο πολιτικό μας εγχείρημα αλλά και στο φακέλωμα συλλογικοτήτων που συστεγάζονται στον χώρο μας όπως και όσων παρακολουθούν και συμμετέχουν στις δημόσιες πολιτικές μας εκδηλώσεις και βιβλιοπαρουσιάσεις.

Η παρακολούθηση του πολιτικού μας χώρου εντάσσεται σε μια ευρύτερη κατασταλτική εκστρατεία επίθεσης σε αυτοοργανωμένους χώρους αγώνα και καταλήψεις φέροντας και τα ειδικά χαρακτηριστικά μιας αναβαθμισμένης επιχείρησης της “αντι”τρομοκρατικής υπηρεσίας στην γειτονιά των Εξαρχείων επιδιώκοντας μεταξύ άλλων το ξερίζωμα όσων αντιστέκονται από την συγκεκριμένη γειτονιά.

Αποφασίσαμε συλλογικά να απαντήσουμε σε αυτήν την πρόκληση της “αντι”τρομοκρατικής θεωρώντας οτι με αυτόν τον τρόπο κλιμακώνεται επικίνδυνα η επίθεση τόσο εναντίον της ομάδας μας όσο και συνολικά εναντίον των χώρων αγώνα και των αγωνιστών του ριζοσπαστικού κινήματος. Θέτοντας παράλληλα μια βάση περιφρούρησης τόσο του εγχειρήματος μας όσο και συνολικά του κόσμου του αγώνα που πολιορκείται από τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις της νεοφιλελεύθερης και ακροδεξιάς κυβέρνησης της ΝΔ.

Με το τέλος της συνέλευσης, λοιπόν, βγαίνοντας από τον χώρο μας εντοπίσαμε τον οδηγό του οχήματος να ξεπαρκάρει και να απομακρύνεται και από πίσω άλλο όχημα μάρκας polo λευκού χρώματος με Α.Κ ΖΥΑ 3392 να περιμένει να παρκάρει ξανά προφανώς για να μην χάσει την θέση πάρκινγκ με θέα τα γραφεία μας.

Αφού μέλος της συλλογικότητας μας ακολούθησε τον αστυνόμο με το προσωπικό του όχημα παρατήρησε οτι στάθμευσε έξω από το ok market στην οδό Μπενάκη. Εκέι όπως διαπιστώθηκε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα επιβιβάστηκε ο συνάδελφος του αφού πρώτα πάρκαρε το νέο αυτοκίνητο της παρακολούθησης.

Αφού συζητήσαμε συλλογικά επιλέξαμε να κινηθούμε με τον εξής τρόπο: αφού εντοπίσαμε την νέα κάμερα στο αυτοκίνητο που στόχευε τα γραφεία μας, φωτογραφίσαμε το όχημα και την κάμερα στο εσωτερικό του. Ειδοποιήσαμε άμεσα δικηγόρο και δημοσιογράφο να σπεύσουν στον πολιτικό μας χώρο ενώ την ίδια στιγμή διμοιρίες κινητοποιούνταν και κατέβαιναν την οδό Αραχώβης για να περιφρουρήσουν το αυτοκίνητο αλλά και να διώξουν τους συντρόφους που φωτογράφιζαν το όχημα. Ενώ από τους ασυρμάτους της διμοιρίας ακούγονταν ξεκάθαρα οι υποδείξεις ότι πρόκειται για όχημα της υπηρεσίας τους.

Τότε συνέβη το εξής ευτράπελο.

Οι δύο οδηγοί της “αντί” τρομοκρατικής υπηρεσίας φορώντας ο ένας κουκούλα και ο άλλος κρύβοντας με τα χέρια το πρόσωπο του κάνοντας ένα ελαφρύ τζόκινγκ δίπλα από την διμοιρία των ΜΑΤ που τους προστάτευε επανήλθαν στον τόπο του “εγκλήματος” μπήκαν μέσα στο όχημα και έφυγαν άρον άρον υπό τις αποδοκιμασίες μελών της συλλογικότητας μας και συντρόφων -ισσών που βρέθηκαν στο σημείο εκέινη τη στιγμή εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους.

Μέρος των παραπάνω καταγράφηκε σε οπτικοακουστικό υλικό από την συλλογικότητα μας και από δημοσιογράφο που εκείνη την στιγμή ήταν παρών στις εξελίξεις.

Τα συστήματα γεωεντοπισμού που πρόσφατα ανακαλύφθηκαν σε οχήματα συντρόφων και οι τοποθετήσεις συσκευών παρακολούθησης έξω από χώρους αγώνα και σπίτια αγωνιστών προμηνύουν ουσιαστικά την περικύκλωση όλο και περισσότερων αγωνιστών και αγωνιστριών που η ασφάλεια βάζει στο στόχαστρο. Προμηνύουν την ολοένα και μεγαλύτερη διείσδυση των μπάτσων και των ναρκομαφιών στη γειτονιά των Εξαρχείων. Προμηνύουν την συρρίκνωση των ατομικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων που κερδήθηκαν με αίμα και αυτοθυσία μέσα από συλλογικούς αγώνες και κοινωνικές εξεγέρσεις. Προμηνύουν την όξυνση των ταξικών αντιθέσεων και την εξουδετέρωση του “εσωτερικού εχθρού”. Ώστε να ορίζουν οι κυρίαρχοι τα μέσα και τους τρόπους που θα τους αντιμετωπίζουμε.

Γιατί η επέλαση της κρατικής βαρβαρότητας θα περάσει πάνω από αυτούς και από αυτές που θα προτάξουν τα στήθη τους και τις γροθίες τους μπροστά από την ασχήμια της , που δεν θα γίνουν κρέας στα κανόνια των ιμπεριαλιστικών πολέμων τους, που δεν θα συνθηκολογήσουν για να προτάξουν τα ατομικά τους ωφέλη μπροστά σε συλλογικά οράματα και προλεταριακά συμφέροντα.

Γιατί χωρίς το αίμα εκείνων που πότισε το σκοπευτήριο της Καισαριανής, την πύλη του Πολυτεχνείου, την οδό Στουρνάρη, την οδό Μεσολογγίου και Τζαβέλλα η ιστορία θα ήταν ανάξια να γραφτεί και η ζωή ακόμα πιο βίαιη και ανυπόφορη για να αξίζει κάποιος να τη ζήσει. Γιατί οι πρόσφατες κατασταλτικές επιχειρήσεις και η ωμή βία του κράτους- τρομοκράτη μαρτυρούν τις ολοκληρωτικές τάσεις του Κεφαλαίου για το ξεπέρασμα της κρίσης και την ισοπέδωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων.

Γιατί όσοι και όσες σήμερα σηκώνουν το ανάστημα αποτελούν τις πρώτες σταγόνες βροχής πριν από τη μεγάλη καταιγίδα. Γιαυτό το καθεστώς κατασκευάζει ένα κλοιό τριγύρω τους επιχειρώντας να τους θέσει εκτός κινηματικών δραστηριοτήτων, να τους περιθωριοποιήσει και να τους αποκόψει από τον αγώνα θέτοντας τους σε ένα καθεστώς ιδιότυπης κράτησης και ομηρίας. Γιαυτό τους προσαγάγει, τους ξυλοφορτώνει, τους φακελώνει, τους φυλακίζει, τους βασανίζει και τους τρομοκρατεί.

Γιατί ο φόβος μιας κοινωνικής εξέγερσης αποτελεί για το σύστημα μια γενικευμένη απειλή που θέλει πάση θυσία να αποτρέψει ενώ για τους αγωνιζόμενους ένας σκοπός που οφείλουν να τον υπηρετήσουν πολιτικά και οργανωτικά με κάθε κόστος περιφρουρώντας παράλληλα τους αγώνες του κινήματος από ρεφορμιστικές δυνάμεις και ηγεσίες που παραδοσιακά παραμονεύουν για να σπεκουλάρουν και να αναρριχηθούν στις πλάτες του.

Ενάντια στην Κρατική Τρομοκρατία

Κάτω τα ξερά σας από τους χώρους του αγώνα.

Συγκέντρωση: Παρασκευή 22/11/2019, 20:00 Αραχώβης 42.

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα αναρχικών και Κομμουνιστών)

Για την “παγίδευση” οχημάτων συντρόφων με συσκευές γεωεντοπισμού

Το Σάββατο 19 Οκτωβρίου 2019 μετά το τέλος της πορείας ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης προσφύγων και μεταναστών που είχαμε συνδιοργανώσει ως συλλογικότητα που συμμετέχουμε στην Συνέλευση No Pasaran είδαμε κάποια άγνωστα προς εμάς άτομα να περιεργάζονται σκυμμένοι την μηχανή ενός μέλους της συλλογικότητάς μας, στην οδό Όθωνος στο Σύνταγμα. Πλησιάζοντας προς τα εκεί, τα “γνωστά-άγνωστα” άτομα τράπηκαν σε φυγή ενώ περαστικοί μας ενημέρωσαν πως σκάλιζαν την μηχανή για αρκετή ώρα.

Στην συνέχεια επιστρέψαμε στους διαδηλωτές και τις διαδηλώτριες που ήταν ακόμα συγκεντρωμένοι στο σημείο λήξης της πορείας προκειμένου να τους ενημερώσουμε για το “περίεργο” συμβάν θεωρώντας ότι αυτή η τακτική της αστυνομίας δεν στόχευε μόνο έμας αλλά το σύνολο του κόσμου που αγωνίζεται και αντιστέκεται στην ακροδεξιά πολιτική της κυβέρνησης.

Όπερ και εγένετο. Την ίδια κι όλας στιγμή δύο σύντροφοι που έψαξαν τα μεταφορικά τους οχήματα ανακάλυψαν συσκευές εντοπισμού.

Ο πρώτος σύντροφος εντόπισε” κοριό” στο μηχανάκι του τον οποίο και αφαίρεσε επι τόπου. Το ίδιο κιόλας βράδυ του τοποθέτησαν καινούργιο, τον οποίο αφαίρεσε εκ νέου, ενώ δεν δίστασαν να του τον επανατοποθετήσουν για τρίτη φορά.

Στην πρόσφατη καταγγελία του ο δεύτερος σύντροφος Αλέξανδρος Κ. αναφέρει στο omnia tv: “…Καταλαβαίνοντας ότι πρόκειται για ρουφιάνους της ασφάλειας, ενημέρωσαν τον κόσμο που συμμετείχε στη συγκέντρωση. Αφού το πληροφορήθηκα θεώρησα σκόπιμο, να ψάξω το όχημά μου, όπως και άλλοι/ες σύντροφοι/ισσες. Ψάχνοντάς λοιπόν το δικό μου εντόπισα έναν κοριό, του οποίου η λειτουργία ήταν να μεταδίδει ανά πάσα στιγμή τη θέση της μηχανής μου…”

Παράλληλα σύντροφοι από την συλλογικότητα μας αλλά και πολύ άλλοι αγωνιστές και αγωνίστριες του ευρύτερου ριζοσπαστικού αναρχικού κινήματος βρίσκονται συχνά υπό στενή παρακολούθηση καθόλη την διάρκεια της ημέρας έχοντας ανεπιθύμητη “συνοδεία” μέχρι και στους χώρους εργασίας τους.

Στις μέρες μας, η ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ, συνεχίζοντας το δρόμο που της έστρωσε η σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ, θέλει να επιβάλλει το δόγμα « Νόμος, Τάξη και Επενδύσεις». Ενισχύει το κατασταλτικό οπλοστάσιο του κράτους, επαναφέροντας τους βασανιστές της ομάδας ΔΕΛΤΑ, αφού πρώτα η αστική δικαιοσύνη φρόντισε να τους απαλλάξει από τις διώξεις για τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι συλληφθέντες της αντιφασιστικής μοτοπορείας, ενώ παράλληλα σιγοντάρει τους φασίστες της ΧΑ και τα λοιπά ακροδεξιά μορφώματα. Πραγματοποιεί πογκρόμ και ξυλοδαρμούς στην περιοχή των Εξαρχείων, θέτοντας στο στόχαστρο κοινωνικούς χώρους, ενώ συλλαμβάνει και βασανίζει το μέλος του Ρουβίκωνα Λ. Γούλα: “…Μου κατεβάζει το εσώρουχο, κολλάει από πίσω μου και φωνάζει «Έτσι γαμάνε οι χακί. Στα Εξάρχεια έχουμε χούντα ρε, το κατάλαβες; Όποιος δε δέχεται φάπα και πούτσα δε θα μπαίνει στα Εξάρχεια. Εμείς κάνουμε κουμάντο»”.

Απειλεί πρόσφυγες και αλληλέγγυους αγωνιστές, που διαμένουν ή συμμετέχουν στο εγχείρημα της προσφυγικής κατάληψης Νοταρά 26 στέλνοντας συχνά τους ένστολους δολοφόνους της να χτυπούν με τα γκλομπ τα εξωτερικά κάγκελα της κατάληψης φωνάζοντας “Raus” σε ανθρώπους όλων των ηλικιών και μικρά παιδιά που προσπαθούν με αξιοπρέπεια να επιβιώσουν μακριά από την πατρίδα τους.

Μια κυβέρνηση που στερεί το πιο στοιχειώδες δικαίωμα για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και προσφυγόπουλα, την ίδια ώρα που θέτει ως προτεραιότητά της την παρακολούθηση διαδηλωτών και διαδηλωτριών που στέκονται αληλέγγυοι και διαδηλώνουν για τα θύματα της ταξικής ανισότητας και των ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Δημιουργεί τεχνηέντως κλίμα τρομοϋστερίας, όπως συνέβη πρόσφατα και με την επιχείρηση της “αντι”τρομοκρατικής για την «εξάρθρωση της εγχώριας τρομοκρατίας” προβαίνοντας σε δεκάδες “απαγωγές” συντρόφων -ισσων στη προσπάθεια τρομοκράτισής τους.

Προβαίνει σε ωμή παραβίαση του ασύλου στην ΑΣΟΕΕ και εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας εναντίον φοιτητών -τριων που έσπασαν το lock out.

Εκκενώνει στέκια και καταλήψεις με πιο πρόσφατες το στέκι στην ΑΣΟΕΕ και τις καταλήψεις Palmares, Βανκούβερ και Μπουμπουλίνας. Κάνει αυθαίρετες συλλήψεις για να εμποδίσει τις εργασίες ανοικοδόμησης της κατάληψης Libertatia στη Θεσσαλονίκη, την οποία είχαν κάψει φασίστες. Χτυπά ανελέητα με ωμή αστυνομική βία τις διαδηλώσεις του λαού και της νεολαίας, προωθεί προτάσεις για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, θυμίζοντας τις εποχές του μοναρχοφασισμού και του μετεμφυλιακού κράτους έκτακτης ανάγκης.

