Category Archives: Αφισες

Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ: ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 17/5, 11:00, ΜΟΥΣΕΙΟ

Τους τελευταίους μήνες διεξάγονται διαπραγματεύσεις μεταξύ της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  και των «θεσμών» (Κομισιόν, ΕΚΤ, ESM, ΔΝΤ) για το κλείσιμο της β΄ αξιολόγησης στο πλαίσιο των μνημονιακών υποχρεώσεων που ανέλαβε η χώρα με την υπογραφή του τρίτου μνημονιακού προγράμματος το καλοκαίρι του 2015. Για άλλη μια φορά ο εργαζόμενος λαός γίνεται θεατής της ίδιας κοροϊδίας, καθώς οι διαφωνίες μεταξύ των δανειστών, απόρροια των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μεταξύ της γερμανοκρατούμενης ΕΕ και του αμερικανοκρατούμενου ΔΝΤ, συνίστανται απλά και μόνο στον τρόπο υλοποίησης νέων δυσβάστακτων αντεργατικών-αντιλαϊκών μέτρων. Παρά τις δηλώσεις Τσίπρα, «Δεν θα νομοθετήσουμε ούτε ευρώ μέτρα» η συγκυβέρνηση με θρασύτητα την επομένη της Εργατικής Πρωτομαγιάς ανακοίνωσε ότι βγήκε «λευκός καπνός» από το Hiltonγια την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.

Με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να βρίσκεται πλέον σε πολιτικό αδιέξοδο και το ΔΝΤ σε αντιπαράθεση με την ΕΕ να επιμένει στη μείωση του στόχου για 3,5 % πλεόνασμα για μετά το 2018, αφού τα «νούμερα δεν βγαίνουν» σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των τεχνοκρατών του, το 4ο μνημόνιο  έρχεται προς ψήφιση, όπως επιβεβαιώνει το Γραφείο προϋπολογισμού της Βουλής. Έτσι, με το τσάκισμα των εργατικών – λαϊκών δικαιωμάτων το πρόγραμμα θα καταστεί «βιώσιμο», ενώ η ζωή της πλειοψηφίας της κοινωνίας αβίωτη, γεγονός το οποίο βρίσκει σύμφωνους τόσο τους δανειστές όσο και τα ντόπια δεκανίκια τους (συγκυβέρνηση, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, Ένωση Κεντρώων, «αντιμνημονιακή» ΧΑ, ΣΕΒ, ΤτΕ). Ύστερα από την αποτυχία κατάληξης σε συμφωνία στα Eurogroupτης 20ης Φλεβάρη και της 20ης Μαρτίου και το κλείσιμο της συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο στο Eurogroupστις 7 Απριλίου, τα νέα δυσβάστακτα μέτρα θα πρέπει να έχουν ψηφιστεί μέχρι τα μέσα Μαϊου, προκειμένου η συγκυβέρνηση να λάβει τα εύσημα από τους ιμπερια-ληστές δανειστές στο Eurogroupστις 22 ΜαΪου. Ταυτόχρονα, καθώς αναμένεταιν στη συνάντηση των υπουργών Οικονομικών των χωρών του G7 στις 11-13 Μαίου να συζητηθεί το ελληνικό χρέος (της τάξεως του 175,1% ΑΕΠ), το οποίο λειτουργεί ως μηχανισμός νεοαποικιοποίησης και κοινωνικής λεηλασίας, η συγκυβέρνηση καυχιέται ότι το αντάλλαγμα για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης θα είναι η λήψη μεσοπρόθεσμων μέτρων για τη «διευθέτηση» του χρέους. Η συγκυβέρνηση μάλιστα κομπάζει ότι ξεπέρασε το στόχο για τα πρωτογενή πλεονάσματα (3,9% ή 4,19% σύμφωνα με τους ειδικούς κανόνες του προγράμματος, οκταπλάσιο του προβλεπομένου), ξεχνώντας να αναφέρει ότι τα αιμοσταγή πλεονάσματα προήλθαν από την υπερφορολόγηση και τη μείωση των κοινωνικών δαπανών. Την ίδια στιγμή η συγκυβέρνηση βιάζεται να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, έτσι ώστε να ενταχθούν τα ελληνικά ομόλογα στο τρέχον πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης, διασφαλίζοντας τα συμφέροντα της τραπεζικής ολιγαρχίας.

