Category Archives: Αναλυσεις/ Ανακοινωσεις

Εισήγηση της Εκδήλωσης: σχέσεις ανάμεσα στην Αντίσταση ενάντια στο φασισμό και τις εμπειρίες του επαναστατικού Αντάρτικου (1970-80)

Στοχεύοντας στην πολιτική αυτομόρφωση, την ιδεολογική συγκρότηση και την υπεράσπιση της επαναστατικής μνήμης, η Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών) διοργανώνει το διήμερο εκδηλώσεων με τίτλο “χθες, σήμερα αύριο…η Επανάσταση λέει ήμουν είμαι και θα είμαι”, έχοντας τη χαρά να φιλοξενεί τον σύντροφο Antonio P. και τους υπόλοιπους συντρόφους από την κατάληψη Panetteria του Μιλάνου.

Η σημερινή πρώτη εκδήλωση αφορά την ιστορία, την επαναστατική ιστορία της Ιταλίας, μιας γειτονικής μας χώρας με πλούσια πολιτική-θεωρητική συμβολή στο διεθνές επαναστατικό κίνημα, μια ιστορία που σε διάφορες περιόδους της έχει επηρεάσει αλλά και έχει επηρεαστεί και από την ιστορία του επαναστατικού κινήματος, εδώ στην Ελλάδα. 

Ως προς τη πολιτική-θεωρητική συμβολή, ενδεικτικά μπορούν ν’ αναφερθούν τα ονόματα του αναρχικού Ερρίκο Μαλατέστα και του κομμουνιστή Αντόνιο Γκράμσι και η εξάπλωση που γνώρισαν οι ιδέες τους στους κόλπους τους διεθνούς επαναστατικού κινήματος.

Όσον αφορά την επιρροή της ιταλικής επαναστατικής κίνησης ιδεών στις εγχώριες πολιτικές ζυμώσεις και διεργασίες, αξίζει ν’ αναφερθεί η λησμονημένη συνεισφορά στη διάδοση στην Ελλάδα των επαναστατικών ιδεών που είχαν ήδη βάλει φωτιά στην ιταλική χερσόνησο και την υπόλοιπη Ευρώπη στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, η συνεισφορά των Ιταλών αναρχικών που βρέθηκαν στην Ελλάδα είτε σαν πολιτικοί πρόσφυγες μετά από εξεγέρσεις και κύματα καταστολής στην Ιταλία, είτε σαν εθελοντές μαχητές στους εθνικοαπελευθερωτικούς πολέμους στην Κρήτη και τη Μακεδονία.

Ενδεικτικά, και σε σχέση με την πιο πρόσφατη ιστορική περίοδο, αξίζει ν’ αναφερθεί και η επιρροή που άσκησε το ιταλικό επαναστατικό κίνημα, οι πρακτικές και οι ιδέες του, κυρίως εκείνες των διάφορων τάσεων της εργατικής αυτονομίας αλλά όχι μόνο, στο ελληνικό επαναστατικό κίνημα, ιδιαίτερα από τη μεταπολίτευση κι έπειτα.

Αντίστροφα, όπως αποτυπώνεται και από το υλικό που προβλήθηκε, οι εξελίξεις στο κομμουνιστικό κίνημα στην Ιταλία με το τέλος του πολέμου και την πτώση του φασισμού, επηρεάστηκαν άμεσα από τις εξελίξεις που υπήρξαν στο κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα την ίδια περίοδο, και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της τρίχρονης λαϊκής Επανάστασης του ΔΣΕ (1946-49).

Όσον αφορά τη μεταπολεμική περίοδο, την περίοδο της αμερικανοκρατίας, η αμνήστευση και η ατιμωρησία φασιστών αξιωματούχων και στελεχών καθώς και η διατήρηση των δοσιλογικών μηχανισμών, τα “πακέτα Μάρσαλ”, όταν από τη Σαρδηνία μέχρι την Κρήτη, από την Κύπρο μέχρι την Σικελία– η Μεσόγειος μετατρεπόταν σε νατοϊκό στρατόπεδο και αεροπλανοφόρο, θα είναι από τα στοιχεία που θ’ αποτελέσουν τον κοινό τόπο για Ελλάδα και Ιταλία, αφού κατά τη διάρκεια του “ψυχρού πολέμου” με την ΕΣΣΔ, οι δύο χώρες αναλαμβάνουν χρέη ευρωατλαντικού φυλακίου.

Σε σχέση με την αποψινή εκδήλωση, πιο συγκεκριμένα αποπειράται να πιάσει εκείνο το νοητό αλλά και κυριολεκτικό νήμα που συνδέει την επανάσταση που δεν έγινε με το τέλος του πολέμου και την πτώση του φασισμού στην Ιταλία, με την τελευταία απόπειρα για έφοδο στον ουρανό, την οποία η αστική γλώσσα της χειραγώγησης και της αφομοίωσης ονόμασε μολυβένια χρόνια, λίγες δεκαετίες αργότερα.

Τα δυο ντοκιμαντέρ που παρουσιάσαμε απόψε, με τις μαρτυρίες του Paolo Finardi και του Giovanni Gerbi –δύο παρτιζάνων αντιφασιστών της γενιάς της προδομένης Επανάστασης– δημιουργήθηκαν και από συντρόφους που αγωνίστηκαν ένοπλα μέσα από τις γραμμές των Ερυθρών Ταξιαρχιών, μιας από τις μαζικότερες και μακροβιότερες κομμουνιστικές Οργανώσεις του επαναστατικού Αντάρτικου στην Ευρώπη. Και αυτό το γεγονός από μόνο του αποτελεί μια χειροπιαστή αποτύπωση αυτού του νήματος, αυτής της διαχρονικής ιστορικής συνέχειας την οποία ο Μαρξ διατύπωνε συνοπτικά με τα παρακάτω λόγια:

Οι άνθρωποι δημιουργούν την ίδια τους την ιστορία, τη δημιουργούν όμως όχι όπως τους αρέσει, όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι διαλέγουν, μα μέσα σε συνθήκες που υπάρχουν άμεσα, που είναι δοσμένες και που κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν. Η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σα βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών [1].

Παράλληλα όμως και προς αποφυγή ιστορικών στρεβλώσεων και κακέκτυπων μιμητισμών, πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψη και οι υπάρχουσες συνθήκες στο τότε, οι συσχετισμοί ισχύος στον διαχρονικό ταξικό πόλεμο και τον διεθνή καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό καταμερισμό.

Σε σχέση με το ανατρεπτικό-επαναστατικό κύμα που σηκώθηκε στην Ιταλία από το ’68-69 κι έπειτα, αναμφίβολα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη, όχι μόνο η δεδομένη ιστορική και υλική συνέχεια σε σχέση με τους παρτιζάνους αγωνιστές της δεκαετίας του ’40, αλλά και το διεθνές πλαίσιο σ’ εκείνη την συγκεκριμένη ιστορική φάση, οι αντιαποικιακοί-αντιιμπεριαλιστικοί αγώνες που από το Βιετνάμ και την Καμπότζη, μέχρι την Κούβα και την Ουρουγουάη προκαλούσαν τριγμούς στο ψυχροπολεμικό οικοδόμημα της “πυρηνικής ειρήνης”, ανοίγοντας ρωγμές και μέσα στις μητροπόλεις των καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών κέντρων. Ήταν η εποχή που οι τοίχοι στο Τορίνο έγραφαν: ο Ανιέλι την Ινδοκίνα την έχει στο εργοστάσιο.