Γιατί επιδιώκει να εξουδετερώσει τον εσωτερικό εχθρό, τον απεργό, τον αγωνιστή νεολαίο, τον εξαθλιωμένο μετανάστη και πρόσφυγα, θύμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Γιατί όσο πιο αυταρχική γίνεται τόσο περισσότερο φανερώνει τον φόβο της απέναντι στις δυνάμεις του ανταγωνιστικού κινήματος και στην προοπτική μιας μαζικής κοινωνικής εξέγερσης.

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

¡NO PASARAN! Κυριακή 17 Νοέμβρη, πλατεία Κλαυθμώνος 3 μ.μ.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΜΕΝΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΤΑΝΗ – ¡NO PASARAN!

Κυριακή 17 Νοέμβρη, πλατεία Κλαυθμώνος 3 μ.μ.

ΚΑΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗ – ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ

αλληλεγγύη στις καταλήψεις

¡NO PASARAN!

ΝΑ ΥΨΩΣΟΥΜΕ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ

στον πόλεμο στην καπιταλιστική περιφέρεια και στις ρατσιστικές πολιτικές της Ευρώπης – Φρούριο, στις χιλιάδες δολοφονίες στα σύνορα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στις εκκενώσεις των κατειλημμένων δομών προσφύγων και μεταναστριών

στις συνεχείς αντικοινωνικές πολιτικές αναδιάρθρωσης προς όφελος των αφεντικών, στην επίθεση στο άσυλο των πανεπιστημίων, στην προσπάθεια καταστολής του ταξικού συνδικαλισμού βάσης και του όπλου της απεργίας

στην αστυνομική κατοχή της γειτονιάς των Εξαρχείων, στις εισβολές σε κατειλημμένους χώρους αγώνα και στις δομές του κινήματος, στη συνεχή ενίσχυση του νομικού οπλοστασίου του κράτους, στην προσπάθεια εξουδετέρωσης των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων και στην τρομοκράτηση όλης της κοινωνίας

Αναρχικό – Αντιεξουσιαστικό Στέκι «ΑΝΤΙΠΝΟΙΑ», Κατάληψη ΛΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ 37, Κατάληψη Στέγης Προσφύγων /Μεταναστών ΝΟΤΑΡΑ 26, Squat for Refugees/Migrants SPIROU TRIKOUPI 17, ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών), Αναρχική Φοιτητική Συνέλευση ΑΡΟΔΑΜΟΣ, Αντιφασιστική – Αντιεξουσιαστική συνέλευση Ν. Ιωνίας – Ηρακλείου, Σύντροφοι και Συντρόφισσες

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές: Ενάντια σε κάθε νέο Ποινικό Κώδικα

Η τακτική που αποτυπώνεται στις επικείμενες αλλαγές του ΠΚ δεν προξενεί καμία έκπληξη καθώς δεν είναι καινούρια και φανερώνει την αντίληψη της νέας κυβέρνησης: στυγνή διαχείριση και αυταρχική πολιτική. Τώρα είναι η ώρα να παγιωθεί η νέα κανονικότητα του νόμου και της τάξης και το έδαφος προετοιμάζεται από τα θεμέλια για να υποδεχτεί τις μεταρρυθμίσεις, την «ανάπτυξη» σε ένα ασφαλές, πλέον, περιβάλλον. Η πολιτική επιλογή της διαχείρισης του κατασκευασμένου φόβου (μετανάστες- εισβολείς, καταλήψεις-ορμητήρια, Εξάρχεια- άβατο, αναρχικοί-κουκουλοφόροι) οδηγεί άμεσα στην υπόθεση του εγκλήματος ως επαρκούς όρου τέλεσής του, ενώ το πέρασμα στην κοινωνική πειθαρχία είναι ολικό και χωρίς επιστροφή και αφορά ταυτόχρονα κάθε μορφή αντίστασης.

Γνωστά και πάγια εργαλεία είναι οι «αντιτρομοκρατικοί» νόμοι που βρίσκονται στην καρδιά της κατασταλτικής πολιτικής του κράτους, ψηφίστηκαν αρχικά, κυρίως για τις ένοπλες οργανώσεις και με το πέρασμα των χρόνων διαρκώς επεκτείνονται και παρέχουν τη δίοδο για την αναβάθμιση της ποινικής καταστολής απέναντι στο σύνολο των πολιτικών δραστηριοτήτων για την ολοένα και μεγαλύτερη περιστολή ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών. Είτε με τη μορφή της θεσμικής καινοτομίας (πολύκροτη τροποποίηση και ψήφιση των Κωδίκων) είτε ως απόλυτη εκτροπή (καθεστώς εξαίρεσης), περιστασιακά ή μόνιμα η δικαστική εξουσία διαθέτει θεσμισμένες δικλείδες ασφαλείας που νομιμοποιούν οποιαδήποτε κρατική αυθαιρεσία.

Η αλλαγή του ΠΚ, που αποτελεί χρόνιο αίτημα των κρατουμένων και έγινε νόμος του κράτους λίγο πριν την αλλαγή της κυβέρνησης το καλοκαίρι του 2019, χαρακτηρίζεται από μια κεντρική, δομική αντίφαση. Από τη μία η διάρκεια της πρόσκαιρης κάθειρξης οριοθετείταιανάμεσα στα 5 και 15 χρόνια,και άρα μειώνεται κατά 5 έτη η μέγιστη ποινή και θεσπίζεται ως ανώτατο όριο συνολικής εκτιτέας ποινής η εικοσαετία. Ταυτόχρονα, όμως, δυσχεραίνεται η δυνατότητα αναστολής της ποινής που ήταν δεδομένη σε ποινές έως 5 έτη και πληθώρα πλημμελημάτων αναβαθμίζονται σε «βαριά» βεβαιώνοντας έτσι την έκτιση ποινής που ως σήμερα αποκλειόταν. Με την επίφαση της μείωσης των ανωτάτων ορίων των ποινών, ανοίγει η πόρτα εισόδου στη φυλακή για πλήθος αδικημάτων (πλημμελήματα) που, ως τώρα ,τιμωρούνταν με ποινές που, τελικά, δεν εκτίονταν. Το γεγονός αυτό προδίδουν οι μεθοδεύσεις που αποτυπώνονται σε φωτογραφικές διατάξεις (π.χ. πολυισοβίτες και διέγερση μέσω διαδικτύου) και η παντελής έλλειψη συνεκτικής φιλοσοφίας καθώς έχουμε ταυτόχρονα να κάνουμε με διατάξεις από τη μία ανελαστικές, προσαρμοσμένες στους κοινωνικούς αγώνες και από την άλλη δήθεν προοδευτικές.

Ενδεικτικά αναφέρονται αλλαγές, όπως η διάταξη που απειλείμε φυλάκιση έως δύο ετώνόποιον εισέρχεται παράνομα σε χώρο δημόσιας υπηρεσίας και προκαλεί σοβαρή διατάραξη της λειτουργίας της και η διατάραξη συνεδριάσεων Δικαστηρίου ή Συμβουλίου. Αυστηροποιείται, επίσης, η διάταξη της Διατάραξης κοινής ειρήνης ενώ, προστίθεται σε τρία τουλάχιστον αδικήματα η έννοια του υποκινητή. Στο 187Α, προστίθεται σε ένα ήδη αόριστο (και άρα ευρύ) άρθρο η έννοια της πρόκλησης και της διέγερσης και μάλιστα μέσω διαδικτύου, έτσι ώστε να μην μείνει αμφιβολία ότι η κατεύθυνση είναι η επέκταση της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας και η θεσμική νομιμοποίηση της κατάστασης εξαίρεσης, η απελευθέρωση της κρατικής βίας απέναντι στα απείθαρχα υποκείμενα, η αυστηρότερη τιμωρία του φρονήματος και η φίμωση μέσω του φόβου της δίωξης, η ολοκληρωτική απομόνωση των μέσα και η διακοπή σχέσης και επικοινωνίας με τους έξω.

Η Κυβέρνηση της ΝΔ επιχείρησε αμέσως μετά της εκλογές να διευρύνει τον ΠΚ σε μία ακόμη πιο αντιδραστική κατεύθυνση, τηρώντας τις προεκλογικές της δεσμεύσεις και επαληθεύοντας τη συνέχεια του κράτους. Βασικό παράδειγμα είναι αυτό των πολυισοβιτών όπυ αυξάνεται ο ελάχιστος χρόνος παραμονής στη φυλακή, προκειμένου να απολυθεί ο καταδικασθείς υπό τον όρο της κατ’ οίκον έκτισης της ποινής, με ηλεκτρονική επιτήρηση. Αντί των αρχικά προβλεπόμενων δεκαεπτά ετών, το όριο αυξάνεται στα είκοσι δύο. Από τότε που το σύστημα εγκλεισμού ονομάστηκε σωφρονιστικό προβλέπεται εκτός από την είσοδο και η έξοδος από τη φυλακή. Και εδώ, με όρους φωτογραφικής διάταξης, το δήθεν σωφρονιστικό σύστημα, η (νέο-)φιλελεύθερη ταφόπλακα κάθε σχετικής αντίληψης, απροκάλυπτα επιδιώκει τη φυσική εξόντωση των κρατουμένων. Επιπλέον, προστίθεται παράγραφος στο άρθρο για τις εκρηκτικές ύλες όπου προβλέπεται κακουργηματική μορφή του αδικήματος της κατασκευής ή κατοχής μολότοφ «όταν αυτό τελείται από δράστη ο οποίος συμμετέχει σε πλήθος που διαπράττει βιαιοπραγίες εναντίον προσώπων ή πραγμάτων ή εισβάλλει παράνομα σε ξένα σπίτια ή άλλα ακίνητα» στοχεύοντας, έτσι, ευθέως σε κάθε μορφή μαζικής κινητοποίησης και αντίδρασης.

Στο άρθρο 187 προστίθεται παράγραφος με την οποία ανάγονται σε αυτοτελές έγκλημα πράξεις συμβολής στις δραστηριότητες της εγκληματικής οργάνωσης ακόμα και αν δεν αποδεικνύεται η σύνδεσή τους με την τέλεση συγκεκριμένων εγκλημάτων, δημιουργούνται, δηλαδή, περισσότερες επιλογές ώστε η «εγκληματική» συμπεριφορά να εμπίπτει σχεδόν αναγκαστικά στο πλαίσιο του νόμου. Επιπλέον, στο άρθρο 187Α το πλαίσιο των εγκλημάτων που εμπίπτουν διευρύνεται εντελώς αόριστα και άρα γίνεται τεράστιο. Ταυτόχρονα, τα εγκλήματα της παροχής εκπαίδευσης στην κατασκευή ή χρήση εκρηκτικών, όπλων κλπ. και αυτό της παρακολούθησης εκπαίδευσης αποκτούν ακόμη μεγαλύτερες ποινές. Αυξάνεται, επίσης, η ποινή της δημόσιας απειλής τέλεσης τρομοκρατικών πράξεων ή της δημόσιας διέγερσης σε τέλεση τέτοιας πράξης και, τέλος, εντάσσεται ως αξιόποινη πράξη ακόμη και η πραγματοποίηση ταξιδιού αφού μπορεί να θεωρηθεί ότι αυτό συνέβημε σκοπό την τέλεση, τη συμβολή στην τέλεση τρομοκρατικού εγκλήματος ή τη συμμετοχή στις δραστηριότητες τρομοκρατικής ομάδας.

Οι αλλαγές στον ΠΚ, όπως παλιότερα και οι «τρομονόμοι», δεν αποτελούν επιλογές των τελευταίων δύο κυβερνήσεων. Είναι μια εναρμόνιση με αποφάσεις της Ευρώπης, αλλά και μια γενικότερη κατεύθυνση που επικρατεί στα νομικά συστήματα της Δύσης τις τελευταίες δεκαετίες, όπου τα όποια δικαιώματα και «δημοκρατικές» ελευθερίες χρησιμοποιούνταν παλιότερα για την εξασφάλιση της κοινωνικής συναίνεσης, πλέον περιστέλλονται ή και καταργούνται στο όνομα της ασφάλειας. Η νομική θωράκιση του κράτους αποτελεί πάντα προπομπό της επίθεσης που θα εξαπολύσει, καθώς και άμεση αντανάκλαση των εσωτερικών αντιστάσεων που έχει ή φοβάται ότι θα έχει στο μέλλον. Άλλωστε, ο νέος ΠΚ μοιάζει σαν το φυσιολογικό συμπλήρωμα του 187Α: εκεί που ο 187Α στοχεύει στην συντριβή των ενόπλων οργανώσεων, ο νέος ΠΚ επεκτείνεται στο σύνολο των δράσεων αντίστασης και απευθύνεται τόσο σε όσους και όσες αγωνίζονται, αλλά και σε αυτούς και αυτές που σκέφτονται να το κάνουν. Από την πλευρά μας, ξέρουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που το κράτος επιλέγει την διασπορά του φόβου και την τρομοκρατία για να κάμψει τις αντιστάσεις. Και ξέρουμε ότι και τα δύο σπάνε στον δρόμο και στους κοινούς μας αγώνες.

Κανένα καθεστώς εξαίρεσης για τους πολιτικούς κρατούμενους

 

Η κρατική τρομοκρατία θα σπάσει στο δρόμο

Συνέλευση Αλληλεγγύης

στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό: Ανακοίνωση σχετικά με τις τελευταίες δολοφονικές επιθέσεις του Ισραήλ στη Γάζα

Αρχής γενομένης με τη δολοφονία ηγετικού στελέχους των Ταξιαρχιών Αλ-Κουντς, ένοπλου σκέλους της Ισλαμικής Τζιχάντ, και της γυναίκας του με στοχευμένο αεροπορικό χτύπημα, συνήθης τακτική των σιωνιστών, το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ έχει οξύνει κατακόρυφα την επιθετικότητά του απέναντι στην πολιορκημένη Γάζα, έχοντας δολοφονήσει μέχρι αυτήν τη στιγμή 34 Παλαιστίνιους – ανάμεσά τους τρία παιδιά στον ύπνο τους – τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Οι τραυματίες είναι δεκάδες, ενώ το Ισραήλ χτυπά μέσα σε κατοικημένες περιοχές της πυκνοχτισμένης Γάζας.

Οι οργανώσεις της Αντίστασης συμφώνησαν ανακωχή με τους σιωνιστές ύστερα από διαμεσολάβηση της Αιγύπτου και του ΟΗΕ πριν από λίγο, ενώ, μέχρι τη σύναψη της ανακωχής, η Τζιχάντ είχε σφυροκοπήσει το Ισραήλ με εκατοντάδες ρουκέτες. Το νέο έγκλημα των σιωνιστών είναι σίγουρο ότι δεν θα μείνει αναπάντητο κι ότι η Αντίσταση θα ανταποδώσει στο Ισραήλ τη δολοφονική βία που δέχεται καθημερινά ο λαός της Παλαιστίνης από τον ισραηλινό στρατό και την αστυνομία.