Τα νέα μέτρα των 4 δις, στα οποία συμφώνησε η συγκυβέρνηση για το 2018-2020, εντείνουν την κοινωνική γενοκτονία, προβλέποντας: μειώσεις των κοινωνικών δαπανών από το 2018 (περικοπές των επιδομάτων ανεργίας, τέκνων, φτώχειας, φυσικών καταστροφών, ακόμη και του επιδόματος θέρμανσης, της έκπτωσης φόρου για ιατρικές δαπάνες), μειώσεις συντάξεων ( της τάξεως 1% του ΑΕΠ από 1.1.2019) μέσω της κατάργησης της λεγόμενης «προσωπικής διαφοράς», πλήττοντας 900000 συνταξιούχους, μείωση του αφορολόγητου ορίου (μέτρο της τάξεως 1% του ΑΕΠ) από το 2020 στα 5861(!), διευκόλυνση της απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων μέσω της κατάργησης της έγκρισης τους με υπουργική απόφαση και του υπουργικού βέτο, περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων στο δημόσιο, μείωση του αριθμού των συμβασιούχων εργαζομένων στο δημόσιο, ούτε λόγος για επαναφορά των ΣΣΕ, περιορισμοί στο δικαίωμα της απεργίας, κατάργηση της κυριακάτικης αργίας (άλλο ένα μέτρο «εκσυγχρονισμού») με το άνοιγμα των εμπορικών καταστημάτων 30 Κυριακές ετησίως για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πολυεθνικών (βλ. H&M), πετώντας στα σκουπίδια την απόφαση του ΣτΕ, που είχε κηρύξει αντισυνταγματικό το άνοιγμα των εμπορικών καταστημάτων πάνω από 8 Κυριακές ετησίως. Παράλληλα, συνεχίζεται το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας σε εξευτελιστικές τιμές  (ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΟΛΘ ) και εντείνονται οι πιέσεις για της ιδιωτικοποιήσεις στον ενεργειακό τομέα ( 40% των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ και 17% της εταιρείας μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, 66% ΔΕΣΦΑ, κίνδυνος πώλησης του 100% του ΑΔΜΗΕ).

Όσο κι αν η συγκυβέρνηση προσπαθεί να διαχειριστεί το πολιτικό κόστος με τον επιμερισμό των μέτρων, είναι αδύνατο να κρύψει τον εγκληματική και αντεργατική πολιτική που ακολουθεί. Όσο κι αν η πολιτικά και κοινωνικά χρεοκοπημένη συγκυβέρνηση βασίζει επικοινωνιακά την τακτική της στη λήψη των αντιμέτρων, εφόσον επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% ή 3,7%-πράγμα μάλλον απίθανο-, δεν διστάζει να παρουσιάζει ως διαπραγματευτική επιτυχία αντίμετρα-«ψίχουλα» (μικρή μείωση ΕΝΦΙΑ, μείωση της συμμετοχής στη φαρμακευτικές δαπάνες, ελάχιστα επιδόματα, αύξηση παροχής σχολικών γευμάτων) μπροστά στην ένταση της εξαθλίωσης του εργαζόμενου λαού, ενώ κάποια από αυτά, όπως η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, ικανοποιεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, το οποίο «πλήττεται» από την πολιτική της κυβέρνησης, όπως παραπονιέται η ντόπια παρασιτική αστική τάξη μέσω του ΣΕΒ.