Όπως επίσης και πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη η στρατηγική της έντασης με την οποία, από την πολύνεκρη σφαγή του Κράτους στην πλατεία Φοντάνα στο Μιλάνο στις 12 Δεκέμβρη του 1969 κι έπειτα, η ιταλική αστική Τάξη και το Κράτος της, με τη συνδρομή των ευρωατλαντικών συμμάχων και προστατών τους και των φασιστών ενεργούμενων τους, προσπάθησαν να λυγίσουν τους μαζικούς ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες που είχαν αρχίσει ν’ αναπτύσσονται, στην μοναδική –εκείνη την περίοδο– μαζί με τη Γαλλία, αστική-κοινοβουλευτική δημοκρατία της ευρωπαϊκής Μεσογείου.

Σύμφωνα με μια διαδεδομένη ερμηνεία, ο κίνδυνος επιβολής πραξικοπήματος, που καταγράφηκε με δύο τουλάχιστον αποτυχημένες απόπειρες τις δεκαετίες 1960-70, ήταν εκείνος που ώθησε χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες στην ένοπλη ριζοσπαστικοποίηση. Ως προς αυτό, αναμφίβολα ο κίνδυνος επιβολής στρατιωτικού καθεστώτος, τα νέα που έρχονταν από την Ελλάδα των συνταγματαρχών και τη Χιλή του Πινοσέτ, αλλά και η στρατηγική της έντασης στην ίδια την Ιταλία, με τη συμβολή και Ελλήνων φασιστών παρακρατικών της χούντας (σε μια περίοδο όπου το ιταλικό επαναστατικό κίνημα συμπαραστεκόταν έμπρακτα στις ελληνικές αντιδικτατορικές οργανώσεις και τα μέλη τους), αποτελούν παράγοντες που βρίσκονται σε άμεση συνάρτηση με την πορεία και την εξέλιξη της τελευταίας, κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, μαζικής και πολιτικά οργανωμένης επαναστατικής απόπειρας του προλεταριάτου στην Ευρώπη.

Αλλά από μόνος του αυτός ο κίνδυνος, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι εσωτερικοί συσχετισμοί δυνάμεων ανάμεσα στις τάξεις, την περίοδο της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης και της οικονομικής ανάπτυξης στις δεκαετίες 1950-60, η νέα εργατική βάρδια, στη μεγάλη της πλειοψηφία εσωτερικοί μετανάστες από το νότο στα εργοστάσια και τις βιομηχανίες του βορρά, και η ορμή με την οποία μπήκε στον αγώνα από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 κι έπειτα αυτή η νέα εργατική τάξη, χωρίς μερικά βασικά στοιχεία γύρω από την διάρκεια και την ένταση με την οποία αποτυπώθηκε ο κοινωνικός ανταγωνισμός και η ταξική πάλη, γύρω από τις αναδιαρθρώσεις του κεφαλαίου και τη στρατιωτικοποίηση της αστικής δημοκρατίας μέσω της επιβολής της ειδικής νομοθεσίας και του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, κάθε ματιά θα είναι λειψή.

Θέλουμε να ελπίζουμε ότι με τη συμβολή του συντρόφου Αντόνιο θα μπορέσουμε να ρίξουμε μια πιο ολοκληρωμένη ματιά. Μια ματιά που εκκινώντας από το χθες, θα συμβάλει στην πολιτική συγκρότηση του σήμερα, για την έφοδο στον ουρανό του αύριο. Γιατί, όπως έχει γραφτεί πρόσφατα και αλλού:

Η ιστορία δεν είναι μια απλή εξάσκηση ακαδημαϊκών γνώσεων και μια απλή αλληλουχία σημαντικών γεγονότων. Η ιστορία είναι το ίδιο το αίμα που ποτίζει το παρόν και το μέλλον μας. Είναι ταμπούρι, είναι προμαχώνας, είναι θέση μάχης στον διεξαγόμενο ταξικό πόλεμο. Η επαναστατική μνήμη δεν είναι νεκρό γράμμα, δεν είναι μαυσωλείο. Είναι ζώσα ιστορία, διδάσκει, πλάθει το παρόν μας και φωτίζει το μέλλον. Από τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του χθες παίρνουμε τη σκυτάλη για να συνεχίσουμε την πάλη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, δίχως αφέντες και δούλους. Για μια κοινότητα των ανθρώπινων αναγκών και όχι του αδηφάγου καπιταλιστικού κέρδους. Ακόμα και όταν δεν ταυτιζόμαστε με τους αγώνες του χθες, τιμάμε τη μνήμη τους, πλουτίζουμε τη χλώρη και πλαταίνουμε τη γη στο περιβόλι που μας κληρονομήσαν. Βυθιζόμαστε στις ρίζες του παρελθόντος για να στήσουμε τον κορμό μας ακόμα πιο στέρεα στο παρόν και να υψώσουμε τα κλαδιά μας ακόμα ψηλότερα στο μέλλον. Η κληρονομιά του χθες δεν είναι στάχτη. Είναι ζωντανό κύτταρο της σημερινής μάχης [2]

Η σημερινή εκδήλωση θα μπορούσε ν’ αφιερωθεί σε πολλούς και πολλές, αγωνιστές και αγωνίστριες από την Ιταλία και την Ελλάδα που με τη ζωή τους και τη δράση τους διέσχισαν, μέσα στο πέρασμα της ιστορίας, το ανηφορικό αλλά αναγκαίο μονοπάτι του αγώνα των λαών ενάντια στους δυνάστες τους, για έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων, στο μπόι των ανθρώπων…

Ενδεικτικά αναφέρουμε τον Antonio Pelegrino, λιποτάκτη του ιταλικού κατοχικού στρατού που εντάχτηκε στο ΕΑΜ και τον εφεδρικό ΕΛΑΣ και εκτελέστηκε μαζί με άλλους αγωνιστές στις 15 Μάρτη του 1944 στο μπλόκο της Καλογρέζας, την Elena Angeloni και τον Γιώργο Τσικουρή του ΠΑΜ, που έχασαν τη ζωή τους στις 2 Σεμπτέμβρη του 1970, μετά από την πρόωρη έκρηξη μηχανισμού που τοποθετούσαν έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα, τον φοιτητή Κώστα Γεωργάκη, που αυτοπυρπολήθηκε στις 20 Σεπτέμβρη του 1970 στη Γένοβα θυσιάζοντας τη ζωή του για να στείλει σ’ όλον τον κόσμο ένα μήνυμα Αντίστασης και Αγώνα ενάντια στη χούντα.