Η ένοπλη αντίσταση του παλαιστινιακού λαού ενάντια στους Σιωνιστές δεν είναι μόνο δίκαιη, είναι και αναγκαία τώρα για την επιβίωσή του και στο μέλλον, για τη λευτεριά και την ανεξαρτησία του.

ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ!
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό

Εκδήλωση με το Λαϊκο Μέτωπο Τουρκίας: Ενάντια στην κρατική καταστολή, τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Από την Ελλάδα ως την Τουρκία και όλο τον κόσμο…

Ο αγώνας ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό, το φασισμό, δεν ειναι έγκλημα…

ειναι καθήκον.

Χούντες, πραξικοπήματα, καταστολή μα και συνάμα ταξικοί και λαϊκοί αγώνες,

διαδηλώσεις, απεργίες πείνας, συγκρούσεις, ένοπλη πάλη, εξεγέρσεις.

Εκδήλωση

Σάββατο 16 Νοεμβρίου 19.00

Πολυτεχνείο (κτ. Γκίνη)

Λαϊκό Μέτωπο Τούρκιας

Ταξική Αντεπίθεση (Oμάδα Aαρχικών και Kομμουνιστών)

Το αίμα δεν είναι νερό, η μνήμη δεν είναι σκουπίδι. Η προοπτική της εξέγερσης είναι πάντα επίκαιρη

Σαράντα έξι χρόνια μετά την ιστορική εξέγερση του Πολυτεχνείου, η 17η Νοέμβριου συνεχίζει να είναι το «φάντασμα που πλανάται» στον αστικό κόσμο, σπέρνοντας τον τρόμο στη ντόπια ολιγαρχία, τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό. Η 17η Νοεμβρίου δεν σταματά να συμβολίζει την πάλη του λαού και της μαχόμενης νεολαίας απέναντι στο φασισμό. Δεν σταματά να φωτίζει το δρόμο του ανταγωνιστικού και νεολαιίστικου κινήματος της μεταπολίτευσης για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Δεν σταματά να αναδεικνύει την ανάγκη για τη σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό, την αποδέσμευση από το άρμα της νατοϊκής συμμορίας και την ανάγκη για τη ριζική αλλαγή της κοινωνίας.

Κάθε χρόνο στην επέτειο του Πολυτεχνείου τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, τα αστικά πολιτικά κόμματα, σύσσωμος ο αστικός κόσμος επιχειρούν να διαστρεβλώσουν το χαρακτήρα της εξέγερσης, μιλώντας γενικά για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και την επάνοδο στην κοινοβουλευτική νομιμότητα. Αποσιωπούν ότι το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου δεν ήταν μία «άτυχη» στιγμή στην ελληνική ιστορία της μετεμφυλιακής περιόδου, αλλά μία προσπάθεια του καθεστώτος να επιβληθεί με την ωμή στρατιωτική βία, διότι δεν μπορούσε να διαχειριστεί τη λαϊκή οργή απέναντι στο κράτος έκτακτης ανάγκης, στην ακροδεξιά, στο ρόλο του παλατιού και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην πολιτική ζωή της χώρας. Κάθε φορά που ο λαϊκός παράγοντας μπαίνει στο προσκήνιο της ιστορίας η αντίδραση δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει κάθε αυταρχικό μέσο, για να καταστείλει την αντίσταση και το λαό.

Αυτοί που με τις βόμβες ναπάλμ στο Γράμμο και στο Βίτσι είπαν ότι νίκησαν στον εμφύλιο γνώριζαν ότι η αντεπίθεση δεν θα αργούσε. Αυτοί, οι οποίοι το ’40 συνεργάζονταν με τους ναζί, ενώ οι κομμουνιστές και οι αγωνιστές οικοδομούσαν την Αντίσταση με αυτοθυσία, εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, έτρεμαν στην ιδέα ότι το λαϊκό κίνημα θα σηκωθεί ξανά στα πόδια του και θα τους κατατροπώσει. Αυτοί, οι οποίοι έστηναν τα τάγματα εφόδου, αυτοί οι οποίοι «βάφτιζαν Παρθενώνες τα ξερονήσια», αυτοί οι οποίοι χτυπούσαν τα εργατικό κίνημα και τη νεολαία, κηρύσσοντας παράνομες τις οργανώσεις τους, δεν μπορούν να αποποιούνται τις ευθύνες του για το πώς φτάσαμε στο πραξικόπημα, για την πρόσδεση της χώρας στο άρμα των ΗΠΑ, του πιο επικίνδυνου ιμπεριαλιστή επί της γης τότε και τώρα.

Στη χούντα δεν αντιστάθηκε ο «εθνάρχης» Καραμανλής, ο οποίος υπήρξε από τους πρωτεργάτες της οικοδόμησης του κράτους έκτακτης ανάγκης, επιχειρώντας να εξουδετερώσει τις αντιστάσεις του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα. Δεν αντιστάθηκε ο έξι χρονών(!) «πολιτικός κρατούμενος» Μητσοτάκης και οι πολιτικοί του πρόγονοι, αλλά οι χιλιάδες κομμουνιστές, αριστεροί, δημοκράτες και αναρχικοί, οι οποίοι γέμιζαν τις φυλακές του χουντικού καθεστώτος.

Μετεμφυλιακό κράτος, εξορίες, βασανιστήρια, εκτελέσεις κομμουνιστών, αγωνιστών, δημοκρατών, καμία τιμωρία των συνεργατών των ναζί, στελέχωση του κράτους από ακροδεξιά στοιχεία, ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών, το οποίο εξαπέλυσαν όλα τα κόμματα της δεξιάς και του κέντρου οδήγησαν στα Ιουλιανά, στον «κοινοβουλευτικό κρετινισμό» την λαϊκή αμφισβήτηση του παρεμβατικού ρόλου του βασιλιά και τελικά στο πραξικόπημα. Οι πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες ήταν υπεύθυνες για τη δημιουργία των κοινωνικών κα πολιτικών όρων για το πραξικόπημα,έρχονται τώρα να μας υπενθυμίσουν την αξία της δημοκρατίας, ενώ οι ίδιοι σήμερα περιστέλλουν τις δημοκρατικές ελευθερίες.Το κάνουν, γιατί θέλουν να σβήσουν από την ιστορική μνήμη τον αντιιμπεριαλιστικό, αντιφασιστικό και νεολαιίστικο χαρακτήρα της εξέγερσης, να γίνει ένα μουσείο, μία μακρινή ανάμνηση του παρελθόντος, αποκαλύπτοντας τον φόβο τους μπροστά στις νέες εξεγέρσεις που έρχονται και θα σαρώσουν καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην αποσαφήνιση των θέσεων στρατηγικής από τη μεριά των δυνάμεων της αντίστασης απέναντι στη δικτατορία. Ένα κομμάτι πίστευε στον ομαλό κοινοβουλευτικό δρόμο, σπέρνοντας αυταπάτες για το χαρακτήρα των εκλογών Μαρκεζίνη. Ένα άλλο κομμάτι δεν ήθελε το λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα, όπως αυτό εκφράστηκε κατά κύριο λόγο από τους πανεπιστημιακούς χώρους της σπουδάζουσας νεολαίας, να ξεφύγει από τα ρεφορμιστικά όρια, θέλοντας να περιορίσει τις διεκδικήσεις του κινήματος στο σκέλος των φοιτητικών ζητημάτων, απορρίπτοντας τον πολιτικό αίτημα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης και καταγγέλλοντας τους εξεγερμένους ως «350 προβοκάτορες». Σ εκείνη την ιστορική συγκυρία το κομμάτι της τότε Επαναστατικής Αριστεράς και ένα μικρό κομμάτι αναρχικών επέλεξαν το δύσβατο, μαχητικό δρόμο της εξέγερσης, της σύγκρουσης με το καθεστώς και τον πατρόνα του, δηλαδή τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Κόντρα στη μοιρολατρία και την ηττοπάθεια η εξέγερση, γέννημα και θρέμμα του ίδιου του διεθνούς ιστορικού πλαισίου, έδειξε ότι οι λαοί και η μαχόμενη νεολαία, όταν η αδικία γίνεται νόμος, στρέφονται προς το αίτημα της εξέγερσης, ένα αίτημα, το οποίο όσο κι αν προσπαθούν να ποινικοποιήσουν οι από πάνω, πάντα θα παραμένει ένα διαχρονικό καθήκον για τους από τα κάτω. Κάποτε τους αγωνιστές τους χαρακτήριζαν συμμορίτες, άλλοτε προβοκάτορες, διότι κάθε φορά η ολιγαρχία και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί επιχειρούσαν να απονομιμοποιήσουν το λαϊκό κίνημα στα μάτια της κοινωνίας, καθώς ο φόβος τους μπροστά στις δυνατότητες του επαναστατικού λαϊκού κινήματος και τον ίδιο του τον ιστορικό του ρόλο αποδείκνυε την ίδια τους την ιστορική παρακμή και αδυναμία.

Την εποχή που ο Τσε κήρυσσε την παγκόσμια επανάσταση, επιχειρώντας να οργανώσει αντιιμπεριαλιστικές εξεγέρσεις των λαών της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής ενάντια στον ιμπεριαλιστικό ζυγό. Την εποχή, όπου το σύνθημά του «ένα δύο, τρία Βιετνάμ» κραύγαζε στα αυτιά των ντόπιων ολιγαρχιών και των ιμπεριαλιστών για την επερχόμενη ήττα τους, η οποία δεν θα αργήσει να ‘ρθει. Την εποχή των λαϊκών αγώνων ενάντια στην αποικιοκρατία, όπως έδειξε η νικηφόρα πάλη του Βιετνάμ, είχε γίνει ο εφιάλτης του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Την εποχή των αντιπολεμικών διαδηλώσεων στις ΗΠΑ και σε όλο των κόσμο. Την εποχή του ένοπλου επαναστατικού κινήματος των Μαύρων Πανθήρων, οι οποίο απαιτούσαν πραγματική δικαιοσύνη και ισότηταμεταξύ των λαών. Την εποχή του Μάη του 68, όπου φοιτητές μαζί με τους εργάτες έκαναν καταλήψεις σε πανεπιστήμια και εργοστάσια, συγκρούονταν με τις δυνάμεις καταστολής, έθεταν τους όρους για την κοινωνική και πολιτισμική αναγέννηση του κόσμου. Την εποχή, όπου η Ιταλία βρισκόταν σε επαναστατικό αναβρασμό. Την εποχή, όπου ο στρατός του Μεξικού κατέσφαζε και έπνιγε στο αίμα την εξέγερση των φοιτητών. Την εποχή, όπου εκδηλώθηκε ένα από τα αιμοσταγή πραξικοπήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας, η χούντα του Πινοσέτ στη Χιλή,η οποία ανέτρεψε τη σοσιαλιστική κυβέρνηση του Αλιέντε. Την εποχή, όπου οι εξεγέρσεις των λαών, η αντίδραση και ο αυταρχισμός των καθεστώτων υπήρξαν προάγγελος της μεγάλης πετρελαϊκής κρίσης που ξέσπασε, αναδεικνύοντας την αδιάσπαστη ενότητα των δομικών κρίσεων του καπιταλισμού με την παρακμή και την ανάπτυξη των κοινωνικών δυνάμεων, αποδεικνύοντας ότι το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν μεταρρυθμίζεται, αλλά μονάχα ανατρέπεται.

Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο ξέσπασε η εξέγερση του Νοέμβρη, πιάνοντας το νήμα των κοινωνικών και λαϊκών αγώνων της εποχής του, δείχνοντας ότι εκεί όπου κανείς «δεν παραδέχθηκε την ήττα», όταν ο λαϊκός παράγοντας μπαίνει στο προσκήνιο της ιστορίας, τα πάντα είναι πιθανά.

Και η δική μας εποχή, όμως βρίθει αντιφάσεων, ανταγωνισμών, ιστορικών, πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων, ένας κόσμος βρίσκεται σε αναβρασμό, όπου διέξοδο στην κρίση πρέπει να δώσει η λαϊκή πάλη και η επαναστατική προοπτική.

Ζούμε στην εποχή των γεωπολιτικών συγκρούσεων, των εμπορικών πολέμων (βλ. Κίνα-ΗΠΑ), της ραγδαίας μεταβολής των όρων ισχύος στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα και της ρευστότητας των συμμαχιών, όπου παραδοσιακές λυκοσυμμαχίες κλονίζονται, όπως δείχνει το BREXIT στην ΕΕ και η σύγκρουση ΗΠΑ- Γερμανίας, ΗΠΑ—Τουρκίας εντός του στρατοπέδου του ΝΑΤΟ. Ζούμε στην εποχή, όπου χώρες ολόκληρες διαλύονται και σύνορα επαναχαράσσονται για τους ιδιοτελείς σκοπούς μίας δράκας ιμπερια-ληστών και ντόπιων ολιγαρχιών. Ζούμε στην εποχή, όπου η Μέση Ανατολή μυρίζει μπαρούτι. Περιφερειακές δυνάμεις συγκρούονται (Τουρκία, Σαουδική Αραβία, Ιράν, Ισραήλ), η Υεμένη πληρώνει τα εγκλήματα του βρετανικού και αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των αντιδραστικών συμμάχων τους (μοναρχίες του Κόλπου), βιώνοντας τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στη σύγχρονη ιστορία, οι ΗΠΑ απειλούν με ολοκληρωτικό πόλεμο το Ιράν, ύστερα από την αποχώρησή τους από την πυρηνική συμφωνία και την επιβολή νέων κυρώσεων, η ίδια η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα οξύνεται με επίκεντρο τη Συρία και τις γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις ΗΠΑ- Ρωσίας, θυμίζοντας πρόβα τζενεράλε γενικευμένου πολέμου.

Ζούμε στην εποχή, όπου το καπιταλιστικό σύστημα φαίνεται ότι εξαντλεί όλες του τις εφεδρείες για το ξεπέρασμα της κρίσης, χρησιμοποιώντας οικονομικούς μηχανισμούς διαχείρισης της κρίσης (βλ. ποσοτική χαλάρωση, συγκράτηση των επιτοκίων), φτωχοποίησης των λαών. Ζούμε στην εποχή, όπου μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης το 2007-2008, πλήθος αστών οικονομολόγων προβλέπει μία νέα μεγαλύτερη δομική κρίση του συστήματος. Ζούμε στη εποχή, όπου μετά το γκρέμισμα των κατακτήσεων ολόκληρων αιώνων της εργατικής τάξης για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του κεφαλαίου, αντί να ξεπεραστεί η καπιταλιστική κρίση, αυτή βαθαίνει, όπως αποδεικνύουν εκτιμήσεις διεθνών οργανισμών, προβλέποντας περαιτέρω επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας. Ο κίνδυνος οικονομικής κρίσης στην Ιταλία, η υποτονική ανάπτυξη της γερμανικής οικονομίας,το ράλι του χρηματιστηρίου της Wallstreet, η παγκόσμια αναιμική ανάπτυξη αποκαλύπτουν ότι ο κίνδυνος υπέρβασης της κρίσης με πολεμικά μέσα δεν έχει αποφευχθεί.