Ο νέος αρμαγεδδών, ύστερα από 7 χρόνια μνημονίων, εντείνει την εξαθλίωση του λαού και της νεολαίας, αυξάνει το βαθμό εκμετάλλευσης των απόκληρων αυτής της κοινωνίας, στέλνει στον καιάδα τις όποιες κοινωνικές κατακτήσεις. Γιατί νέα μνημονιακά μέτρα σημαίνουν ταξικό πόλεμο, φοροεπιδρομή, διάλυση του συστήματος υγείας και κοινωνικής ασφάλισης, ενώ 1,5 εκατομμύρια άτομα βιώνουν την ακραία φτώχεια. Γιατί νέα μνημονιακά μέτρα δεν δίνουν λύση στην καλπάζουσα ανεργία, καθώς 1 στους 2 νέους εργαζομένους και 1 στους 4 εργαζομένους είναι άνεργοι με το 73,3% μακροχρόνια (εκ των οποίων μόνο το 9,5% δικαιούται επίδομα ανεργίας), φέρνουν πλειστηριασμούς λαϊκών σπιτιών (ακόμα και με ηλεκτρονικές διαδικασίες), μειώσεις λαϊκών εισοδημάτων (στο 75,3 % των νοικοκυριών), ανάληψη του βάρους της ασφάλισης από τους εργαζομένους και όχι από την εργοδοσία (εισφορές με «μπλοκάκια»). Γιατί εντός του σφαγείου της ΕΕ υιοθετούνται αντιδραστικοί κανονισμοί για την καταπολέμηση της «ανεργίας», φτωχοποιείται η μικρή και μεσαία αγροτιά.

Σε μία χρονική συγκυρία κλυδωνισμού του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού μηχανισμού της ΕΕ με την άνοδο ευρωσκεπτιστικών ρευμάτων αντιδραστικού χαρακτήρα (Κίνημα πέντε αστέρων, Λέγκα του Βορρά στην Ιταλία, Λεπέν στη Γαλλία, ενίσχυση της ακροδεξιάς σε Αυστρία, Γερμανία, Ολλανδία ,Ουγγαρία), πολιτικής αβεβαιότητας (εκλογές σε Γερμανία το φθινόπωρο), προσανατολισμού προς πολιτικές προστατευτισμού (Brexit, Τραμπ στις ΗΠΑ), ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και γεωπολιτικών αναδιατάξεων μόνο το πολιτικά οργανωμένο εργατικό-λαϊκό κίνημα,το αναρχικό κίνημα και η επαναστατική κομμουνιστική αριστερά μπορούν να βάλουν φρένο στη φρενήρη επέλαση του κεφαλαίου σε βάρος του κόσμου της εργασίας, προετοιμάζοντας την ταξική αντεπίθεση και προβάλλοντας την επαναστατική έξοδο από την κρίση. Στον πόλεμο που έχουν κηρύξει εναντία στην κοινωνία, στους φτωχούς, τους ανέργους, τους νεολαίους δεν θα μείνουμε απαθείς. Γιατί παρά την υποχώρηση, τις ήττες, το συμβιβασμό της ΓΣΕΕ και τις συνεχείς αντιφάσεις που κυοφορεί η ταξική πάλη ο εργαζόμενος λαός δεν έχει κάνει ακόμα την αξιολόγηση του. Γιατί μόνο με τη σύγκρουση με τους ιμπεριαλιστές δανειστές, την ντόπια αστική τάξη και τις κυβερνήσεις της, την έξοδο από την ΕΕ, την κατάργηση των μνημονίων και όλων των εφαρμοστικών νόμων, τη διαγραφή του ληστρικού χρέους και την ανατροπή του καπιταλισμού θα μπορέσει ο λαός να γίνει αφέντης στον τόπο του. Γιατί μόνο με το πρόταγμα της επαναστατικής προοπτικής θα οικοδομήσουμε μία κοινωνία στην οποία ο πλούτος θα ανήκει στα χέρια των εργαζομένων.

ΚΑΤΩ ΟΛΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΚΡΑΤΟΣ, ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΕΕ, ΔΝΤ, ΕΚΤ, ESM

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 17 ΜΑΗ ΣΤΙΣ 11:00 ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ: Απεργιακή Συγκέντρωση, Κυριακή 7 Μάη, 9.30 πμ, Ερμού (Σύνταγμα)

Την στιγμή που επιχειρείται και πάλι να ανοίξει η συζήτηση για τη νομοθέτηση των 52 εργάσιμων Κυριακών με διαρροές γύρω από τη δήθεν διαπραγμάτευση κυβέρνησης-δανειστών, η απάντησή μας παραμένει αταλάντευτη: Ούτε 52, ούτε 8, ΚΑΝΕΝΑ ΜΑΓΑΖΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΝΟΙΧΤΟ. Κάτω τα χέρια από τις Κυριακές και τις ζωές μας!