Παρ’ όλα αυτά, θα θεωρούσαμε παράλειψη να κλείσουμε αυτή τη σύντομη εισήγηση, χωρίς μια αναφορά στη μνήμη των συντρόφων στην Ιταλία που έπεσαν στο Αγώνα σε πιο πρόσφατους καιρούς, πιο συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων του 21ου αιώνα. Στον σύντροφο Carlo Giuliani που στις 20 Ιούλη συμπληρώνονται 16 χρόνια, από όταν κατά τη διάρκεια συγκρούσεων εναντίον της συνόδου του G8 στη Γένοβα– δολοφονήθηκε από τους ένστολους φρουρούς της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Εξουσίας. Στον σύντροφο Mario Galesi, μέλος της οργάνωσης Ερυθρές Ταξιαρχίες-Μαχόμενο Κομμουνιστικό Κόμμα (BR-PCC) που έπεσε μαχόμενος σε ένοπλη συμπλοκή κατά τη διάρκεια αστυνομικού ελέγχου στο Αρέτσο στις 2 Μάρτη του 2003. Στον σύντροφο DaxDavide Cesare που δυο βδομάδες αργότερα, τη νύχτα της 16ης προς 17 Μάρτη του 2003, άφησε την τελευταία του πνοή στο Μιλάνο, έπειτα από ενέδρα οικογένειας φασιστών μαχαιροβγαλτών.

Στους σκοτεινιασμένους καιρούς που ζούμε, ελπίζουμε η αποψινή εκδήλωση να συνεισφέρει, μεταξύ άλλων, έτσι ώστε όπως γράφει και ο σύντροφος Δημήτρης Κουφοντίνας, να μην λησμονηθεί το χνάρι που άφησαν στην ιστορία οι σύντροφοι που έπεσαν [3].

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Αθήνα, Ιούνης 2017

[1] Καρλ Μαρξ: Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη.

[2] Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση της επαναστατικής ιστορίας: κάλεσμα στο διήμερο εκδηλώσεων για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ ( ΕΜΠ, Αθήνα 10&11/2/2017).

[3] Δημήτρης Κουφοντίνας: 13 Απαντήσεις, εκδ. Μονοπάτι.

 

Αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους. Σύγκρουση με το καθεστώς έκτακτης ανάγκης.

«Δεν έχει σημασία τι είναι δίκαιο ή άδικο, βρισκόμαστε σε πολεμική κατάσταση», είχε δηλώσει προκλητικά πριν λίγα χρόνια ο παρασημοφορημένος από το FBI Μ. Χρυσοχοΐδης. Ο πρώην Υπουργός Δημόσιας Τάξης θα μπορούσε να αναφέρεται στα μνημόνια, τη συνεργασία αστυνομίας και εμπόρων ναρκωτικών στα Εξάρχεια ή τους εικονικούς πνιγμούς για τη βίαιη απόσπαση DNA από πολιτικούς κρατούμενους.

Μετά το Σεπτέμβρη του 2009 (όπου και πραγματοποιείται η πρώτη επιχείρηση εξάρθρωσης της ΣΠΦ με την εισβολή στο σπίτι στο Χαλάνδρι) ξεκινάει στην Ελλάδα ένα σύνθετο, πολυεπίπεδο κατασταλτικό σχέδιο, το οποίο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Δεν μιλάμε για ένα ακόμα πογκρόμ συλλήψεων και διώξεων. Αναφερόμαστε σε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αντι-εξέγερσης, στην οργάνωση της προληπτικής αντεπανάστασης από την πλευρά του αστικού κράτους. Tην εποχή εκείνη το καθεστώς βρισκόταν με το βλέμμα στραμμένο στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και είχε στην πλάτη του τα πρόσφατα γεγονότα του Δεκέμβρη, αυτά της αυθόρμητης και βίαιης εξέγερσης, που ξέσπασε σε όλη την Ελλάδα αμέσως μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου το 2008.

Μετά το 2009, επιβάλλεται ένα καθεστώς μόνιμης έκτακτης ανάγκης: Η Αγγελική Κουτσουμπού βρίσκεται στο Σύνταγμα αιμόφυρτη, χτυπημένη από μηχανή της Ομάδας ΔΕΛΤΑ, το Δεκέμβρη του 2009. Ο Γιάννης Καυκάς βρίσκεται σε “προθανάτια κατάσταση”, ύστερα από επίθεση των ΜΑΤ σε αντι-μνημονιακη διαδήλωση το 2011. Ένα χρόνο μετά, το 2012, αντιφασίστες διαδηλωτές βασανίζονται μέσα στη ΓΑΔΑ και ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης τους καλύπτει πλήρως. Οι αναρχικοί συλληφθέντες στο Βελβεντό το 2013 βασανίζονται, ενώ η αστυνομία δημοσιεύει τις φωτογραφίες τους, οι οποίες περιφέρονται στα κανάλια. “Όχι τόσο για να επαναφέρει κάποια ισορροπία, όσο για να φανερώσει, ως το ακρότατο σημείο, την ανισότητα που υπάρχει ανάμεσα στον υπήκοο που τόλμησε να παραβιάσει το νόμο και τον παντοδύναμο ανώτατο άρχοντα που διατρανώνει τη δύναμή του”. Την αστυνομική κτηνωδία συμπληρώνουν οι χιλιάδες προληπτικές προσαγωγές, οι μαζικές συλλήψεις, η διόγκωση των κατηγοριών, η βιομηχανία των προφυλακίσεων, ο στρατός κατοχής στα Εξάρχεια, η επικήρυξη καταζητούμενων αναρχικών.

Ο πυρήνας της κατασταλτικής πολιτικής παραμένει ίδιος, ακόμα και μετά το Γενάρη του 2015. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις υποτιθέμενες ευαισθησίες του στα “ανθρώπινα δικαιώματα” και παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις, παραμένει σταθερός στο στρατηγικό στόχο της “αντι”αντιτρομοκρατικής πολιτικής: την εξουδετέρωση του “εσωτερικού εχθρού”.

Εισβάλλει στην κατειλημμένη πρυτανεία και φτάνει τους πολιτικούς κρατούμενους απεργούς πείνας στα όρια του θανάτου, λίγους μήνες μόνο μετά την εκλογή του. Βασανίζει τους αγωνιστές Κ. Σακκά, Μ. Σεϊσίδη και Π. Ασπιώτη για να τους αποσπάσει DNA. Καταδικάζει τον Μ. Σεϊσίδη σε 36 χρόνια και σε ισόβια τον αναρχικό και μέλος του ΕΑ Ν. Μαζιώτη για την έκρηξη στην Τράπεζα της Ελλάδας (όπου στεγάζεται και ο μόνιμος αντιπρόσωπος του ΔΝΤ στην Ελλάδα), στην οποία δεν τραυματίστηκε κανένας πολίτης ή αστυνομικός, ενώ μετά τη σύλληψη της Π. Ρούπα κρατάει σε ομηρία το 6χρονο παιδί τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ φτάνει στο σημείο να αρνείται ακόμα και τα πιο βασικά δικαιώματα στους πολιτικούς κρατούμενους, όπως η χορήγηση άδειας, αφού διατηρεί το φασιστικό νόμο Δένδια, που επιτρέπει το εισαγγελικό βέτο στις αποφάσεις του συμβουλίου των φυλακών. Απαγόρευσε ακόμα και εκδήλωση -σε συνεργασία με τις πρυτανικές αρχές- τον Δεκέμβρη του 2016 στη Νομική Σχολή. Λογόκρινε, στην πράξη, πολιτική συζήτηση με θέμα τη χορήγηση άδειας στον πολιτικό κρατούμενο Δ.Κουφοντίνα, την οποία του στερούν εδώ και 7 χρόνια. Την προηγούμενη μέρα, μάλιστα, η εισαγγελία του Αρείου Πάγου είχε στειλει στις φυλακές απόρρητο έγγραφο, το οποίο απαγόρευε στον Δ. Κουφοντίνα να παρέμβει τηλεφωνικά στην εκδήλωση, απειλώντας τον με την πειθαρχική κύρωση απαγόρευσης υποβολής αίτησης για άδεια για τα επόμενα δύο χρόνια. Στην ίδια κατεύθυνση, αυτή της λογοκρισίας και της δίωξης του φρονήματος, κινήθηκαν και οι νέες διατάξεις του “αντι”τρομοκρατικού νόμου που προσπάθησε να περάσει κρυφά το Υπουργείο Δικαιοσύνης σε άσχετο νομοσχέδιο, όπου ποινικοποιούταν ρητά η έκφραση γνώμης. Πρόκειται για διατάξεις που αποσύρθηκαν προσωρινά, αλλά θα κατατεθούν ξανά αργότερα όπως διαβεβαίωσε και ο Υπουργός Δικαιοσύνης, μην αφήνοντας περιθώρια παρερμηνείας στην αμερικάνικη πρεσβεία και στα τζάκια της μεγαλοαστικής τάξης.