Ο πολεμοχαρής Τραμπ, ο κλονισμός συμμαχιών, όπως η φονική μηχανή του ΝΑΤΟ και η συμμορία της ΕΕ, η άνοδος νέων μεγάλων δυνάμεων, όπως η Κίνα και η Ρωσία, η συγκρότηση ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων με τους συμμάχους τους μαριονέτες, η άνοδος του εθνικισμού και της ακροδεξιάς (Τραμπ, Μπολοσονάρο στη Βραζιλία, Λεπέν στη Γαλλία, Όρμπαν στην Ουγγαρία, ακροδεξιές κραυγές στο Ηνωμένο Βασίλειο, Λίγκα του Βορρά με το αντιμεταναστευτικό της πρόγραμμα στην Ιταλία, η άνοδος του ακροδεξιού Afd κλπ), η αδυναμία οικονομικής ανάκαμψης διαμορφώνουν τους κοινωνικούς, ιδεολογικούς και οικονομικούς όρους για την έκρηξη ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου, που θα αφανίσει την ανθρωπότητα.

Ζούμε στην εποχή της ενίσχυσης του μιλιταρισμού, της αντίδρασης και της επιστροφής φαντασμάτων του παρελθόντος. Ζούμε, με άλλα λόγια, στην «εποχή των τεράτων», τα οποία μονάχα ένα επαναστατικό κίνημα θεωρητικά εξοπλισμένο και πολιτικά συγκροτημένο με μαχητικούς όρους θα μπορέσει να τα αντιμετωπίσει και να προβάλει τα δικά του αιτήματα και τη δική του προοπτική.

Όμως, αυτές οι αντιφάσεις είναι που φέρνουν τις εξεγέρσεις σε όλο τον κόσμο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Χιλή, μία χώρα της οποίας ο κρατικός μηχανισμός της στελεχώνεται από φασιστικά στοιχεία, κατάλοιπα της χούντας του Πινοσέτ και ο λαός της δοκιμάζεται για άλλη μία φορά στη σύγχρονή του ιστορία. Το καθεστώς απαντά με ωμή στρατιωτική και αστυνομική βία απέναντι σε ένα λαό, που αγωνίζεται για ένα καλύτερο αύριο. Σφαίρες στο ψαχνό, 23νεκροί, πάνω από 2.500 τραυματίες, 9.000 άνθρωποι υπό κράτηση, σύμφωνα με τους εκπροσώπους των διαδηλωτών, επειδή ο λαός, η νεολαία και η εργατική τάξη δεν συμβιβάζεται με τα ψίχουλα, που επιχειρεί να τους πετάξει η αντιδραστική κυβέρνηση του Σεμπάστιαν Πινιέρα. Επειδή διεκδικούν άμεση αύξηση των μισθών και των συντάξεων, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, μείωση του ωραρίου εργασίας, προστασία των κοινωνικών δικαιωμάτων στην υγεία, στην εκπαίδευση, στη στέγαση,πλήρη αναγνώριση των συνδικαλιστικών ελευθεριών σε όλα τα επίπεδα, δικαίωμα στην απεργία και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις. Γιατί, όταν οι λαοί βγαίνουν στους δρόμους, για να διεκδικήσουν ό,τι τους ανήκει, το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο, για να τους καθυποτάξει. Ο στίχος του γνωστού επαναστατικού τραγουδιού «ΛΑΟΣ ΕΝΩΜΕΝΟΣ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΣ» αντηχεί στους δρόμους της Χιλής, όπου η αντίσταση και η λαϊκή αυτενέργεια αναπτύσσεται, αποδεικνύοντας ότι το δρόμο της νίκης τον δείχνει ο λαός στους δρόμους, μακριά από τις ρεφορμιστικές ηγεσίες.

Σε μία ιστορική περίοδο, όπου ο ιμπεριαλισμός, όπως εκφράζεται κατά κύριο λόγο από την ηγεμονική του δύναμη, τις ΗΠΑ, επιχειρεί να επιβάλλει τα συμφέροντά του σε κάθε γωνιά της γης, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει την προσφιλή του μέθοδο οργάνωσης πραξικοπημάτων, όπως φανερώνει η ολομέτωπη επίθεση κατά της Βενεζουέλας με την υποστήριξη και τη χρηματοδότηση της δεξιάς αντιπολίτευσης από τις ΗΠΑ, αλλά και η πραξικοπηματική ανατροπή του Μοράλες στη Βολιβία. Στον Ισημερινό άγριες συγκρούσεις έχουν ξεσπάσει μεταξύ του λαού και του στρατού και της αστυνομίας, διότι ο Μορένο, πρόεδρος του Ισημερινού, με τις ευλογίες των ΗΠΑ, θέλει να επιβάλλει την πολιτική της κοινωνικής γενοκτονίας, όπως αυτή εφαρμόστηκε στην Ελλάδα με τα μνημόνια, εντάσσοντας την χώρα σε πρόγραμμα του ΔΝΤ. Ο Μορένο εφάρμοσε τον στρατιωτικό νόμο, διότι γνώριζε ότι δεν μπορούσε να διαχειριστεί διαφορετικά τις μαχητικές αντιστάσεις του μαζικού λαϊκού κινήματος, το οποίο θρηνεί 7 νεκρούς, 1.340 τραυματίες και 1.152 προσαγωγές και συλλήψεις.

Σε μία ιστορική περίοδο, όπου οι λαοί σε ολόκληρο τον κόσμο εξεγείρονται απέναντι στο αυταρχισμό, την κοινωνική αδικία και τη φτώχεια, η αντίσταση γίνεται ένα ιστορικό καθήκον. Στο Λίβανο ο λαός και η νεολαία διαδηλώνει και εξεγείρεται απέναντι στον αυταρχισμό και την φτωχοποίηση και το καθεστώς κατεβάζει το στρατό στο δρόμο, για να χτυπήσει τους διαδηλωτές. Στο Ιράκ οι διαδηλώσεις έχουν λάβει χαρακτήρα λαϊκής εξέγερσης με τουλάχιστον 300 νεκρούς και 12.000 τραυματίες. Στην Αλγερία ένα εκατομμύριο άνθρωποι διαδήλωσαν για την 65η επέτειο της έναρξης του αγώνα κατά της γαλλικής αποικιοκρατίας. Στη Τουρκία το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα διεξάγει έναν ηρωικό αγώνα ενάντια στο φασισμό του Ερντογάν. Στη Γαλλία, ένας από τους πυλώνες της ευρωσυμμορίας, το κίνημα των κίτρινων γιλέκων διεκδικούσε αυξήσεις στους μισθούς, στις συντάξεις, κοινωνικές παροχές και διαδήλωνε μαχητικά ενάντια στη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μακρόν, η οποία, θέλοντας να κάνει επίδειξη δύναμης, δολοφόνησε 12 διαδηλωτές και μακέλεψε χιλιάδες. Στη Βαρκελώνη συντελείται μία αντιδημοκρατική εκτροπή και ο λαός της χτυπιέται βάναυσα από την αστυνομία υπό τη αιγίδα της ΕΕ, επειδή διεκδικεί το δικαίωμα στην εθνική αυτοδιάθεση, το δικαίωμα να καθορίζει ο ίδιος το μέλλον του.

Όλες αυτές οι εξελίξεις δείχνουν ότι η ταξική πάλη δεν καταργείται, αλλά ότι τα επίδικα της αντιιμπεριαλιστικής και οργανωμένης ταξικής αντεπίθεσης, που θα δώσουν πολιτικά χαρακτηριστικά στους αγώνες της εποχής μας, διατηρούν τον διαχρονικό τους χαρακτήρα.

Ιδιαίτερα, πρέπει γίνει αναφορά στον προωθημένο ρόλο της νεολαίας. Στον τριήμερο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αλλά και κατά τη διάρκεια της δικτατορίας η νεολαία διαδραμάτισε καθοριστικό και πρωτοπόρο ρόλο στην οργάνωση των αντιστάσεων, κυρίως μέσα στα πανεπιστήμια. Η νεολαία, το λιγότερο διαβρωμένο από την κυρίαρχη ιδεολογία του συστήματος κομμάτι της κοινωνίας, αφουγκραζόταν το σφυγμό και τις ανάγκες της ιστορικής συγκυρίας, όπως έδειξαν μία σειρά εξεγέρσεων σε άλλες χώρες (Παρίσι, Μεξικό, Ιταλία). Όπως στην εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, με όρους μαζικούς και μαχητικούς προέβλεψε τη δομική κρίση του συστήματος και το μνημονιακό Αρμαγεδδώνα, που ερχόταν. Μάλιστα, μεταπολιτευτικά το νεολαιίστικο και ευρύτερα το εκπαιδευτικό κίνημα κατάφερνε να βγαίνει νικηφόρο μέσα από τους φοιτητικούς και εκπαιδευτικούς αγώνες ενάντια στην εντατικοποίηση των σπουδών, στην ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων, στη μετατροπή τους σε αποστειρωμένα ιδρύματα, ξεκομμένα από τις ανάγκες της κοινωνίας, συνδέοντας το Νοέμβρη του 73 με τους αγώνες των επόμενων γενιών.

Γιατί και σήμερα η νεολαία, το φοιτητικό και μαθητικό κίνημα αγωνίζεται ενάντια στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, την εξίσωση των πτυχίων των δημόσιων πανεπιστημίων με αυτά των κολεγίων, στις διαγραφές των φοιτητών, στον αυταρχισμό των πρυτανικών αρχών, ενάντια σε ένα ταξικό σχολείο, το οποίο αναπαράγει το καπιταλιστικό σύστημα εκμετάλλευσης, που ευνοεί τους λίγους και εξαθλιώνει τους πολλούς. Γι αυτό το Πολυτεχνείο είναι ακόμα ζωντανό και τρομάζει την εξουσία του κεφαλαίου και του κράτους του. Γιατί ξέρουν ότι η εξέγερση του Νοέμβρη άφησε κάτι μισοτελειωμένο. Για όλους τους γνωστούς και άγνωστους νεκρούς, βασανισθέντες, φυλακισμένους της δικτατορίας η λάμψη της εξέγερσης ακτινοβολεί την εικόνα του μέλλοντος. Γιατί σε όλους αυτούς ανήκει το Πολυτεχνείο. Σε όσους πάλεψαν με το όπλο στο χέρι, με την προκήρυξη, με την εφημερίδα. Για τους νεκρούς της μεταπολίτευσης. Για τον Κούμη και την Κανελλοπούλου. Για όσους δεν συμβιβάζονται με τον αστυνομικό φραγμό, που ήθελε να απαγορεύσει την πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία, έτσι ώστε να ξεπλυθεί ο ρόλος των ΗΠΑ στο πραξικόπημα. Για τον αναρχικό νεολαίο Μιχάλη Καλτεζά, που δολοφονήθηκε από σφαίρα μπάτσου στην επέτειο του Πολυτεχνείου και την εξέγερση που ακολούθησε με την κατάληψη του Χημείου. Για τον αγωνιστή Νίκο Τεμπονέρα, που πέθανε για την παιδεία, ύστερα από δολοφονική επίθεση τάγματος εφόδου της ΝΔ. Για τον Αλέξη Γρηγορόπουλου, τον αναρχικό μαθητή, η δολοφονία του οποίου πυροδότησε την εξέγερση του 2008, ενώ πλέον ο μπάτσος δολοφόνος του Κορκονέας κυκλοφορεί ελεύθερος.

Γιατί το Πολυτεχνείο ανήκει στο λαό και την αγωνιζόμενη νεολαία και όχι στις εκάστοτε κυβερνήσεις, οι οποίες καπηλεύονται το νόημα του. Διότι ο δρόμος του Νοέμβρη είναι επαναστατικός, λαϊκός, νεολαιίστικός, ανυποχώρητος και ασυμβίβαστος. Ιδιαίτερα σε μία ιστορική εποχή, όπου σε κάθε ήπειρο, σε κάθε χώρα, σε κάθε γωνιά της γης, οι ιμπεριαλιστές και η ολιγαρχία εντείνουν την επίθεση σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, οι λαοί μπαίνουν στην πρώτη την γραμμή των αγώνων της εποχής μας, αντιστέκονται, αναπτύσσουν τις δικές τους μορφές πάλης και αντίστασης, συγκρούονται με τα κελεύσματα του κεφαλαίου. Γιατί, όπως και τότε, έτσι και τώρα τα συνθήματα είναι επίκαιρα και πάλι. Γιατί, όπως και τότε, έτσι και τώρα, οι από πάνω λεηλατούν, και οι από τα κάτω πληρώνουν τα σπασμένα των κρίσεων και των πολέμων. Γιατί, όπως και τότε, έτσι και τώρα, το φυτίλι της εξέγερσης είναι ακόμη αναμμένο, φωτίζοντας τον δρόμο της αντεπίθεσης του εργαζόμενου λαού και της μαχόμενης νεολαίας.

Και στις μέρες μας, η ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ,συνεχίζοντας το δρόμο που της έστρωσε η σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ, θέλει να επιβάλλει το δόγμα «Νόμος, Τάξη και Επενδύσεις» και ενισχύει το κατασταλτικό οπλοστάσιο του κράτους, επαναφέροντας τους βασανιστές της ΔΕΛΤΑ και σιγοντάροντας τους φασίστες της ΧΑ και τα λοιπά ακροδεξιά μορφώματα. Πραγματοποιεί πογκρόμ στην περιοχή των Εξαρχείων, θέτοντας στο στόχαστρο κοινωνικούς χώρους και βασανίζοντας το μέλος του Ρουβίκωνα Λ. Γούλα. Απειλεί πρόσφυγες και αλληλέγγυους αγωνιστές, που συμμετέχουν στο εγχείρημα της προσφυγικής κατάληψης Νοταρά. Τοποθετεί συσκευές γεωεντοπισμού στις μηχανές αναρχικών συντρόφων κατά τη διάρκεια διαδήλωσης της συνέλευσης No Pasaran για το προσφυγικό μέρα μεσημέρι στο Σύνταγμα. Δημιουργεί κλίμα τρομοϋστερίας, όπως συνέβη και με την επιχείρηση της “αντι”τρομοκρατικής για την «εξάρθρωση της Επαναστατικής Αυτοάμυνας». Προβαίνει σε ωμή παραβίαση του ασύλου και εκτεταμένη αστυνομική βία εναντίον φοιτητών στην ΑΣΟΕΕ. Εκκενώνει στέκια και καταλήψεις (με πιο πρόσφατες το στέκι στην ΑΣΟΕΕ και τις καταλήψεις Palmares, Βανκούβερ και Μπουμπουλίνας). Κάνει αυθαίρετες συλλήψεις για να εμποδίσει τις εργασίες ανοικοδόμησης της κατάληψης Libertatia στη Θεσσαλονίκη, την οποία είχαν κάψει οι φασίστες. Χτυπά ανελέητα με ωμή αστυνομική βία τις διαδηλώσεις του λαού και της νεολαίας, προωθεί προτάσεις για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, θυμίζοντας τις εποχές του μαναρχοφασισμού και του μετεμφυλιακού κράτους έκτακτης ανάγκης. Γιατί επιδιώκει να εξουδετερώσει τον εσωτερικό εχθρό, τον απεργό, τον αγωνιστή νεολαίο, τον εξαθλιωμένο μετανάστη και πρόσφυγα, θύμα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Γιατί όσο πιο αυταρχική γίνεται τόσο περισσότερο φανερώνει τον τρόμο της απέναντι τις δυνάμεις του ανταγωνιστικού κινήματος.