Εν όψει της Κυριακής 7 Μάη 2017, της επόμενης εργάσιμης Κυριακής (βάσει του νόμου περί «8 Κυριακών με τα μαγαζιά ανοιχτά») καλούμε εργατικά σωματεία και συλλογικότητες, συνελεύσεις γειτονιάς και τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους μας από το εμπόριο και από κάθε εργασιακό κλάδο, σε ενίσχυση της απεργιακής συγκέντρωσής μας (9.30πμ, Ερμού -Σύνταγμα) και κάθε κινητοποίησης για την υπεράσπιση της Κυριακάτικης αργίας και των εργατικών μας συμφερόντων.

Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα “απελευθερωμένα” ωράρια

5 μέρες ταξικής αλληλεγγύης και κοινωνικής αυτοργάνωσης, στο Πολιτικό Περίπτερο στην πλ.Εξαρχείων

post image

5 μέρες ταξικής αλληλεγγύης και κοινωνικής αυτοργάνωσης

στο Πολιτικό Περίπτερο στην πλ. Εξαρχείων

(3 Μαΐου-7  Μαΐου)

-Τετάρτη 3 Μαΐου: 17:00-20:00 Συλλογή και Διανομή Ρούχων
-Πέμπτη 4  Μαΐου: 20:30 Προβολή: Ταξίδι στα Κύθηρα, του Θ. Αγγελόπουλου (Διάρκεια 120′)
-Παρασκευή 5  Μαΐου: 17:00-19:00 Bazaar βιβλίου
-Σάββατο 6  Μαΐου: 20:00 Γλέντι στην πλατεία Εξαρχείων
-Κυριακή 7  Μαΐου: 18:00 Εκδήλωση-Παρουσίαση του Πολιτικού Περιπτέρου

Συνέλευση για την επανοικειοποίηση των Εξαρχείων

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ: Παρασκευή 5 Μαΐου στις 19:00 στον πολιτικό χώρο στη Σπύρου Τρικούπη 44: «Γειά σας και Καλή Αντάμωση ως Νικητές!»

post image

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΣΥΖΗΤΗΣΗ 

Παρασκευή 5 Μαΐου στις 19:00 στον πολιτικό χώρο στη Σπύρου Τρικούπη 44

– Προβολή ντοκιμαντέρ: «Γειά σας και Καλή Αντάμωση ως Νικητές!». Ο Ηλίας Μεταλλίδης, λοχαγός του Δημοκρατικού Στρατού, εξιστορεί τα γεγονότα και τις σημαντικότερες μάχες του Εμφυλίου (Φλώρινα, Πατώματα, Λέσιτς κ.ά.) στις οποίες έλαβε μέρος.

– Συζήτηση με τη συμμετοχή του δημιουργού του ντοκιμαντέρ Νίκο Νούλα για την παρακαταθήκη του αγώνα του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Το κράτος ζητά δηλώσεις μετάνοιας:Άμεση χορήγηση άδειας στους συντρόφους Δημήτρη Κουφοντίνα και Κώστα Γουρνά

Το κράτος ζητά δηλώσεις μετάνοιας.

Να σπάσουμε το καθεστώς εξαίρεσης για τους πολιτικούς κρατούμενους

Άμεση χορήγηση άδειας στους συντρόφους Δημήτρη Κουφοντίνα και Κώστα Γουρνά

Πανελλαδική ημέρα συντονισμένων δράσεων αλληλεγγύης
Τετάρτη 15 Μαρτίου

Αθήνα: Διαδήλωση στα κεντρικά γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ από τα Προπύλαια, στις 17:00

Φωνή Λευτεριάς για τους πολιτικούς κρατούμενους

Αντιφασιστικό – Αντιθεσμικό – Αντικρατικό Κάλεσμα στην δίκη της Χ.Α: Τρίτη 14 Φλεβάρη, Εφετείο, 9.00

Φωτογραφία του Wang Lung.

Αντιφασιστικό – Αντιθεσμικό – Αντικρατικό Κάλεσμα στην δίκη της Χ.Α.

Συγκέντρωση: Κυριακή 12/2 13:00 Μοναστηράκι

Τρίτη 14 Φλεβάρη, 9.00 Εφετείο

Συγκέντρωση σε Κορυδαλλό και Εφετείο τις μέρες εκδίκασης της υπόθεσης

αναφορικά με την επίθεση στο στέκι Αντίπνοια.