Η συνέχεια της κατασταλτικής πολιτικής από όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις, αποδεικνύει το γεγονός ότι η περιθωριοποίηση, η ποινικοποίηση και η καταστολή της επαναστατικής δράσης, καθώς και των κοινωνικών και ταξικών αγώνων, δεν αφορά το μένος κάποιας ακροδεξιάς κυβέρνησης, αλλά εξυπηρετεί συγκεκριμένες ανάγκες του κεφαλαίου. Και σήμερα -μέσα σε ένα περιβάλλον καπιταλιστικής κρίσης, όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων και απαξίωσης του αστικού πολιτικού κόσμου- υπάρχει επιτακτική ανάγκη να συντριβούν οι επαναστατικές δυνάμεις, οι αναρχικοί και οι κομμουνιστές. Να εξουδετερωθούν τα προτάγματα της οργάνωσης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, της άμεσης σύγκρουσης με το καθεστώς, της αντίστασης, της έμπρακτης αλληλεγγύης, της αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Να εξουδετερωθούν τα οράματα της κοινωνικής επανάστασης,, της αναρχίας και του κομμουνισμού.

Σήμερα, πρέπει να χτυπηθούν οι πολιτικές πρωτοπορίες για να θωρακίσει η ΕΕ την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων της και να ξεπεράσει την κρίση η εγχώρια αστική τάξη. Να πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι χωρίς όμως να οξυνθεί η ταξική πάλη, χωρίς να σηκώσει κεφάλι ο λαός. Πώς αλλιώς θα σωθεί το ευρώ; Πώς αλλιώς θα υλοποιηθούν όλες οι προτάσεις των εγχώριων εργοδοτικών ενώσεων και θα μετατραπεί όλη η χώρα σε Ειδική Οικονομική Ζώνη. Πώς αλλιώς θα μεταφερθεί αξία -μέσα από τα τοκοχρεολύσια, το δανεισμό για την ανατροφοδότηση του κρατικού χρέους, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας- από την περιφέρεια στα ιμπεριαλιστικά κέντρα;

Τους τελευταίους μήνες η συγκυβέρνηση έχει επιδοθεί σε μια αθόρυβη, αλλά συνεχή και συστηματική επίθεση στους πολιτικούς της αντιπάλους.

Ο αναρχικός Μάριος Σεϊσίδης καταδικάστηκε σε 36 χρόνια κάθειρξη -από ένα δικαστήριο εντεταλμένο- βασιζόμενο μονάχα σε ένα έγγραφο πραγματογνωμοσύνης DNA από τα εγκληματολογικά εργαστήρια της αστυνομίας. Πρόκειται για μια εκδικητική ποινή, η οποία αποζητούσε τη ρεβάνς για τα 11 χρόνια φυγοδικίας του συντρόφου και την πολιτική στάση του απέναντι στους δικαστές: “Οι τράπεζες είναι νόμιμοι τοκογλύφοι, σύγχρονοι δυνάστες που τρομοκρατούν καθημερινά το λαό με τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, εκμεταλλευόμενες το γεγονός ότι σε κάποια φάση της ζωής τους πολλοί στράφηκαν πρός αυτές για να δανειστούν χρήματα, ώστε να αγοράσουν ένα σπίτι για να στεγάσουν τις οικογενειές τους. Έτσι λοιπόν τους επιστρέφω τους χαρακτηρισμούς του τρομοκράτη και του ληστή, που τόσα χρόνια αποκαλούσαν εμένα και τους συντρόφους μου. Τρομοκράτες και ληστές είναι το κράτος και το αστικό προσωπικό του, αυτοί τρομοκρατούν τον λαό καθημερινά με νέα μνημόνια, νέους φόρους και συνεχόμενες αυξήσεις σε είδη πρώτης ανάγκης. Αυτοί τους απειλούν ότι θα τους κατασχέσουν τα σπίτια τους αν δεν πληρώσουν μια δόση από τα δάνεια που πήραν. Αυτοί έχουν εξωθήσει στην αυτοκτονία χιλιάδες ανθρώπους λόγω οικονομικών προβλημάτων και όχι εμείς που αγωνιζόμαστε στο πλευρό τους”.

Η εισαγγελέας Άννα Καλουτά πρότεινε την ενοχή του αναρχικού κομμουνιστή Τάσου Θεοφίλου για όλες τις κατηγορίες. Πρόκειται για μια προκλητική πρόταση, η οποία απειλεί το σύντροφο με την ποινή ακόμα και της ισόβιας, παρά το γεγονός ότι έχει αποκαλυφτεί ότι η γελοία ιστορία με το καπέλο, τους ληστές και το DNA είναι ένα απροκάλυπτο ψέμα της “αντι”τρομοκρατικής. Χαρακτηριστικό της κακοστημένης σκευωρίας είναι ότι ο υπεύθυνος του “τμήματος εσωτερικής τρομοκρατίας” της ΔΑΕΕΒ, Ε. Χαρδαλιάς, σε κατάθεσή του παραδέχτηκε ότι «μπορεί να μην ήταν ο άνθρωπος στη ληστεία». Ο σύντροφος όμως δεν ονομάζεται Μιχάλης Χριστοφοράκος, δεν είναι διευθυντής της Siemens, ούτε πρόεδρος του ελληνο-γερμανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου για να κυκλοφορεί ελεύθερος. Δε συμμετείχε στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου για να αθωωθεί. Είναι κοινωνικός αγωνιστής, ο οποίος δηλώνει ξεκάθαρα: “Θα πω για άλλη μια φορά και κλείνοντας ότι δεν έχω διαπράξει τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούμαι. Διέπραξα όμως το αδίκημα που περικλείει όλα τα αδικήματα. Είμαι αναρχικός. Στον ταξικό πόλεμο πήρα θέση με τους αποκλεισμένους και τους αδικημένους, με τους κυνηγημένους και με τους κολασμένους, με τους φτωχούς, με τους αδύνατους και τους καταπιεσμένους”.