Γι αυτό και χρειάζεται να οικοδομηθεί ένα πλατύ κίνημα υπεράσπισης των λαϊκών ελευθεριών, που θα βροντοφωνάξει NO PASARAN ενάντια στην εκστρατεία του κράτους, προετοιμάζοντας τους όρους της ΤΑΞΙΚΗΣ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ και συνδέοντας το με τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες που ξεσπάνε στους χώρους της νεολαίας και της εργασίας.

Γιατί και σήμερα ίδιοι είναι δυνάστες του λαού. Γι αυτό και χρειάζεται να οικοδομηθεί ένα μαχητικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, που θα τους στείλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Γιατί τα ίδια συνθήματα είναι επίκαιρα και πάλι. ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ-ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΛΑΕ-ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ. Για να θέσουμε το ζήτημα της επαναστατικής προοπτικής του καιρού μας, για την αποτροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου, για να ζήσουν οι λαοί ειρηνικά, για την έξοδο από το σφαγείο της ΕΕ και την κρεατομηχανή του ΝΑΤΟ, απαλλοτριώνοντας τα μέσα παραγωγής, για τη δημιουργία μίας κοινωνίας δίχως πολέμους, φτώχεια, ανεργία και εκμετάλλευση.

Για θέσουμε τα αιτήματα για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, αυξήσεις στους μισθούς, πλήρη κατοχύρωση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, για να μην τολμήσουν συνεχίσουν την επίθεση σε βάρος των πρωτοβάθμιων σωματείων και την κατάργηση του δικαιώματος στην απεργία.

Γι αυτό και η προοπτική της εξέγερσης παραμένει πάντα επίκαιρη και ζωντανή. Δεν μπορούν να σβήσουν την ιστορική μνήμη οι διαχειριστές και εκφραστές του συστήματος σοσιαλδημοκρατικής ή δεξιάς αναφοράς. Δεν μπορούν να ντροπιάζουν τη μνήμη των νεκρών και των αγωνιστών όσοι συμβιβάστηκαν, έτρεξαν να καλύψουν κοινοβουλευτικές έδρες, εγκατέλειψαν τον επαναστατικό δρόμο, στράφηκαν είτε προς το ρεφορμισμό είτε τον εναλλακτισμό. Γι΄ αυτό και το λαϊκό κίνημα αντλεί πλούσια εμπειρία από τα λάθη του, τις ανεπάρκειες του παρελθόντος, τις αδυναμίες, τις ήττες του, έτσι ώστε να έρθει η αυριανή τελική νίκη.

Γιατί το «τέλος της ιστορίας» δεν έχει επέλθει, αλλά θα έρθει με το τέλος του ανθρωποκτόνου τέρατος του καπιταλισμού, του ιμπεριαλιστικού ζυγού κα των πολέμων, της φασιστικής κτηνωδίας. Γιατί το ταξικό εργατικό κίνημα ανασυγκροτείται, ωριμάζει, πολεμά. Γιατί η μαχόμενη νεολαία οργανώνεται, μάχεται και νικά. Γιατί τίποτα δεν τελείωσε και όλα συνεχίζονται. Για ολοκληρώσουμε το έργο, που άφησε ο Νοέμβρης του 73. Για να τσακιστεί ο παλιός ο κόσμος και ν ανατείλει ο νέος, φωνάζοντας «Ένα, δύο, τρία Πολυτεχνεία». Γιατί,όπως έγραψε μία επαναστάτρια, η οποία δολοφονήθηκε πισώπλατα από τη σοσιαλδημοκρατία, «Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΛΕΕΙ ΧΘΕΣ, ΣΗΜΕΡΑ, ΑΥΡΙΟ. Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΛΕΕΙ. ΗΜΟΥΝ, ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΙ».

ΤΟ ΠΟΛΥTΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ –Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ

Ταξική Αντεπίθεση (Oμάδα Aναρχικών και Kομμουνιστών)

Συνέλευση για την Επανοικειοποίηση των Εξαρχείων: Να τσακίσουμε την κρατική κατασταλτική εκστρατεία και τις ναρκομαφίες ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ 9/11 Μοναστηράκι 12:00

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗN ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ KAI THN ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ – ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΟΥΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΑΡΚΟΜΑΦΙΕΣ

Στις 26 Αυγούστου, ισχυρές δυνάμεις καταστολής πραγματοποίησαν εισβολή στην περιοχή των Εξαρχείων, με αποτέλεσμα την εκκένωση τεσσάρων καταλήψεων, τη σύλληψη τριών καταληψιών και τη βίαιη απομάκρυνση και προσαγωγή 143 προσφύγων και μεταναστών. Λίγες μέρες μετά, στις 29 Αυγούστου, δυνάμεις των ΜΑΤ, σε μια επίδειξη ισχύος, επιτίθενται με ρίψη χημικών στο Κ*Βοξ, προκαλώντας τον τραυματισμό συντρόφων και επιφέροντας υλικές ζημιές στο κτίριο. Το επόμενο διάστημα ακολούθησαν και νέες εκκενώσεις προσφυγικών καταλήψεων στέγης στα Εξάρχεια και στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου της Αθήνας, η εκκένωση της κατάληψης Βανκούβερ Απαρτμάν και η σύλληψη τεσσάρων καταληψιών, η εκκένωση της αναρχικής κατάληψης Palmares στη Λάρισα και η σύλληψη έξι καταληψιών, η επίθεση στην κατάληψη LIBERTATIA στη Θεσσαλονίκη με τη σύλληψη οχτώ συντρόφων και την παρεμπόδιση των εργασιών που πραγματοποιούνταν εκείνη την ώρα για την ανοικοδόμησή της από τη καταστροφή που υπέστει μετά την εμπρηστική φασιστική επίθεση του Γενάρη του 2018.

Ενώ το βράδυ της Πέμπτης 7 Νοέμβρη, σε μια επιχείρηση αστυνομικής επίδειξης δύναμης και εκδικητικότητας, ένας μεγάλος αριθμός πάνοπλων μπάτσων εξαπέλυσε ως στρατός κατοχής, πλήθος επιθέσεων για ώρες και σε όλους τους δρόμους των Εξαρχείων κατά του κόσμου που βρίσκονταν στην περιοχή με δεκάδες προσαγωγές, ξυλοδαρμούς, γενικευμένη χρήση χημικών, περικύκλωση του καφενείου στην πλατεία, τη σύλληψη και το σοβαρό τραυματισμό ενός συντρόφου.

Οι συγκεκριμένες επιθέσεις αποτελούν μέρος της ευρείας κατασταλτικής εκστρατείας του κράτους που έχει προαναγγελθεί εδώ και καιρό από τα αστυνομικά επιτελεία, τους ανώτερους κρατικούς αξιωματούχους και τα μιντιακά παπαγαλάκια τους, θέτοντας ως βασικές της αιχμές το χτύπημα των καταλήψεων και των αυτοοργανωμένων δομών αγώνα και στέγασης προσφύγων και μεταναστών, την αστυνομική κατοχή του δημόσιου χώρου, την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, την εγκληματοποίηση και ποινικοποίηση των αντιστάσεων που αναπτύσσονται απέναντι στις αντικοινωνικές πολιτικές του κράτους και του κεφαλαίου.

Πρόκειται για τη συνέχιση του σχεδιασμού που εφάρμοσε η προηγούμενη κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια και έρχεται να ολοκληρώσει η νέα, μετά την ανανέωση της κοινωνικής νομιμοποίησης που άντλησε μέσα από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019.

Όπωςγράφαμε σε προηγούμενες ανακοινώσεις της Συνέλευσης για την Επανοικειοποίηση των Εξαρχείων, ειδικά για την περιοχή: Η γιγάντωση των ναρκομαφιών, η μετατροπή της πλατείας στην μεγαλύτερη ναρκοπιάτσα του κέντρου της Αθήνας και το στρίμωγμα κάθε λογής αντικοινωνικών συμμοριών στην περιοχή αποτέλεσαν ένα κρατικό – καπιταλιστικό σχέδιο. Επιβλήθηκαν ως αντίπαλο δέος στην ανάπτυξη των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων καθώς και για την κοινωνική αποσάθρωση της γειτονιάς. Η γενικευμένη αντικοινωνική συνθήκη που διαμορφώθηκε υπό την πλήρη εποπτεία και αξιοποίηση των κατασταλτικών επιτελείων και μηχανισμών του κράτους, αποτέλεσε την αναγκαία μεταβατική συνθήκη για την απονοηματοδότηση της αυτοοργάνωσης και τον μαρασμό των ριζωμένων εδώ και δεκαετίες χαρακτηριστικών της κοινωνικής αλληλεγγύης, της συνύπαρξης και της αντίστασης στο έδαφος των Εξαρχείων. Αποτέλεσε το όχημα για την κοινωνική νομιμοποίηση μιας συντριπτικής αστυνομικής επέμβασης, το τσάκισμα των αγωνιστών, την εκδίωξη των απόκληρων, των προσφύγων, των μεταναστών και συνολικά των φτωχών από την περιοχή. Το όχημα για την κατασταλτική, ιδεολογική και “αναπτυξιακή” επέλαση του κράτους και του κεφαλαίου στην περιοχή και την απρόσκοπτη μετατροπή της σε ζώνη υψηλής καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Η ιδεολογική επίθεση του καθεστώτος σήμερα, μέσα από τα μιντιακά φερέφωνα του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, αξιοποιεί τη στρατηγική της προηγούμενης κυβέρνησης ταυτίζοντας τον κόσμο του αγώνα και το σύνολο του προσφυγικού και μεταναστευτικού πληθυσμού με το έγκλημα, για να εμπεδώσει κοινωνικά το “Καθεστώς Εξαίρεσης” τόσο για τους αναρχικούς και πολλούς άλλους αγωνιστές της βάσης όσο και για τους πρόσφυγες και μετανάστες και να δικαιολογήσει κοινωνικά την αστυνομική βία πάνω τους. Να επεκτείνει εκ νέου τα όρια της δολοφονικής δράσης των σωμάτων ασφαλείας πέρα από εκεί που τέθηκαν με την εξέγερση του Δεκέμβρη.

Η προπαγανδιστική ρητορική περί “άβατου ανομίας” των Εξαρχείων εξυπηρετεί ακριβώς αυτή τη στρατηγική. Επιχειρεί να εμφανίσει την γειτονιά ως ένα στρατόπεδο εγκληματιών και “μπαχαλάκηδων” απέναντι στο στρατόπεδο της έννομης δημοκρατικής τάξης. Ωστόσο τα Εξάρχεια δεν είναι ούτε άβατο, ούτε πολύ περισσότερο στρατόπεδο. Είναι μια γειτονιά με τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα που παράγει το χρεοκοπημένο πολιτικοοικονομικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας, όπως κάθε γειτονιά. Που φέρει όμως επιπλέον μιαβαθιάκουλτούρα αμφισβήτησης της εξουσίας και ένα ιδιαίτερο ιστορικό και αγωνιστικό βάρος που της έχουν προσδώσει οι αγώνες χιλιάδων ανθρώπων. Από την περίοδο της Κατοχής, τα Δεκεμβριανά και τη Δικτατορία ως την εξέγερση του 2008, τις μεγάλες κινητοποιήσεις αντίστασης τα επόμενα χρόνια στην επιβολή επαχθέστερων όρων επιβίωσης, μέχρι και σήμερα. Και γι αυτόν τον λόγο αποτελεί ένα σημαντικό έδαφος στο κέντρο της πόλης για την ανάπτυξη ευρύτερα των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Ένα αγκάθι στην επιχείρηση ολοκληρωτικής κρατικής επιβολής στην κοινωνία και ελέγχου της πόλης, προκαλώντας διαχρονικά το μένος των κρατικών αξιωματούχων και αμέτρητες ατελέσφορες κατασταλτικές επιχειρήσεις εδώ και δεκαετίες.

Γιατί πέρα από τα χιλιοπαιγμένα κλισέ της κρατικής προπαγάνδας, αυτό που είναι πραγματικά επικίνδυνο για το κράτος δεν είναι κάποιος φανταστικός στρατός αλλοφρόνων στο “άβατο των Εξαρχείων” αλλά οι αξίες και τα προτάγματα της ταξικής αλληλεγγύης, της μαχητικής αντίστασης, της κοινωνικής αυτοοργάνωσης, του αντιρατσισμού, της συνύπαρξης και του σεβασμού διαφορετικών ανθρώπων ανεξαρτήτως φύλου ή καταγωγής, η ιστορία των αγώνων και το όνειρο για έναν κόσμο ισότητας και δικαιοσύνης, που έχουν ριζώσει πια βαθειά σε μια κοινωνία στην οποία τα αφεντικά δεν έχουν να υποσχεθούν τίποτα άλλο πέρα από φτώχεια, καταστολή και φασισμό. Και αυτές τις αξίες, τα προτάγματα και τους αγώνες που γεννούν, είναι που θέλει να ξεριζώσει το κράτος από τα Εξάρχεια, το κέντρο της πόλης και κάθε γειτονιά.