Πολιτική τοποθέτηση στην εκδήλωση για τη χορήγηση άδειας στον πολιτικό κρατούμενο Δ.Κουφοντίνα στην ΑΣΟΕΕ (1 Φλεβάρη ’17)

Φωτογραφία του χρήστη Class War News.

Η συσπείρωση διαφορετικών πολιτικών δυνάμεων και συλλογικοτήτων γύρω από το αίτημα χορήγησης άδειας στον επαναστάτη Δ. Κουφοντίνα είναι μια διαδικασία αναπόφευκτης πάλης και σύγκρουσης με τους πιο κρίσιμους κόμβους πρόσδεσης της αστικής στρατηγικής.

Κι αυτό γιατί η Ε.Ο 17Ν δεν περιόρισε τη στρατηγική και τις ενέργειές της σε μία ένοπλη μεν, άσφαιρη δε σε περιεχόμενα και διακυβεύματα κριτική. Κι αυτό στην πολιτική δεν είναι κάτι αφαιρετικό ή υποκειμενικό, αλλά μεταφράζεται σε λαϊκή επιδοκιμασία.

Κι αυτό είναι που το πολιτικό προσωπικό της χώρας, ο ντόπιος αστισμός ή αλλιώς Λ.Μ.Α.Τ όπως την ονόμαζε η οργάνωση, και οι διεθνείς μεγαλοκαπιταλιστές εκπρόσωποι του ιμπεριαλισμού δε θα συγχωρήσουν ποτέ.

Για πολλές δεκαετίες ο φάκελος της οργάνωσης σύμφωνα με πρώην πράκτορες της CIA βρισκόταν πάντα πρώτος από τις υπόλοιπες προτεραιότητες της αμερικάνικης πρεσβείας στα ελληνικά εδάφη.

Το καλοκαίρι του 2002, μετά την έκρηξη βόμβας στα χέρια του αγωνιστή Σάββα Ξηρού και τα βασανιστήρια στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός από μεικτά κλιμάκια Ελλήνων, Βρετανών και Αμερικάνων πρακτόρων, μέχρι και σήμερα, 15 χρόνια ύστερα, με τις διαδικασίες φίμωσης και λογοκρισίας του πολιτικού κρατούμενου Δ. Κουφοντίνα, ο πόλεμος ενάντια στην οργάνωση παραμένει συνεχής και αδιάλλειπτος. Και σε αυτόν τον πόλεμο, ο σύντροφος κρατά ψηλά τη σημαία του αγώνα και την αξιοπρέπεια της επαναστατικής αριστεράς. Γιατί στην ουσία παραμένει αμετακίνητος στις αρχές και τις αξίες της κομμουνιστικής παράδοσης, συνεχίζοντας τη δράση της οργάνωσης ακόμη και μετά την έκρηξη βόμβας στον Πειραιά. Γιατί όπως δείχνει η ιστορία, η δράση μιας πολιτικής οργάνωσης δεν περιορίζεται στις εχθροπραξίες εναντίον του εχθρού, αλλά ολοκληρώνεται όταν η στάση των αγωνιστών αποτελεί έμπνευση και παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές.

Η ανάληψη πολιτικής ευθύνης του αγωνιστή μέσω της παρουσίασής του στη ΓΑΔΑ αποτέλεσε κορυφαία πράξη αντίστασης απέναντι στην στρατηγική απομυθοποίησης και εξευτελισμού της οργάνωσης, που εκπονήθηκε από συντεταγμένο το πολιτικό τόξο και διευκολύνθηκε από τις καταδοτικές και ντροπιαστικές καταθέσεις διαφόρων συλληφθέντων εκείνης της περιόδου.