Η εισαγγελέας Εφετών Ελ. Καρκαμπούνα στην αγόρευσή της (που κράτησε 130 λεπτά, στην προσπάθεια της να φανεί νομικά εμπεριστατωμένη) για την υπόθεση “Χαλανδρίου” πρότεινε τη βαριά καταδίκη των μελών της ΣΠΦ, καθώς και του αναρχικού Π. Μασούρα. Όσον αφορά στα μέλη, επιδιώκει πολύχρονες καταδίκες όλων εκείνων που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή τους στην οργάνωση, έχουν έμπρακτα αμφισβητήσει το κρατικό μονοπώλιο της βίας και έχουν υπερασπιστεί δημόσια την πράξη τους αυτή. Σε ό,τι αφορά το σύντροφο Π. Μασούρα, είναι σαφές ότι στόχος της εισαγγελέως είναι να βρεθεί -μετά το Μαλανδρίνο, την Αυλώνα, τον Κορυδαλλό και τα Γρεβενά- ξανά σε κάποια φυλακή. Η εισαγγελέας και η αντιτρομοκρατική δεν μπορούν να αποδεχτούν την αταλάντευτη παρουσία του στο επαναστατικό κίνημα. Μια καθημερινή θέση μάχης στην ταξική αντιπαράθεση, που αποτυπώθηκε ξεκάθαρα στην πολιτική του τοποθέτηση στο δικαστήριο: “Δεν δημιουργήσαμε εμείς τις στρατιές των ανέργων, των πεινασμένων και των αστέγων. Δεν τρομοκρατήσαμε εμείς την κοινωνία με γκλοπ και δακρυγόνα, με όπλα και επιστρατεύσεις απεργών, με ειδικούς νόμους εργασιακού μεσαίωνα, με μνημόνια και κατασχέσεις κατοικιών. Δεν είναι δικά μας δημιουργήματα οι αυτοκτονίες και τα ναρκωτικά. Δεν δημιουργήσαμε εμείς τις πολυεθνικές που καταληστεύουν το αίμα και τον ιδρώτα του εργαζόμενου λαού. Δεν δολοφονήσαμε και δεν σύραμε στα δικαστήρια εμείς την πρωτοπόρα και αγωνιζόμενη νεολαία. Δεν αρπάξαμε εμείς το ψωμί από τα χέρια του βιοπαλαιστή, ούτε νομιμοποιήσαμε τη δολοφονία ονομάζοντάς την εργατικό ατύχημα. Δεν αρπάξαμε εμείς τα φάρμακα από τον καρκινοπαθή, τα βιβλία από το μαθητή, τα δικαιώματα από τον εργαζόμενο και τον φοιτητή, τη ζωή από τον πρόσφυγα και τον μετανάστη, τη δίκαιη δίκη από τον κατηγορούμενο”.

Απορρίφθηκε, από το συμβούλιο της φυλακής, για δεύτερη συνεχή φορά η αίτηση για τακτική άδεια που είχε καταθέσει ο αναρχικός Γ. Καραγιαννίδης. Αυτή την φορά το νομικό τρικ αφορά περιστατικό ξυλοδαρμού φύλακα που είχε συμβεί το 2013 και για το οποίο ο σύντροφος είχε τιμωρηθεί πειθαρχικά. Η πειθαρχική του ποινή, όμως, είχε διαγραφεί από τον Ιούλιο του 2016 και ως εκ τούτου δεν αποτελούσε λόγο απόρριψης. Την προηγούμενη φορά το συμβούλιο της φυλακής είχε κατασκευάσει ένα γραφειοκρατικό κώλυμα, απέρριψε την αίτηση γιατί ο Γ. Καραγιαννίδης τυπικά θεωρείται κρατούμενος της φυλακής Λάρισας, αν και τα τελευταία 4,5 χρόνια βρίσκεται αδιάλειπτα στον Κορυδαλλό. Ο σύντροφος όμως δεν παραιτείται, δεν εγκαταλείπει τον αγώνα και είναι ξεκάθαρος: “Η αυθαιρεσία του συμβουλίου Κορυδαλλού στερεί από δεκάδες φυλακισμένους μία- περιορισμένη έστω- διέξοδο από το ασφυκτικό πλαίσιο του εγκλεισμού. Ακριβώς όμως επειδή οι άδειες κατακτήθηκαν από προηγούμενες γενιές κρατουμένων και δεν παραχωρήθηκαν από κανένα συμβούλιο, η υπεράσπιση και η διεύρυνση τους αποτελεί ένα ζητούμενο για καθένα και καθεμία που διαβιοί εντός των τειχών. Αυτός και μόνο ο λόγος αρκεί για να συνεχίσω να διεκδικώ με κάθε πρόσφορο μέσο αυτήν την “ανάσα ελευθερίας””.

Η Υποψήφια διδάκτωρ Πανεπιστημίου Ηριάννα Β.Λ. καταδικάστηκε σε 13 χρόνια κάθειρξη, χωρίς αναστολή και χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Μοναδικό στοιχείο που την οδήγησε στη φυλακή της Θήβας ήταν η σχέση της με τον ΚΠ, ο οποίος είχε κατηγορηθεί για συμμετοχή στη ΣΠΦ και έχει αθωωθεί αμετάκλητα. Για αυτό και η εισαγγελέας ρωτούσε προκλητικά την Ηριάννα κατά τη διάρκεια της δίκης, γιατί δεν χωρίσανε με το σύντροφό της. “Η Ηριάννα καταδικάστηκε για οπλοκατοχή με μόνο στοιχείο ένα χαμηλής ποσότητας και κακής ποιότητας δείγμα DNA, το οποίο όταν ζητήθηκε από το στάδιο κιόλας της ανάκρισης για επανέλεγχο σε πιστοποιημένο και εξειδικευμένο εργαστήριο, που συνεργάζεται με δικαστικές αρχές σε όλη την Ευρώπη, η απάντηση που δόθηκε από την αστυνομία ήταν ότι τελείωσε”, έγραψε ο ΚΠ σε εφημερίδα μετά την καταδικαστική απόφαση. Φυσικά η πρόεδρος του δικαστηρίου Αποστολίδου-Δημοπούλου Ζωή (η οποία είχε καταδικάσει, πριν λίγους μήνες και το σύντροφο Μ. Σεϊσίδη) ανταμείφθηκε από την ηγεσία της Δικαιοσύνης και τη συγκυβέρνηση για τις υπηρεσίες της και προήχθη σε Πρόεδρο Εφετών!

Απορρίφθηκε, για δεύτερη συνεχή φορά, η αίτηση για την τακτική άδεια που δικαιούται ο σύντροφος Κώστας Γουρνάς. Η άρνηση του αναρχικού και μέλους του Επαναστατικού Αγώνα να υπογράψει δήλωση μετάνοιας είναι πασιφανές ότι δεν μπορεί να γίνει ανεκτή ούτε από την εισαγγελέα των φυλακών, ούτε από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Πειραιά. Γιατί η στράτευση στα λαϊκά συμφέροντα και την υπόθεση της κοινωνικής επανάστασης δεν μπορεί να γίνει ανεκτή από το ίδιο το κράτος. Η απορριπτική πρόταση του αντιεισαγγελέα δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας και αποτελεί πολιτική θέση: “Με τη στάση αυτή άφησε σαφείς υπαινιγμούς για την ιδεολογική ασυμφωνία του με τον τρόπο και τους κανόνες λειτουργίας της σύγχρονης κοινωνίας, αναπόσπαστο μέρος των οποίων είναι οι νόμοι”. Ο σύντροφος παρ’ όλα αυτά στέλνει μήνυμα αντίστασης από τα υπόγεια του Κορυδαλλού: “Είναι στη δυνατότητα του κάθε αγωνιστή, του κάθε αντιστεκόμενου, σήμερα, να συνδράμει με όποιον τρόπο κρίνει ως πρόσφορο στον αγώνα των πολιτικών κρατουμένων ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης και για την χορήγηση των αδειών που δικαιούνται. Γιατί αν επιτρέψουμε να επιβληθεί, σήμερα, άτυπα ή επίσημα, η αναβάθμιση του καθεστώτος εξαίρεσης μέσω των δηλώσεων αποκήρυξης, τότε δημιουργούμε αυτόματα έναν αρνητικό συσχετισμό εις βάρος όλης της κοινωνίας. Γιατί η υπόθεση της οικοδόμησης μιας κοινωνικής επανάστασης, σήμερα, εκτός από ζήτημα ενός απροσδιόριστου κοινωνικού ξεσηκωμού, είναι και ζήτημα καθημερινού πολιτικού αγώνα για την αποτίναξη των μνημονίων και του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης”.