Από τη μεριά μας, ως συλλογική διαδικασία αγώνα βρεθήκαμε ανελλιπώς τα τελευταία τέσσερα χρόνια μαζί με πολλούς άλλους, σε ευθεία αντιπαράθεση με τις ναρκομαφίες, τα φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού και τους κατασταλτικούς σχεδιασμούς του κράτους, αναγνωρίζοντας την εκφυλιστική επίδραση τους πάνω στο σύνολο της κοινωνικής ζωής και στο κίνημα. Αναγνωρίζοντας το κρίσιμο διακύβευμα του αγώνα και πιστεύοντας με βεβαιότητα στις πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες του κόσμου της αυτοοργάνωσης απέναντι στην αντικοινωνική συνθήκη που επιχειρήθηκε να επιβληθεί ολοκληρωτικά στην περιοχή. Το πλήθος των κινητοποιήσεων και παρεμβάσεων που πραγματοποιήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια αποτέλεσαν ανάχωμα στην άνευ όρων εξάπλωση αυτής της συνθήκης, εμπόδιο στην στρατηγική του κράτους και στη συγκάλυψη του αντικοινωνικού του ρόλου, σημείο αγωνιστικής συσπείρωσης έναντι της παραίτησης, της συναίνεσης, της παράδοσης και αφομοίωσης του κινήματος και μια σημαντική αγωνιστική παρακαταθήκη μπροστά στη σημερινή γενικευμένη κατασταλτική επιχείρηση.

Έτσι πιστεύουμε και τώρα ότι απέναντι σε αυτήν την κατασταλτική επιχείρηση οι αντιστάσεις μπορούν να αναπτυχθούν με αγωνιστική αξιοπιστία, μόνο στον βαθμό που κατακτιούνται και συντίθεται σταθερές θέσεις και στάσεις απέναντι στην παρασιτική, διαβρωτική και εκφυλιστική για το σύνολο της κοινωνικής ζωής δράση της ναρκομαφίας και των αντικοινωνικών συμμοριών, τόσο από τα ίδια τα εγχειρήματα και τους ανθρώπους τους που βρίσκονται άμεσα στο στόχαστρο της καταστολής όσο και από ευρύτερα κομμάτια του κινήματος. Και αυτή είναι η μοναδική προοπτική συνάντησης πολλών και διαφορετικών ώστε να αντιπαρατεθεί στα Εξάρχεια με όρους νίκης ο ζωντανός και σύνθετος κόσμος του αγώνα με τον σάπιο κόσμο της εξουσίας, της καταστολής, του ναρκεμπορίου, του καπιταλισμού, του κοινωνικού κανιβαλισμού.

Σε αυτήν την κατεύθυνση στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε αυτοοργανωμένη δομή και κάθε αγωνιστή που βρίσκεται αντιμέτωπος με την κρατική καταστολή και στηρίζουμε κάθε πρωτοβουλία που αναπτύσσεται με αγωνιστική αξιοπιστία και αξιοπρέπεια από τα κάτω απέναντι στην κρατική – καπιταλιστική βαρβαρότητα, πιστεύοντας πως όταν χτυπούν έναν από εμάς πρέπει να μας βρίσκουν όλους απέναντί τους. Καλούμε στη διαδήλωση το Σάββατο 9 Νοέμβρη, στις 12:00 μ. στο Μοναστηράκι, στην κατεύθυνση του χτισίματος ενός εξωστρεφούς πλατιού μετώπου αντίστασης στους σημερινούς κρατικούς σχεδιασμούς. Για την υπεράσπιση της ζωής, της αξιοπρέπειας, των αυτοοργανωμένων δομών, του ελεύθερου δημόσιου χώρου, της αγωνιστικής ιστορίας μας. Για τη διαμόρφωση των όρων της αυριανής κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΤΟΥΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΧΗΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΝΟΕΜΒΡΗ 2019, 12 Μ. ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

 

Συνέλευση για την Επανοικειοποίηση των Εξαρχείων

Νοέμβρης 2019

Σχετικά με την εισβολή του τουρκικού στρατού και την εμπλοκή της Τουρκίας και του Ισραήλ στην ενίσχυση μισθοφορικών ομάδων στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Συρία

Σχετικά με την εισβολή του τουρκικού στρατού και την εμπλοκή της Τουρκίας και του Ισραήλ στην ενίσχυση μισθοφορικών ομάδων στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Συρία

Η απόφαση του Τραμπ για σταδιακή αποχώρηση των αμερικάνικων ενόπλων δυνάμεων από τη Βορειοανατολική Συρία και η νέα στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας φέρνουν νέες ανακατατάξεις συμμαχιών στην περιοχή, με τους κούρδους αντάρτες να προσεγγίζουν πλέον το καθεστώς Άσαντ, καλώντας τον Συριακό στρατό να προστατέψει τα σύνορα της χώρας από την επιθετικότητα της Τουρκίας. Ο κουρδικός λαός (όπως κι ολόκληρος ο λαός της Συρίας) δίνει μια μάχη επιβίωσης μέσα σε ένα κουβάρι συμμαχιών και ανταγωνισμών, μέσα σε μια εύθραυστη ισορροπία συμφερόντων, σε μια χώρα που μετράει εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς από την ιμπεριαλιστική επέμβαση. Μετά από μια μεγάλη περίοδο συνεργασίας του κουρδικού αντάρτικου με τις ΗΠΑ, είναι ολοφάνερο πως η τύχη και το μέλλον του κουρδικού λαού καθορίζεται όχι από τον ίδιο, αλλά από επίσημες ή υπόγειες συμφωνίες ανάμεσα στην ηγεσία του και το μπααθικό καθεστώς (συμφωνία στη ρωσική βάση της Λαττάκειας) και τις διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Τουρκία (συμφωνία Πενς – Ερντογάν στην Άγκυρα και Πούτιν – Ερντογάν στο Σότσι). Με την τελευταία συμφωνία, μάλιστα, ο Ερντογάν βγαίνει σαφώς κερδισμένος, αφού κερδίζει τη “ζώνη ασφάλειας” που επιδίωκε: «αρχής γενομένης από τις 09:00 GMT την Τετάρτη 23 Οκτωβρίου, ρωσική στρατιωτική αστυνομία και σύροι συνοριοφύλακες θα εισέλθουν από τη συριακή πλευρά των συνόρων με την Τουρκία, εκτός της ζώνης της επιχείρησης Πηγή Ειρήνης, για να διευκολύνουν την απομάκρυνση των κουρδικών δυνάμεων YPG και των όπλων τους σε βάθος 30 χλμ. από τα τουρκο-συριακά σύνορα, και η αποχώρηση θα πρέπει να ολοκληρωθεί σε 150 ώρες». Τη στιγμή γράφεται το κείμενο η συμφωνία έχει υλοποιηθεί, οι κουρδικές πολιτοφυλακές έχουν αποσυρθεί από την περιοχή και ξεκινούν κοινές ρωσοτουρκικές περιπολίες.

Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις είναι σίγουρο πως η Ρωσία βγαίνει η μεγάλη κερδισμένη της κρίσης, αφού εδραιώνει και αναβαθμίζει το ρόλο της στη Συρία. Τριακόσιοι επιπλέον στρατονόμοι των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων προερχόμενοι από την Τσετσενία έχουν αναλάβει να ενισχύσουν τις περιπολίες και την επιχείρηση απόσυρσης των κουρδικών δυνάμεων και του οπλισμού τους στα 30 χιλιόμετρα από την μεθόριο μεταξύ της Συρίας και της Τουρκίας. Η ισχυρή στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας έπαιξε τα τελευταία χρόνια καθοριστικό ρόλο στη διάσωση του μπααθικού καθεστώτος, το οποίο όντας εκ των πραγμάτων ακόμα βαθύτερα εξαρτημένο και δεμένο στο ρωσικό άρμα, όχι απλά φαντάζει ακλόνητο απέναντι στις δυνάμεις που επιδίωξαν να το ανατρέψουν, αλλά καταφέρνει να ξεκινήσει μια διαδικασία ενσωμάτωσης του κουρδικού παράγοντα με την ενδεχόμενη είσοδο των SDF στον Συριακό Αραβικό Στρατό (ενδεχόμενο το οποίο αρχικά έχει απορρίψει η διοίκηση των SDF, αλλά δεν αποκλείεται τίποτα μέσα στο διαρκές παιχνίδι των διαπραγματεύσεων). Η Ρωσία επιδιώκει να χρησιμοποιήσει τις θετικές γι αυτήν εξελίξεις στη Συρία σα βατήρα για την αναβάθμιση της θέσης της στη Μέση Ανατολή, μπαίνοντας στα ρουθούνια των ΗΠΑ: ένα πρώτο δείγμα είναι οι οικονομικές συμφωνίες αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων ανάμεσα στον Πούτιν και τη βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας, γεγονός που έρχεται σε συνδυασμό με την ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στη χώρα.

Από την άλλη, οι SDF σε θέση άμυνας πλέον προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν τις ζημιές ζητώντας από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία να αποδεχθούν τη γερμανική πρόταση για διεθνή έλεγχο στη “ζώνη ασφάλειας”, με την παρουσία του ΟΗΕ και ευρωπαϊκών στρατευμάτων (πρόταση που έχει απορριφθεί από την κυβέρνηση Άσαντ). Και μέσα σ’ αυτό το κουβάρι, η συνεργασία ΗΠΑ – SDF συνεχίζεται στην επαρχία Ντέιρ Εζόρ, κοντά στα σύνορα με το Ιρακ, όπου βρίσκονται οι κυριότερες πετρελαιοπηγές της Συρίας. Όπως δήλωσε ο Τραμπ: «μικρός αριθμός στρατιωτών των ΗΠΑ θα παραμείνει στη Συρία, στις περιοχές όπου υπάρχει πετρέλαιο». Με ανάρτησή του στο Twitter, ο Τραμπ παραδέχθηκε ότι είχε συνομιλία για το θέμα με τον διοικητή των SDF Μαζλούμ Αμπντι, προσθέτοντας ότι «είναι ώρα να αρχίσουν οι Κούρδοι να μεταφέρονται προς την περιοχή των πετρελαίων». «Αφήστε κάποιον άλλον να πολεμήσει πάνω από αυτή τη μακρά αιματοβαμμένη άμμο», έλεγε ο Τραμπ υπερασπιζόμενος την απόφασή του για απόσυρση από τη Βόρεια Συρία. Αλλά, απ’ ότι φαίνεται είναι διατεθειμένος να πολεμήσει μόνο για ιμπεριαλιστικό πλιάτσικο και τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών, κάνοντας μάλιστα συγκεκριμένη πρόταση για εμπλοκή της Exxon Mobil ή άλλης εταιρείας αμερικάνικων συμφερόντων στη διαχείρισή τους! Και επιπλέον να ασκηθεί: «συντριπτική στρατιωτικής ισχύς» ακόμα και εναντίον των ενόπλων δυνάμεων της Συρίας και της Ρωσίας για να κρατηθεί ο έλεγχος των πετρελαιοπηγών, ώστε να διασφαλιστεί ότι οι SDF θα έχουν πρόσβαση σε πόρους για να περιφρουρούν τις φυλακές τζιχαντιστών που διαθέτουν, να εξοπλίζουν τις δυνάμεις τους και να βοηθήσουν τις ΗΠΑ να «εκτελέσουν την αποστολή τους εναντίον του ISIS» (από δηλώσεις του υπουργού “Άμυνας” των ΗΠΑ Μαρκ Έσπερ).

Κάνοντας μια αναγκαία παρένθεση, θα πρέπει να τονίσουμε πως μέσα σ’ αυτό το αντιφατικό και πολύπλοκο πεδίο πρέπει να αναγνωριστεί πως υπόθεση της Ροτζάβα δεν αφορά μόνο τους Κούρδους, ούτε μόνο την Μέση Ανατολή. Από την 19η Ιουλίου του 2012 και επί επτά συναπτά έτη, τα καντόνια της Ροτζάβα γκρεμίζουν στερεότυπα ριζωμένα από αιώνες και αντανακλούν ένα πλέγμα σημασιών που βασίζονται στο αξιακό πλαίσιο της ισότητας, της ελευθερίας και της άμεσης δημοκρατίας. Όλοι οι πληθυσμοί απολαμβάνουν ισότητα και ισονομία, όπως και θρησκευτική ελευθερία. Στη Ροτζάβα κατοικούν άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι απολαμβάνουν πλήρη ισότητα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων απαράμιλλη όχι μόνο στην Μ. Ανατολή, αλλά και στη Δύση. Ταυτόχρονα, χιλιάδες νέοι και νέες διεθνιστές και διεθνίστριες εμπνέονται από τον αγώνα αυτό και δίνουν ακόμα και τη ζωή τους. Πρέπει να γίνει σαφές, δηλαδή, πως η κριτική μας δεν στρέφεται απέναντι σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που μάχονται και δίνουν τη ζωή τους για έναν διαφορετικό κόσμο, αλλά απέναντι στα ανώτερα κλιμάκια και την ηγεσία του κουρδικού κινήματος που υποθηκεύει το μέλλον του κουρδικού αγώνα και το διεθνιστικό όραμα που γεννά ο αγώνας αυτός μέσα από λυκοσυμμαχίες με τους ιμπεριαλιστές και δυνάμεις εκ των πραγμάτων εχθρικές με κάθε όραμα κοινωνικής απελευθέρωσης.

H απόφαση του Τραμπ για αποχώρηση από τη Συρία (ή έστω για δραστική μείωση της παρουσίας των ΗΠΑ ή ακόμα πιο σωστά: για ανακατάταξη της στρατιωτικής τους παρουσίας) δεν έρχεται σαν κεραυνός εν αιθρία. Από την αρχή της θητείας του ο Τραμπ είχε εκφράσει την δυσαρέσκειά του για το κοστοβόρο πρόγραμμα εξοπλισμού και ενίσχυσης της αντιπολίτευσης στη Συρία, που ξεκίνησε το 2012 από τον Ομπάμα, έπειτα από πρόταση του διευθυντή της CIA Ντέιβιντ Πετρέους. Ο Τραμπ χαρακτήρισε το πρόγραμμα αυτό: «ανόητο, δαπανηρό και αναποτελεσματικό», μιλώντας για «μαζικές, επικίνδυνες και σπάταλες πληρωμές» προς τους αντικαθεστωτικούς “αντάρτες”, ενώ σε συνέντευξη του στη Wall Street Journal παραδέχθηκε πως πολλά από τα όπλα που προμήθευσε η CIA προς τους “μετριοπαθείς” αντικαθεστωτικούς τελικά έπεσαν στα χέρια της Αλ Κάιντα. Άλλωστε, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι έχει δηλώσει: «Παρέχουμε μια εξαιρετική ποσότητα όπλων και από το Κατάρ, την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία έρχεται ένα τεράστιο φορτίο όπλων με ένα τεράστιο ποσό χρημάτων». Ανάλογες δηλώσεις είχε κάνει και ο πρώην αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζον Μπάιντεν, αποκαλύπτοντας πως η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, εν γνώσει των ΗΠΑ, έριξαν: «εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια και δεκάδες, εκατοντάδες τόνους όπλων σε οποιονδήποτε θα πολεμούσε τον Άσαντ, μόνο που οι άνθρωποι που τροφοδοτούσαν ήταν το Μέτωπο Νούσρα, η Αλ Κάιντα και άλλα ακραία στοιχεία τζιχαντιστών από άλλα μέρη του κόσμου».