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, ο αγωνιστής θυσίασε την ατομική του ελευθερία και με πρωτόγνωρη ανιδιοτέλεια ανέλαβε την πολιτική εκπροσώπηση της οργάνωσης μέσω της ανάληψης πολιτικής ευθύνης. Αυτή η κίνηση ήταν πράξη αντίστοιχης πολιτικής σημασίας και βαρύτητας με τη γενέτειρα πράξη της οργάνωσης το 1975, όταν ο αμερικάνος σταθμάρχης της CIA στην Ελλάδα, Ρίτσαρντ Γουέλς έπεφτε νεκρός από τα πυρά της οργάνωσης. Από το διάστημα εξάρθρωσης της οργάνωσης μέχρι και σήμερα ο Δ. Κουφοντίνας αποτελεί και τον μοναδικό πολιτικό εκπρόσωπό της. Κι αυτή η στάση του είναι που δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερη μανία και εκδικητικότητα στους διώκτες του. Ειδικά σε μια συγκυρία όπως η σημερινή που σε ένα σημαντικό βαθμό τα πιο μαχητικά και πολιτικά προωθημένα τμήματα του κινήματος φαίνεται να αντιλαμβάνονται την επικαιροποίηση του λόγου της οργάνωσης στο σήμερα και να εμπνέονται από την σεμνότητα και το υψηλό πολιτικό επίπεδο του συντρόφου.

Είναι σήμερα λοιπόν που η αστική στρατηγική θα επιχειρήσει περισσότερο από ποτέ σε συνθήκες μνημονιακής κυριαρχίας και εξαίρεσης δικαιωμάτων των πολιτικών κρατούμενων να ξεδοντιάσει τα κοινωνικά ερείσματα και τη λαϊκή συμπάθεια που επανεμφανίζεται προς την οργάνωση. Προχωρώντας πραξικοπηματικά και πρωταγωνιστώντας στο αγαπημένο του σκοτάδι, το διαπλεκόμενο σύστημα εκβιάζει ωμά με όρους γκάνγκστερ σκηνοθέτες, πρυτάνεις, ακαδημαϊκούς, διανοούμενους. Απαγορεύει θεατρικές παραστάσεις, σφραγίζει πανεπιστημιακές σχολές, φιμώνει και λογοκρίνει το κίνημα αλλελεγγύης για την απελευθέρωση του αγωνιστή, σαμποτάροντας τη διεκδίκηση του δικαιώματός για άδεια.

Γιατί το κράτος δεν διεκδικεί μονάχα το μονοπώλιο στην άσκηση βίας και επιβολής. Διεκδικεί επίσης το μονοπώλιο στην παραγωγή σκέψης και ιδεολογίας.

Γιατί το ερώτημα για το πολιτικό σύστημα δεν είναι εάν δικαιούται άδεια ο πολιτικός κρατούμενος Δ. Κουφοντίνας, αλλά εάν αποκηρύσσει τη δράση της οργάνωσης και τον “αναπόφευκτα” βίαιο μετασχηματισμό της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Οι πολιτικοί εκπρόσωποι της φτώχειας και της εξαθλίωσης, οι γκάνγκστερ της διαπλοκής, αυτοί οι οποίοι επέβαλλαν πρωτόγνωρα μέτρα λιτότητας σε περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης απαιτούν το τέλος της αντίστασης και τον ιδεολογικό και επιχειρησιακό αφοπλισμό όσων ακόμα αγωνίζονται. Αλλά και τη σιωπή στο δημόσιο λόγο.

Αυτοί που από τη μία μειώνουν τους μισθούς, τις συντάξεις και τα επιδόματα της πείνας και από την άλλη παρέχουν το μεγαλύτερο αναλογικά ποσοστό (2,4% του ΑΕΠ) από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης για στρατιωτικές δαπάνες και συμμετοχή της χώρας στο ΝΑΤΟ.

Είναι οι ίδιοι που απειλούν με τελεσίγραφα στην φυλακή τον αγωνιστή ότι, εάν παρέμβει τηλεφωνικά σε εκδήλωση, θα τιμωρηθεί μη μπορώντας για 2 έτη να καταθέσει τα χαρτιά του για άδεια. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι της πείνας που δε διστάζουν σε περιόδους οικονομικής κρίσης να πραγματοποιούν εξώσεις σε ανθρώπους, να κόβουν το ρεύμα σε όσους δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν, να εντείνουν τον πόλεμο ενάντια σε εκείνα τα στρώματα του εργαζόμενου λαού που βιώνουν- με τον πιο σκληρό τρόπο- στο πετσί τους τις συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης και της μνημονιακής επταετίας, εντείνουν τον πόλεμό τους ενάντια στους άνεργους, τις άνεργες και τους συνταξιούχους.