Σήμερα, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε δίπλα στους πολιτικούς κρατούμενους. Να οργανώσουμε ξανά ένα πλατύ, μετωπικό κίνημα αλληλεγγύης. Για τη μαχητική υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους. Για τη διάρρηξη του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Για την άμεση απελευθέρωσή τους.

Για τη νίκη. Για την αναρχία και τον κομμουνισμό.

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Ενημέρωση από την αντιφασιστική διαδήλωση στον Ασπρόπυργο (17/6)

Με τη συμμετοχή περίπου 500 διαδηλωτών πραγματοποιήθηκε το αντιφασιστικό συλλαλητήριο στις 17/6 στον Ασπρόπυργο ενάντια στις φασιστικές επιθέσεις κατά Πακιστανών εργατών γης, με τη συμμετοχή πολιτικών οργανώσεων, συνδικάτων, εργατικών σωματείων, της πακιστανικής κοινότητας και του μπλοκ που συγκροτήθηκε έπειτα από ανοιχτό κάλεσμα της Ταξικής Αντεπίθεσης (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών), το οποίο και πλαισιώθηκε από περίπου 100 συντρόφους και συντρόφισσες.

Η διαδήλωση πραγματοποιήθηκε 3 μέρες μετά τη δίκαιη επίθεση στην τοπική χρυσαυγίτικη γιάφκα, η οποία και βρέθηκε κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας του συλλαλητηρίου, περιφρουρούμενη από ισχυρές δυνάμεις ένστολων ομοϊδεατών τους.

Υπό συνεχή βροχή, η πορεία ξεκίνησε από την πλατεία του δημαρχείου Ασπροπύργου, απ’ όπου ο φασίστας δήμαρχος καλύπτει πολιτικά τα ρατσιστικά πογκρόμ του τοπικού τάγματος εφόδου και είχε ζητήσει την απαγόρευση της διαδήλωσης προς το αστυνομικό τμήμα, προς τα εκεί δηλαδή οπού οι μετανάστες εργάτες, τα θύματα των επιθέσεων μετατρέπονται σε κατηγορούμενους

Οι θρασύδειλες φασιστικές προκλήσεις, πίσω από την κάλυψη ισχυρών αστυνομικών δυνάμεων, λίγο μετά από το τοπικό α.τ, αλλά κι εκείνες μετά την ολοκλήρωση της διαδήλωσης, απαντήθηκαν συλλογικά και αποφασισμένα, αναγκάζοντας τους να τραπούν τρέχοντας σε φυγή. Κατά τη διάρκεια της συγκροτημένης αποχώρησης μας, οδηγός αγροτικού αυτοκινήτου αναπτύσσοντας ταχύτητα αποπειράθηκε να πατήσει με το όχημα του συντρόφους και συντρόφισσες, ζηλεύοντας –υπό τα απαθή βλέμματα αστυνομικών διμοιριών- τη δόξα του Γκοτζαμάνη…

Το μήνυμα στάλθηκε. Το αντιφασιστικό κίνημα είναι αποφασισμένο να ξανακάνει δυναμικά την εμφάνιση του στην εργατούπολη του Ασπροπύργου, καθιστώντας σαφές προς κάθε κατεύθυνση ότι οποιοδήποτε χέρι σηκώνεται εναντίον της εργατικής τάξης και των αγωνιστων της θα κόβεται!

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Στα ΗΟΤ ΗΟΤ ΟΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΑΠΕΙΛΟΥΝ – ΓΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΥΤΕΣ ΠΑΤΑΤΕΣ: ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ, Κυριακή 18/06, Πλ. Πατριάρχου N.Φιλαδέλφεια, 19:30 μ.μ

Η Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών) στηρίζει τη Συγκέντρωση – Μικροφωνική που καλεί το σωματείο της Συνέλευσης Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ), την Κυριακή 18 Ιούνη 19:30 μ.μ στην πλατεία Πατριάρχου στη Nέα Φιλαδέλφεια.

Η εργοδοσία του ΗΟΤ ΗΟΤ, με τα δαγκωμένα δεδουλευμένα, τα κουτσουρεμένα ένσημα, τα χρωστούμενα επιδόματα και τις χυδαιότητες και τις απειλές πως «θα θάψει και θα πιστολιάσει» τον έναν από τους δύο διανομείς (μέλη της ΣΒΕΟΔ) που διεκδικούν τα αυτονόητα, αποτελεί μια εικόνα από την αποθράσυνση των αφεντικών, που σ’ αυτούς τους μνημονιακούς καιρούς πάει χέρι χέρι με το βάθεμα της κρίσης και της καπιταλιστικής επέλασης που γκρεμίζει ότι έχει απομείνει ακόμα όρθιο από κατακτήσεις και δικαιώματα, κερδισμένα μ΄ αγώνα και αίμα περασμένων γενιών.

Ενάντια στη εργοδοτική τρομοκρατία, όχι άλλα βήματα πίσω !

ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΔΡΑΣΗ – ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΕΥΣΗ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΓΩΝΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΚΕΔΕΣ ΤΟΥΣ

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

*

Ακολουθεί η Ανακοίνωση – Καταγγελία της Συνέλευσης Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ)

Στα ΗΟΤ ΗΟΤ ΟΙ ΕΡΓΟΔΟΤΕΣ ΑΠΕΙΛΟΥΝ – ΓΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΥΤΕΣ ΠΑΤΑΤΕΣ

Οι συνάδελφοι Κ.Μ και Τ.Φ εργάζονται ως διανομείς στο κατάστημα HOT HOT Burger στη Νέα Φιλαδέλφεια και είναι μέλη του σωματείου μας. Από τον Απρίλιο του 2017 και με αφορμή τη μη έγκαιρη καταβολή του δώρου του Πάσχα ξεκίνησαν να διεκδικούν δεδουλευμένα, δώρα και επιδόματα που δεν τους είχαν καταβληθεί. Διεκδίκησαν το αυτονόητο, να ασφαλίζονται σύμφωνα με τις ώρες που εργάζονται.

Η επιχείρηση μετά από παρεμβάσεις του σωματείου μπήκε σε διαδικασία διαλόγου και άλλαξε τις συμβάσεις των συναδέλφων σε 6ημερες (6,40 ώρες την ημέρα). Επίσης δεσμεύτηκε για την παροχή εταιρικού δικύκλου εντός είκοσι ημερών ενώ για το μεσοδιάστημα θα καλύπτει η ίδια τα έξοδα κίνησης και τα σέρβις για τα ιδιόκτητα μηχανάκια των δύο συναδέλφων.