Για τον Τραμπ, λοιπόν, η εμπλοκή των ΗΠΑ στη Συρία είναι πλέον οικονομικά ασύμφορη (με εξαίρεση, όπως είδαμε, τον έλεγχο των πετρελαιοπηγών, η αξία των οποίων είναι ούτως ή άλλως σχετικά μικρή), ενώ φαίνεται να αποδέχεται εδώ και καιρό την παραμονή του Άσαντ στην εξουσία και την πρόσδεση της χώρας στη ρωσική σφαίρα επιρροής (κάποιοι αναλυτές, μάλιστα, μιλάν και για συμφωνία ανάμεσα στις ΗΠΑ κα τη Ρωσία, ώστε να γίνει αποδεκτή και από τα δυο μέρη η ρωσική κυριαρχία στη Συρία και αντίστοιχα η αμερικάνικη κυριαρχία στα Βαλκάνια). Με την κυνικότητα που τον χαρακτηρίζει, ο Τραμπ εξήγησε προς το υπουργικό του συμβούλιο με απλό, σαφή, λιτό και περιεκτικό τρόπο την απόφασή του για την απεμπλοκή από τη συριακή κρίση: «Η Συρία έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό. Και εκτός αυτού, μιλάμε για άμμο και θάνατο. Για αυτό μιλάμε. Δεν μιλάμε για κάποιο τεράστιο πλούτο». Βλέπουμε, δηλαδή, πως η πρόθεση αποχώρησης των ΗΠΑ από τη Συρία, παρά τις έντονες εσωτερικές διαφωνίες και αντιδράσεις, δεν προέρχεται από κάποια ανθρωπιστική πρόθεση του Τραμπ, αλλά από έναν στυγνό οικονομικό υπολογισμό..

H εμπλοκή της Τουρκίας

Ταυτόχρονα, η Τουρκία δεν δείχνει καμιά πρόθεση απεμπλοκής των στρατευμάτων της από τη Συρία και συνεχίζει την πολιτική στήριξης που παρέχει προς τον Συριακό Εθνικό Στρατό (μετεξέλιξη του FSA), ψέγοντας τις ΗΠΑ για τη συμμαχία της με τους κούρδους μαχητές. Η Τουρκία αυτοαναγορεύεται ως: «η μοναδική συνεπής δύναμη που πολεμάει ενάντια στην τρομοκρατία του ISIS και του YPG και προστατεύει τον συριακό λαό από το τυραννικό καθεστώς Άσαντ». Σύμφωνα με τις τουρκικές αιτιάσεις οι αμερικάνοι όχι μόνο εγκατέλειψαν τους συμμάχους τους, περιορίζοντας τη βοήθεια προς τον FSA, αλλά συμμάχησαν με το YPG, το οποίο το καθεστώς Ερντογάν θεωρεί “τρομοκρατική οργάνωση”. Είναι χαρακτηριστικό το άρθρο της τουρκικής εφημερίδας Daily Sabah, με τίτλο: “FSA: Σύμμαχος της Τουρκίας, πρώην σύμμαχος των ΗΠΑ, εχθρός των τρομοκρατών” (21/02/2018).

Μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε ένα εκτεταμένο και κατατοπιστικό απόσπασμα του άρθρου για να κατανοήσουμε τη στάση του καθεστώτος Ερντογάν:

«Οι ΗΠΑ διακόπτουν τη στήριξή τους προς τον FSA, τώρα που ο τελευταίος δείχνει σημάδια αποδυνάμωσης.

Τα μέλη του FSA, αρχικά εκπαιδεύονταν από την ομάδα “φίλοι της Συρίας”, η οποία δημιουργήθηκε για να δώσει λύση στο συριακό εμφύλιο πόλεμο. Αποτελείται από 11 χώρες, μεταξύ αυτών οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Τουρκία. Η κυβέρνηση Ομπάμα, μέσω της CIA, παρείχε στήριξη σε διάφορες ομάδες της αντιπολίτευσης κατά του συριακού καθεστώτος ήδη από την αρχή του πολέμου. Εκείνη την εποχή ο FSA ήταν η ισχυρότερη τέτοια ομάδα. Το 2014 η CIA εφάρμοσε ένα σχέδιο εκπαίδευσης μαχητών της αντιπολίτευσης με στόχο την καταπολέμηση του ISIS. Ιορδανία, Κατάρ, Τουρκία, Σαουδική Αραβία μετείχαν και αυτές στο παραπάνω σχέδιο.

Αρχικά, ο FSA ήταν η βασική ομάδα που εκπαιδευόταν σε αυτό το πρόγραμμα. Ωστόσο, το 2015 οι ΗΠΑ άλλαξαν κατεύθυνση και άρχισαν αντ’ αυτού να εκπαιδεύουν και να εξοπλίζουν μαχητές του YPG, το συριακό παρακλάδι του PKK, οι οποίοι αργότερα σχημάτισαν τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF).

Οι ΗΠΑ και η Τουρκία υπέγραψαν το Φλεβάρη μια συμφωνία, που προέβλεπε την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό δυνάμεων της αντιπολίτευσης, κυρίως του FSA. Πράγματι, δυνάμεις της αντιπολίτευσης άρχισαν να εκπαιδεύονται από το Μάιο του 2015 στο Kirsehir, όπου συνολικά εκπαιδεύτηκαν 114 άνδρες από την Τουρκία και την Ιορδανία. Οι μαχητές αυτοί προορίζονταν για την 30η Μεραρχία, την οποία οι ΗΠΑ είχαν δημιουργήσει αποκλειστικά για να πολεμήσουν κατά του ISIS. Η συμφωνία προέβλεπε την εκπαίδευση 300 έως και 2000 στρατιωτών του FSA, αλλά μόλις 54 ολοκλήρωσαν με επιτυχία το πρόγραμμα. Τουρκικά μέσα σύντομα ανέφεραν ότι δεκάδες μαχητές της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης αποσύρθηκαν από το πρόγραμμα καθώς αρνήθηκαν να υπογράψουν συμβόλαιο που τους απαγόρευε να πολεμήσουν ενάντια στο συριακό καθεστώς. Πολλοί σύριοι εθελοντές ήθελαν να χρησιμοποιήσουν την εκπαίδευσή τους για να πολεμήσουν απέναντι και στον ISIS και στον Ασαντ. Οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν αυτό το γεγονός για να δικαιολογήσουν την αλλαγή πολιτικής τους. Σύμφωνα με τον Ozshan, οι ΗΠΑ παρέκαμψαν κάθε μέτρο ασφαλείας όταν άρχισαν να εκπαιδεύουν και να εξοπλίζουν τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις οι οποίες κυριαρχούνταν από το YPG. Το 2014 χωρίς τη στήριξη των ΗΠΑ και με την άνοδο των SDF, ο FSA αποδυναμώθηκε. Το 2016 ωστόσο, με τη στήριξη της Τουρκίας ξαναβρήκε τη δύναμή του. Το Μάρτη του 2016, σχηματίστηκε το κέντρο επιχειρήσεων Hawar Kilis. Σε αυτό το νέο μόρφωμα προσχώρησαν διάφορες υποομάδες όπως η Sultan Murad Division, η Hamza Division, η Sharqia Army.

Οι Second Army, Al Nokba Army και Rejal Brigade ενώθηκαν κάτω από την ομπρέλα του FSA. Με αυτό το νέο σχήμα ο FSA συντονίζεται με τον Τουρκικό στρατό και από κοινού συμμετέχουν στην επιχείρηση ασπίδα του Ευφράτη τον Αύγουστο του 2016. Η τελευταία πράξη αναδιοργάνωσης του FSA είναι η δημιουργία του Συριακού Εθνικού Στρατού που αποτελείται από περίπου 30 υποομάδες και ιδρύθηκε το Δεκέμβριο του 2017. Αυτός ο στρατός, που υπολογίζεται ότι αριθμεί περίπου 15.000 άνδρες, έχει στόχο να προστατέψει την περιοχή που απελευθερώθηκε κατά την επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη και να προστατέψει τους αμάχους από το συριακό καθεστώς και από ομάδες όπως το ISIS και το YPG […]

Η επιχείρηση Ασπίδα του Ευφράτη, που ξεκίνησε στις 24 Αυγούστου του 2017, είχε ως στόχο την απομάκρυνση των τρομοκρατών του YPG και του ISIS από τα σύνορα. Η Άγκυρα υπερασπίστηκε την επιχείρηση ως αμυντική ενέργεια, δηλώνοντας πως οι πόλεις της δέχονταν συνεχείς επιθέσεις από το ISIS και το YPG. Με την επιτυχία αυτής της επιχείρησης, η Τουρκία κατάφερε να εκτοπίσει το YPG στα ανατολικά του Ευφράτη, ενώ εκκαθάρισε ολόκληρη τη Βόρεια Συρία από την παρουσία του ISIS καταλαμβάνοντας μία περιοχή πάνω από 2.000 τ.χλμ. Επίσης, πάνω από 50.000 πρόσφυγες επέστρεψαν στις απελευθερωμένες πόλεις όπως η Jarablus, η Al-Bab και η Al-Rai.

Μετά την επιχείρηση, αστυνομικές δυνάμεις υπό τον FSA εγκαταστάθηκαν στην περιοχή για τη διατήρηση της τάξης. Σύμφωνα με το πρακτορείο Anadolu, πάνω από 4.000 αστυνομικοί, όλοι εκπαιδευμένοι από την Τουρκία, ανέλαβαν καθήκοντα.

Στις 20 Ιανουαρίου 2018, η Τουρκία και ο FSA ξεκίνησαν την επιχείρηση Κλάδος Ελαίας ενάντια στο YPG στο Αφρίν της Βόρειας Συρίας. Σύμφωνα με το Τουρκικό Γενικό Επιτελείο, η επιχείρηση στοχεύει στην σταθεροποίηση της περιοχής κατά μήκος των συνόρων και την προστασία του Συριακού λαού από την καταπίεση και τις βαρβαρότητες των τρομοκρατών».

Η εμπλοκή του Ισραήλ

Όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερα στοιχεία έρχονται στο φως της δημοσιότητας για την ισραηλινή εμπλοκή στην ποικιλότροπη ενίσχυση των “εξεγερμένων” αντικαθεστωτικών. Βασικός στόχος του Ισραήλ είναι η ανάσχεση της ιρανικής επιρροής στη χώρα, όπως και της επιρροής της Hezbollah, ενώ όπως φαίνεται έχουν οριστικά εγκαταλειφτεί οι ευσεβείς πόθοι για αντικατάσταση του μπααθικού καθεστώτος με ένα φιλικότερο προς τα ισραηλινά συμφέροντα.

Σιγά σιγά οι ίδιοι οι ισραηλινοί αρχίζουν να αποκαλύπτουν την όλο και πιο βαθιά εμπλοκή τους στη συριακή κρίση. Τον Ιανουάριο του 2019 ο επικεφαλής των ισραηλινών ένοπλων δυνάμεων (IDF) Gadi Eisenkot σε συνέντευξή του στους βρετανικούς Sunday Times παραδέχθηκε πως το Ισραήλ έχει προμηθεύσει όπλα σε ομάδες ανταρτών στο Γκολάν. Στο άρθρο με τίτλο: “Ο επικεφαλής του IDF αναγνωρίζει τελικά ότι το Ισραήλ παρέδωσε όπλα στους αντάρτες της Συρίας” (The Times of Israel, 14/01/2019), διαβάζουμε πως ο Eisenkot αποδέχθηκε την βαθιά εμπλοκή του ισραηλινού στρατού στη Συρία, όχι μονάχα με τη χρηματοδότηση και τον εξοπλισμό των “εξεγερμένων”, αλλά και με τη διενέργεια εκατοντάδων επιδρομών στα συριακά εδάφη: «Εκτελέσαμε χιλιάδες επιθέσεις (τα τελευταία χρόνια), χωρίς να αναλαμβάνουμε την ευθύνη και να διεκδικούμε την επιβράβευση».

Η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz αναφέρει στο άρθρο της “Just Admitted Arming anti-Assad Syrian Rebels. Big Mistake” (3/02/2019): «Πρώτη φορά επισήμως, υψηλόβαθμο στέλεχος επιβεβαιώνει τον κρυφό, αντισυμβατικό πόλεμο στη Συρία ώστε να αποτραπεί μια πιθανή Ιρανική παρέμβαση. Αλλά τι ακριβώς κέρδισε το Ισραήλ αποκαλύπτοντας το “αντιεπεμβατικό” του ψέμα, μετά τα τόσα χρόνια άρνησης; Στις τελευταίες μέρες θητείας του ως Αρχηγός του Επιτελείου των “Αμυντικών Δυνάμεων του Ισραήλ” (IDF), ο Υποστράτηγος Gadi Eisenkot, επιβεβαίωσε επισήμως, ότι το Ισραήλ παρείχε άμεση υποστήριξη στους αντικαθεστωτικούς (αντι-ασαντικούς) αντάρτες στα Υψίπεδα του Γκολάν, εξοπλίζοντάς τους. Σύμφωνα με τον εν αποστρατεία στρατηγό των IDF, υπεύθυνος για ζητήματα άμυνας του Ισραήλ συναντήθηκε με Σύριους πράκτορες κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.Όσο αμήχανο και αν ακούγεται αρχικά, δεν αποτελεί έκπληξη. Το Ισραήλ έχει μια μακρά ιστορία στη διεξαγωγή αντισυμβατικών πολεμικών επιχειρήσεων. Αυτή η μορφή μάχης έχει οριστεί από το υπουργείο Εθνικής Άμυνας των ΗΠΑ ως «δραστηριότητες οι οποίες διεξάγονται με σκοπό να ενεργοποιηθεί ένα κίνημα αντίστασης ή να επιβληθεί μια ανταρσία ώστε να προκληθούν τριγμοί ή και η πτώση μιας κατοχικής δύναμης ή μιας κυβέρνησης επιχειρώντας μέσω ή μαζί με μια παράνομη, επικουρική ή αντάρτικη δύναμη σε περιοχές όπου δεν υπάρχει δικαιοδοσία», επιδιώκοντας κάθε φορά την επίτευξη στρατηγικών στόχων που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια. (…) Έκθεση του 2017 η οποία δημοσιεύθηκε από τον ΟΗΕ περιγράφει πώς προσωπικό των IDF επέβλεπε τη μεταφορά προμηθειών σε ένοπλα άτομα άγνωστης ταυτότητας και παρ΄ όλους τους ισχυρισμούς του Ισραήλ πως επρόκειτο για ανθρωπιστική βοήθεια, δυσκολεύεται να απαντήσει στην παρουσία οπλισμού κατά τη διάρκεια αυτών των μεταφορών.Αρθρογραφώντας για τo Foreign Policy, το Σεπτέμβρη του 2018, η Tsurkov περιέγραψε πώς το Ισραήλ παρείχε στήριξη στις Συριακές αντάρτικες ομάδες, περιγράφοντας με ποιο τρόπο υλικοτεχνική υποστήριξη εισήχθη με τη μορφή «αυτόματων τουφεκιών, πολυβόλων, ολμοβόλων και μεταφορικών οχημάτων», τα οποία παραδόθηκαν «δια μέσω τριών πυλών που συνδέουν τα κατεχόμενα από το Ισραήλ Υψίπεδα του Γκολάν με τη Συρία – τα ίδια περάσματα τα οποία το Ισραήλ χρησιμοποίησε για να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στους κατοίκους της Νότιας Συρίας που υπέφεραν από το μακροχρόνιο εμφύλιο πόλεμο.» Χρονολογεί την έναρξη αυτών των διαδικασιών πίσω στο 2013. [σ.σ. εδώ γίνεται αναφορά στο άρθρο της Elizabeth Tsurkov, “Inside Israel’s Secret Program to Back Syrian Rebels. Fighters were armed and paid to keep Iranian-linked forces away from Israel’s border”, που δημοσιεύθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου του 2018 στο Foreign Policy].