Ζητάνε μια δήλωση μετανοίας, μια δημόσια αποκήρυξη της ένοπλης διαδικασίας εμμονικά για να κλείσει κι αυτό το κεφάλαιο και να γραφτεί η ιστορία από τους νικητές με το μελάνι της αλαζονείας και της έπαρσης.

Για να διδάσκεται στις επόμενες γενεές το αδιέξοδο και το μάταιο του ένοπλου αγώνα. Να εμφανίζονται οι θύτες σαν θύματα, να παρουσιάζονται οι επιλογές των πρωταγωνιστών της αντίστασης σαν διαχρονικά ηττημένες και οι ίδιοι σαν πολιτικά πτώματα που εξέπνευσαν μετά τον επιθανάτιο ρόγχο των δηλώσεων αποκήρυξης και εξευτελισμού.

Και είναι το τελευταίο μέσο που διαθέτουν για να λυγίσουν τον επαναστάτη. Η τελευταία δοκιμασία που επιστημονικά αποδεδειγμένα επιχειρεί να ερεθίσει τα πιο ατομοκεντρικά και κανιβαλικά ένστικτα επιβίωσης του ατόμου. Τα ένστικτα εκείνα που καλλιεργήθηκαν μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα του κέρδους και της ανθρωποφαγίας.

Είναι τα ένστικτα της αποξένωσης από κάθετι πραγματικό και συλλογικό. Είναι η διαπάλη του αγωνιστή με το μικροαστό. Η σύγκρουση με τον μικροαστικό κόσμο και τις μικροαστικές νοοτροπιές. Γιατί η αγωνιστική κουλτούρα χτίζεται με την αμείλικτη πάλη ενάντια στις κάθε λογής μικροαστικές εκδηλώσεις, με τον αδιάκοπο αγώνα για το ξερίζωμά τους, για την απόκτηση επαναστατικών και αγωνιστικών αρχών και αρετών. Αρετές που για να αποκτηθούν θα πρέπει να αποβληθούν οι μικροαστικές συνήθειες, επιδράσεις, αντιλήψεις, νοοτροπίες. Οι μικροαστικές φιλοδοξίες και ο μικροαστικός εγωισμός, ο φιλοτομαρισμός.

Αρχές που επιβάλλουν το ατομικό να υποτάσσεται ακόμα και να θυσιάζεται στο συλλογικό. Γιατί εάν σε αυτήν την πάλη του αγωνιστή με τον μικροαστό νικηθεί ο αγωνιστής, σημαίνει ότι δεν άντεξε μπροστά στις δυσκολίες, σημαίνει ότι λύγισε μπρος στη δοκιμασία, συνθηκολόγησε, έσπασε, γονάτισε και πολλές φορές πρόδωσε.

Ο επαναστάτης Δ. Κουφοντίνας όχι μόνο δεν εξαργυρώνει την ελευθερία του με μια κίνηση αποκήρυξης της ένοπλης δράσης, αλλά δηλώνει πολύ μικρός για να διαπράξει τόσο τεράστια ατιμία απέναντι στην επαναστατική μνήμη. “Θα ήταν δειλία, ποταπότητα να κυλιδώσω τη μικρή προσωπική μου ιστορία με μια τέτοια ταπεινή πράξη”, γράφει μέσα από τη φυλακή.

Η σημασία μιας νικηφόρας έκβασης του αγώνα για χορήγηση άδειας στο σύντροφο αποτελεί σίγουρα μια σημαντική παρακαταθήκη για όλους τους πολιτικούς κρατούμενους και το κίνημα αλληλεγγύης σε αυτούς. Μια νίκη που μπορεί να λειτουργήσει προσωρινά σαν ανάχωμα στην “αντι”τρομοκρατική εκστρατεία, δημιουργώντας ένα σημαντικό ρήγμα στο καθεστώς εξαίρεσης δικαιωμάτων των πολιτικών κρατούμενων.

Μια νίκη που θα μας φέρει μπροστά σε νέα καθήκοντα και αγωνιστικές υποχρεώσεις. Από τη μία να διεκδικήσουμε την απελευθέρωση του συντρόφου και παράλληλα να δυναμώσουμε το κίνημα αλληλεγγύης για όλους τους πολιτικούς κρατούμενους δίνοντας μάχες για να σπάσει το ειδικό καθεστώς μεταχείρισής τους.

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)