Το Σάββατο 10 Ιούνη ο συνάδελφος Κ.Μ πήγε να εργαστεί. Ο εργοδότης Βασίλης Χαριτάκης  κάλεσε τον συνάδελφο και τους υπόλοιπους εργαζόμενους να συζητήσουν στο γραφείο του καταστήματος. Εκεί ο εργοδότης του επιτέθηκε φραστικά με χυδαιότητες και στη συνέχεια κινήθηκε απειλητικά εναντίον του λέγοντας πως «θα τον θάψει και θα τον πιστολιάσει». Ο συνάδελφος αποχώρησε για να διασφαλίσει τη σωματική του ακεραιότητα.

Άμεσα, μέλη του σωματείου και αλληλέγγυοι συγκεντρωθήκαμε στο Α.Τ Φιλαδέλφειας όπου ο συνάδελφος κατέθεσε μήνυση εναντίον του εργοδότη και στη συνέχεια πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στο εν λόγω κατάστημα (HOT HOT).

Στο μνημονιακό χειμώνα που έχει παγώσει τις αντιστάσεις και τη θέρμη των αγώνων οι εργοδότες έχουν αποθρασυνθεί πλήρως. Θεωρούν τον εαυτό τους το αντίστοιχο των φεουδαρχών του μεσαίωνα, έχουν γραμμένη την εργατική νομοθεσία εκεί που δεν πιάνει το μελάνι και δεν διστάζουν να τραμπουκίζουν και να απειλούν τους εργαζόμενους που ορθώνουν το ανάστημά τους.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ – ΣΠΑΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ

Κυριακή 18/06/2017, Πλατεία Πατριάρχου N.Φιλαδέλφεια, 19:30 μ.μ

Κάλεσμα στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο στον Ασπρόπυργο (17/06) και Κάλεσμα για τη συγκρότηση μπλοκ (16/6)

Κάλεσμα σε συζήτηση για τη συγκρότηση μπλοκ στην αντιφασιστική διαδήλωση στον Ασπρόπυργο Παρασκευή 16/6, στις 6 μμ (ακριβώς) Πολυτεχνείο, Γκίνη

Καλούμε όλες τις συλλογικότητες και τα άτομα που επιθυμούν να συμμετάσχουν στην αντιφασιστική διαδήλωση στον Ασπρόπυργο το Σάββατο 17/6, με στόχο την οργάνωση ενός μαζικού περιφρουρημένου μπλοκ. Οι ιδαιτερότητες της συγκεκριμένης περιοχής, με την έντονη παρουσία των φασιστικών ταγμάτων και την απροκάλυπτη στήριξη που παρέχουν σε αυτά οι τοπικές αστυνομικές αρχές, καθιστούν επιτακτική τόσο την οργάνωση της περφρούρησης της διαδήλωσης όσο ακόμα και τους όρους μετάβασης και αποχώρησης από αυτήν. Για την μαζικότερη παρουσία του αντιφασιστικού κινήματος, η ομάδα μας σκοπεύει να ναυλώσει λεωφορείο.    

Παρασκευή 16/6, στις 6μμ (ακριβώς), Πολυτεχνείο, κτίριο Γκίνη

*

Όλοι – όλες στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο στον Ασπρόπυργο, Σάββατο 17 Ιούνη Πλατεία Δημαρχείου Ασπρόπυργου, 7μμ

Απο τον περασμένο Αύγουστο οι μετανάστες εργάτες γης στον Ασπρόπυργο βρίσκονται αντιμέτωποι με την οργανωμένη δράση τάγματος εφόδου της Χρυσής Αυγής και άλλων φασιστών. Δρώντας υπό την πλήρη κάλυψη του τοπικού αστυνομικού τμήματος, την ανοχή της δημοτικής αρχής και τις ευλογίες των αφεντικών της περιοχής, η δράση της εν λόγω συμμορίας έρχεται να επιβεβαιώσει για πολλοστή φορά το χαρακτηρισμό των φασιστών ως δύναμη κρούσης του κεφαλαίου.

Μόνο το τελευταίο εξάμηνο, δεκάδες είναι τα περιστατικά βίας και τρομοκρατίας που έχουν καταγραφεί. Ξυλοδαρμοί με λοστούς και σιδηρογροθιές, μαχαιρώματα, εμπρησμοί καταλυμάτων, απειλές, τραμπουκισμοί, προπηλακισμοί, συνθέτουν τον καμβά της δράσης των φασιστών εναντίον των μεταναστών εργατών.

Από ότι φαίνεται, οι άθλιες συνθήκες εργασίας και τα πενιχρά μεροκάματα που ως άλλοι τσιφλικάδες έχουν επιβάλλει στους εργάτες γης τα μικρά και μεγάλα αφεντικά της περιοχής δεν αρκούν. Όπως δε φαίνεται να είναι αρκετή η διαρκής πίεση που ασκούν πάνω τους οι αστυνομικές αρχές με εξακριβώσεις, ελέγχους και τις μόνιμες απειλές για απέλαση ή για μεταφορά σε κάποιο “κέντρο φιλοξενίας”.

Η εμπέδωση της εργασιακής υποτίμησης απαιτεί σε συνθήκες κρίσης πιο ριζοσπαστικές μεθόδους. Απαιτεί επιστάτες με μαστίγια στα χέρια όπως στη Μανωλάδα, απαιτεί βασανιστές όπως στην περίπτωση του Αιγύπτιου αρτεργάτη Ουαλίντ Ταλέμπ, απαιτεί φασιστικές ομάδες κρούσης όπως στον Ασπρόπυργο. Κάπως έτσι χτίζονται καθημερινά οι μικρές και μεγάλες Ειδικές Οικονομικές Ζώνες στη χώρα. Και κάπως έτσι μετατρέπεται τελικά όλη η χώρα σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη. Σε μια ζώνη φθηνής και πειθαρχημένης εργασίας, σε μια ζώνη περίκλειστη για το εργατικό κίνημα, όπου εντός της μοναδικός νόμος θα είναι νόμος του κεφαλαίου και όργανο επιβολής του οι μπάτσοι και οι φασίστες.

Αυτή ειναι η στρατηγική του κεφαλαίου και αυτήν ακριβώς υπηρετούν σήμερα στον Ασπρόπυργο τα μαντρόσκυλα του. Λογαριάζουν όμως χωρίς το ξενοδόχο: το εργατικό αντιφασιστικό κίνημα και βέβαια τους ίδιους τους μετανάστες και τους αγώνες τους!

Στις 13 Μαΐου μια μαζική αντιφασιστική εκδήλωση στον Ασπρόπυργο, η οποία χτυπήθηκε ύπουλα από τα ΜΑΤ και τους φασίστες, βροντοφώναξε την αταλάντευτη διάθεση ενός κόσμου να σταθεί αλληλέγγυος στα ταξικά του αδέρφια.

Ένα σχεδόν μήνα μετά, και ενώ οι φασιστικές προκλήσεις συνεχίζονται, το αντιφασιστικό κίνημα είναι αποφασισμένο να ξανακάνει δυναμικά την εμφάνιση του στην εργατούπολη του Ασπροπύργου, καθιστώντας σαφές προς κάθε κατεύθυνση ότι οποιοδήποτε χέρι σηκώνεται εναντίον της εργατικής τάξης και των αγωνιστων της θα κόβεται!