Η μόνη εμπλοκή του Ισραήλ στον Συριακό εμφύλιο που έγινε (μέχρι σήμερα) γνωστή, παρ΄ όλα αυτά, ήταν οι ανθρωπιστικές επιχειρήσεις στο Γκολάν. Με την ονομασία “Επιχείρηση Καλής Γειτονία”, δημοσιοποιήθηκε τον Ιούνιο του 2016 και ο επίσημος σκοπός της ήταν «η παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας σε όσο περισσότερους ανθρώπους ήταν δυνατό, διατηρώντας παράλληλα την πολιτική της μη εμπλοκής του Ισραήλ στη σύρραξη.» Αυτό αποτελεί ξεκάθαρα ένα ψέμα καθώς, ακόμα και πριν από την επίσημη έναρξή της, το Ισραήλ- όπως όλα δείχνουν- είχε διασυνδέσεις και στήριζε διάφορους σχηματισμούς της αντιπολίτευσης». Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του αμερικάνικου περιοδικού Foreign Policy το Ισραήλ χρηματοδότησε και εξόπλισε από το 2013 τουλάχιστο 12 αντιμπααθικές οργανώσεις στη Συρία, ενώ οι αντικαθεστωτικοί πληρώνονταν από τους ισραηλινούς με μισθό 75 δολαρίων μηνιαίως και: «το Ισραήλ έστειλε όπλα στις ομάδες ανταρτών που περιλάμβαναν όπλα, πολυβόλα, εκτοξευτήρες και οχήματα. Αρχικά έστειλε στους αντάρτες τα κατασκευασμένα στις ΗΠΑ τουφέκια M16, για τα οποία δεν θα αναγνωρίζονταν η Ιερουσαλήμ ως πηγή προμήθειας, και αργότερα άρχισαν να προμηθεύουν πυροβόλα όπλα και πυρομαχικά από μια ιρανική αποστολή σε ομάδα της Hezbollah στο Λίβανο που το Ισραήλ είχε κατασχέσει το 2009». Ωστόσο, το Foreign Policy αναφέρει πως η ισραηλινή βοήθεια ήταν περιορισμένη σε σχέση με την εμπλοκή άλλων δυνάμεων: «Η συνολική υποστήριξη του Ισραήλ ήταν μικρή σε σύγκριση με τη χρηματοδότηση και τη στήριξη που έλαβαν οι ομάδες από άλλα ενδιαφερόμενα μέρη, όπως του Κατάρ, της Σαουδική Αραβίας, της Τουρκίας και των ΗΠΑ». Γι αυτό και πολλοί από τους αντικαθεστωτικούς που ανέμεναν βαθύτερη εμπλοκή του Ισραήλ σήμερα δηλώνουν απογοητευμένοι από αυτό, καθώς όπως όλα δείχνουν έχει πάψει να επιδιώκει την πτώση του Άσαντ και προσπαθεί να επιτύχει έναν συμβιβασμό με το μπααθικό καθεστώς με σκοπό τη μείωση της ιρανικής επιρροής. Αυτά είναι, όμως, τα επίχειρα της προδοσίας και της εμπιστοσύνης που έδειξαν στο κράτος – χωροφύλακα της Μέσης Ανατολής…

Η προσπάθεια εμπλοκής του Ισραήλ στο κουρδικό ζήτημα

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα αισθήματα “αλληλεγγύης” που δήθεν δείχνει το Ισραήλ στον κουρδικό λαό. Αισθήματα σαφώς υποκριτικά, αφού προέρχονται από ένα κράτος – απαρτχάιντ που μακελεύει εδώ και δεκαετίες τον παλαιστινιακό λαό. Συγκεκριμένα, αρκεί να αναφέρουμε τις δηλώσεις του ισραηλινού πρωθυπουργού Νεντανιάχου: «Το Ισραήλ καταδικάζει απερίφραστα την τουρκική εισβολή στις κουρδικές περιοχές στην Συρία και προειδοποιεί κατά των εθνικών εκκαθαρίσεων σε βάρος των Κούρδων από την Τουρκία και τους πληρεξούσιούς της. Το Ισραήλ είναι έτοιμο να δώσει ανθρωπιστική βοήθεια στον γενναίο κουρδικό λαό». Πίσω από αυτήν την “επίθεση φιλίας” του Ισραήλ προς τους κούρδους δεν υπάρχει, φυσικά, κάποια ανθρωπιστική ευαισθησία, αλλά η υπαγόρευση των ωμών συμφερόντων της ισραηλινής εξωτερικής πολιτικής. Συγκεκριμένα:

– Το Ισραήλ επιδιώκει να εντάξει τη Ροτζάβα στον γεωπολιτικό άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, υπό την αμερικανικη κηδεμονία, με ταυτόχρονη δημιουργία ενός μηχανισμού συνεργασίας μεταξύ του Ιρακινού Κουρδιστάν και της Ροτζάβα.

– Στόχος της διεύρυνσης του άξονα Ελλάδας – Κύπρου –Ισραήλ με την πρόσθεση των κουρδών στη συμμαχία (οι οποίοι μπορεί να μη διαθέτουν κάποιο τυπικό έθνος-κράτος, αλλά διαθέτουν ιδιαίτερη γεωπολιτική ισχύ) είναι η γεωστρατηγική περικύκλωση της Τουρκίας. Όπως υποστηρίζουν οι ισραηλινοί, κατά το γνωστό δόγμα “ο εχθρός του εχθρού είναι φίλος”, όλες αυτές οι δυνάμεις έχουν κοινό συμφέρον να αμφισβητήσουν τις ηγεμονικές φιλοδοξίες του Ερντογάν και του AKP (το οποίο ας μην ξεχνάμε πως είναι συμμαχική δύναμη με τη Χαμάς).

– Ακόμα ένας βασικός στόχος είναι η “ανάσχεση του ιρανικού κινδύνου”. Ισραηλινά think tanks προτείνουν τον εξοπλισμό των κούρδων από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ με εξελιγμένα πυραυλικά συστήματα τα οποία θα προστατεύσουν τους Κούρδους, το Ισραήλ, τους περιφερειακούς Άραβες συμμάχους και τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή από ενδεχόμενες επιθέσεις του Ιράν. Ταυτόχρονα, όταν τελειώσει ο πόλεμος με το ISIS η στρατιωτική ενίσχυση των κούρδων θα τους κάνει πιο αξιόμαχους –σε περίπτωση αποτυχίας των διαπραγματεύσεων- απέναντι στους βασικούς εχθρούς του Ισραήλ: την Τουρκία και το Ιράν.

– Ακόμα μια βασική επιδίωξη του Ισραήλ αφορά τις οικονομικές μπίζνες και την από κοινού εκμετάλλευση ενεργειακών πηγών που βρίσκονται υπό την κατοχή των ισραηλινών και των κούρδων, με σκοπό την αντικατάσταση του Ιράν στην προμήθεια πετρελαίου προς την Ελλάδα και την Ιταλία. Αυτό το ενδεχόμενο θα έδινε περισσότερη περιφερειακή επιρροή στο Ισραήλ έναντι των αντιπάλων του στην περιοχή και θα δημιουργούσε επιπλέον πίεση προς την πολιτικη κατευνασμού της ΕΕ.

Φυσικά, πέρα από τους διακηρυγμένους πόθους και τις ασκήσεις επί χάρτου της ισραηλινής εξωτερικής πολιτικής υπάρχει και μια πολύπλοκη πραγματικότητα. Η απόσυρση των αμερικάνων από τη Βόρεια Συρία δυσχεράνει τις ισραηλινές επιδιώξεις στην περιοχή και αντικειμενικά φέρνει τον κουρδικό παράγοντα πιο κοντά στο μπααθικό καθεστώς. Η απογοήτευση των ισραηλινών για την απόφαση Τραμπ είναι έκδηλη, αλλά το ίδιο έκδηλη είναι και η πίστη τους στη στρατηγική συμμαχία με τις ΗΠΑ. Όπως αναφέρει και σε άρθρο του ο διευθυντής σύνταξης της Jerusalem Post: «Αυτό που έκανε ο Τραμπ στους Κούρδους είναι για το Ιράν το κερασάκι στην τούρτα. Υπογραμμίζει έντονα όχι μόνο ότι οι ΗΠΑ, υπό τον Τραμπ, δεν θα εμπλακούν σε πολεμικές περιπέτειες, αλλά και ότι θα στέκονται άπραγες στο περιθώριο τη στιγμή που ένας σύμμαχός τους αντιμετωπίζει την απειλή του θανάτου και της ολοκληρωτικής καταστροφής στα χέρια των Τούρκων (…) Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι η Αμερική είναι κατά του Ισραήλ (…) Οι ΗΠΑ παραμένουν ο καλύτερος σύμμαχος του Ισραήλ στον κόσμο. Παρ’ όλα αυτά, η νέα πραγματικότητα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπό την ηγεσία του Τραμπ, η αμερικανική επιρροή και ισχύς έχει δραματική μειωθεί στη Μέση Ανατολή και δεν αποτελεί πλέον φόβητρο – κάτι κακό για το Ισραήλ».

Να στήσουμε διεθνιστικά αναχώματα στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο

Οι εξελίξεις στη Συρία αποτυπώνουν ένα επικίνδυνο πολεμικό σκηνικό, θυμίζοντας πρόβα τζενεράλε ενός γενικευμένου πολέμου με ανυπολόγιστες συνέπειες για τους λαούς της περιοχής και ολόκληρη την ανθρωπότητα. Ο έλεγχος και η νομή των πλουτοπαραγωγικών υλών, η εξασφάλιση των οδών μεταφοράς τους, γενικότερα το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα των αγορών και των σφαιρών επιρροής, είναι γραμμένα στην ιστορία του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος με γράμματα που στάζουν αίμα, με παγκόσμιους και περιφερειακούς πολέμους.

Ζούμε στην εποχή των γεωπολιτικών συγκρούσεων, της ραγδαίας μεταβολής των όρων ισχύος στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα και της ρευστότητας των συμμαχιών, όπου παραδοσιακές λυκοσυμμαχίες κλονίζονται, όπως δείχνει το BREXIT στην ΕΕ και η σύγκρουση ΗΠΑ—Τουρκίας εντός του στρατοπέδου του ΝΑΤΟ. Ζούμε στην εποχή, όπου χώρες ολόκληρες διαλύονται και σύνορα επαναχαράσσονται για τους ιδιοτελείς σκοπούς μίας δράκας ιμπερια-ληστών και ντόπιων ολιγαρχιών. Ζούμε στην εποχή, όπου το καπιταλιστικό σύστημα φαίνεται ότι εξαντλεί όλες του τις εφεδρείες για το ξεπέρασμα της κρίσης, χρησιμοποιώντας οικονομικούς μηχανισμούς διαχείρισης της κρίσης (βλ. ποσοτική χαλάρωση, συγκράτηση των επιτοκίων) και φτωχοποίησης των λαών με το παγκόσμιο χρέος (κρατικό και ιδιωτικό) να εκτινάσσεται στα 237 τρις δολάρια, ως απόρροια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και της ιμπεριαλιστικής λεηλασίας. Ζούμε στην εποχή της ενίσχυσης του μιλιταρισμού, της αντίδρασης και της επιστροφής φαντασμάτων του παρελθόντος. Ζούμε, με άλλα λόγια, στην «εποχή των τεράτων», τα οποία μονάχα ένα επαναστατικό κίνημα θεωρητικά εξοπλισμένο και πολιτικά συγκροτημένο με μαχητικούς όρους θα μπορέσει να τα στείλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Γιατί μονάχα η οργανωμένη πάλη των λαών σε αντιιμπεριαλιστική/αντικαπιταλιστική κατεύθυνση μπορεί να βάλει φρένο στις ορέξεις των γερακιών του πολέμου και να κατοχυρώσει τα δικαιώματα των εργαζομένων και της αγωνιζόμενης νεολαίας. Γιατί η συνεργασία με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μόνο αυταπάτες σπέρνει στους λαούς, αναπαράγοντας το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, το οποίο φέρνει πολέμους, ξεριζωμό, φτώχεια και εξαθλίωση. Γιατί οι λαοί στη Συρία και στο Κουρδιστάν, όπως και όλοι οι λαοί, πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη στις ίδιες τις δυνάμεις τους, χωρίς να περιμένουν από τους κάθε λογής κρατικούς μακελάρηδες να εμφανίζονται ως “εγγυητές” των δικαιωμάτων τους. Γιατί οι λαοί κερδίζουν τα δικαιώματά τους με το όπλο στο χέρι και μπορούν να ζήσουν ειρηνικά με σεβασμό του δικαιώματος της αυτοδιάθεσής τους και την εξασφάλιση της προστασίας των μειονοτήτων μακριά από οποιαδήποτε ιμπεριαλιστική ηγεμονία και εθνικιστικές παρωπίδες. Κι αυτό πρέπει να γίνει κτήμα των λαών, ιδιαίτερα σήμερα που νέοι κοινωνικοί αγώνες αναπτύσσονται στο Ιράκ και τον Λίβανο. Γιατί οι λαοί θα καθορίσουν την ιστορία τους, τσακίζοντας τον ιμπεριαλισμό και το καπιταλιστικό σύστημα που τον γεννά.

ΕΞΩ ΟΛΟΙ ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΡΙΑ

ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΡΕΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥΣ

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΠΑΝΤΟΥ

Ταξική Aντεπίθεση (Oμάδα Aναρχικών και Kομμουνιστών)