Όλοι – όλες στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο στον Ασπρόπυργο!

Σάββατο 17 Ιούνη, 7 μμ, Πλατεία Δημαρχείου Ασπρόπυργου

 

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Κάλεσμα για την πανελλαδική ημέρα αλληλεγγύης στο σύντροφο Τάσο Θεοφίλου (24/06)

“Αν όμως μετά από όλα αυτά, από τόσους μήνες και τόσες συνεδριάσεις πιστεύεται ότι η διατύπωση του αντιτρομοκρατικού ‘’που ήταν δυνατόν να βλάψουν σοβαρά μια χώρα, με σκοπό να εκφοβίσουν σοβαρά έναν πληθυσμό, να βλάψουν σοβαρά και να καταστρέψουν τις θεμελιώδεις συνταγματικές, πολιτικές και οικονομικές δομές μιας χώρας’’ θεωρείτε ότι περιγράφει καλύτερα εμένα, παρά την τρόικα τότε δεν έχετε παρά να με καταδικάσετε. Αν επίσης πιστεύετε ότι εγώ σκότωσα πυροβολώντας τέσσερις φορές εξ επαφής έναν άοπλο πολίτη εν θερμώ ή εν ψυχρώ δεν έχει σημασία τότε πάλι δεν έχετε παρά να με καταδικάσετε”

Από την “απολογία” του Τάσου Θεοφίλου

Στις 19 Αυγούστου του 2012 ο αναρχικός κομμουνιστής Τάσος Θεοφίλου συνελήφθη από την “αντι”τρομοκρατική, μέσα σε συνθήκες μιντιακής τρομοϋστερίας, ηθικού πανικού και σύγχρονου κυνηγιού μαγισσών. Κατηγορήθηκε από τους διώκτες του για την ένοπλη ληστεία στην Alpha Bank της Νάουσας Πάρου, όπου σκοτώθηκε οδηγός ταξί που επιχείρησε να ακινητοποιήσει τους ληστές. Παράλληλα, κατηγορήθηκε ως μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς, παρά τον διαφορετικό του ιδεολογικό και πολιτικό προσανατολισμό. Παρά την πλήρη ανυπαρξία στοιχείων, το πρωτόδικο δικαστήριο έκρινε ένοχο τον Τάσο για τη ληστεία, ενώ τον αθώωσε για τη ΣΠΦ και την ανθρωποκτονία του οδηγού ταξί. Η εξοντωτική ποινή των 25 χρόνων που επιβλήθηκε δεν ικανοποίησε την Αντιτρομοκρατική, που μέχρι σήμερα επιδιώκει την πλήρη εξόντωση του Τάσου. Ο εισαγγελέας Δράκος, όντας σε διατεταγμένη υπηρεσία, άσκησε “έφεση υπέρ του νόμου” με αποτέλεσμα ο Τάσος να ξαναδικάζεται στο εφετείο ακόμα και για τις υποθέσεις για τις οποίες αθωώθηκε!

Στο εν εξελίξει εφετείο το σαθρό κατηγορητήριο για ακόμα μια φορά έχει καταρρεύσει. Κανένας μάρτυρας δεν έχει αναγνωρίσει τον Τάσο ως δράστη της ληστείας, ενώ αντιθέτως πλήθος μαρτύρων διαβεβαίωσε πως την επίμαχη ώρα βρίσκονταν στο Στέκι Μεταναστών στην Αθήνα, όπου βοηθούσε σε εργασίες. Ακόμα και το “ατράνταχτο ενοχοποιητικό τεκμήριο” που παρουσιάστηκε ως “δυνατό χαρτί” από την αρχή της υπόθεσης, ένα καπέλο στο οποίο βρέθηκε DNA του Τάσου, αποδείχθηκε ότι είναι διαφορετικό από το καπέλο που φορούσε ο δράστης της ληστείας. Παρά την πλήρη κατάρρευση του κατηγορητηρίου, όμως, η εισαγγελέας στην πρότασή της πρότεινε την ενοχή του Τάσου ακόμα και για τις κατηγορίες που έχει αθωωθεί!

Η περίπτωση της δίωξης του αναρχικού κομμουνιστή Τάσου Θεοφίλου συμπυκνώνει την πολιτική του κράτους έκτακτης ανάγκης ενάντια στους πολιτικούς του εχθρούς.Η περίπτωση του Τάσου δεν είναι η μοναδική. Είναι η ακραία εφαρμογή της ειδικής μεταχείρισης και του καθεστώτος εξαίρεσης που επιβάλλει το κράτος εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων, την ίδια ώρα που δεν τους αναγνωρίζει την ταυτότητα του πολιτικού κρατούμενου!Εν τέλει, η δίωξη και η απόπειρα εξόντωσης του Τάσου αποτελεί μια ακόμα στιγμή του γενικότερου κατασταλτικού πογκρόμ, μέσα στο πλαίσιο μνημονιακής επέλασης του κεφαλαίου και του κράτους του . Όπως ο ίδιος ο Τάσος είπε στην “απολογία του: “Η δίωξή μου είναι κομμάτι μιας συνολικότερης προσπάθειας εισαγωγής, εφαρμογής και εμπέδωσης του δόγματος Νόμος και Τάξη από το πολιτικό προσωπικό της χώρας τις τελευταίες δυόμιση δεκαετίες, αλλά με μια ιδιαίτερη έμφαση και εντατικοποίηση της εφαρμογής του την περίοδο 2009-2015. Ένα κατασταλτικό δόγμα, ένα δόγμα που αφορά συγχρόνως και με σχέση αλληλεξάρτησης τόσο το υπουργείο της δημόσιας τάξης όσο και της δικαιοσύνης και το οποίο εισήγαγαν οι ελληνικές κυβερνήσεις ως πολιτική-πακέτο από τις ΗΠΑ. Άλλωστε το πάντα φτωχό και εξαρτημένο ελληνικό κράτος υποχρεώνεται ακόμη και την εσωτερική του νομοθεσία να εισάγει από τις ΗΠΑ και ήδη από το 1947 η Ελλάδα ξεπατικώνει και εφαρμόζει στο εσωτερικό της τους Νόμους περί Νομιμοφροσύνης του Τρούμαν στο πλαίσιο της αντικομουνιστικής εκστρατείας και της προσπάθειας δικαίωσης των δοσίλογων, των ταγματασφαλιτών και των συνεργατών των ναζί”.

ΟΛΕΣ/ΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΤΑΣΟ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΣΤΙΣ 24/06 (ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ)

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Κάλεσμα για στήριξη της συγκέντρωσης για τον νεκρό εργάτη Bahadar Chaudhary : Σάββατο 3 Ιούνη στο σταθμό ΗΣΑΠ Νέας Ιωνίας στις 12.00

ΤΑ ΠΛΟΥΤΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΑΣ

Το Σαββατο της 13ης Μαϊου ακόμα ένας προλετάριος θυσιάστηκε στο βωμό της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Ήταν ο μετανάστης αδερφός μας Bahadar Chaudhary, που κατέρρευσε από υπερκόπωση τη στιγμή που εργάζονταν στο κάτεργο των υφαντηρίων Παντελίδη στην οδό Σινιόσογλου 5 της Ν. Ιωνίας. Για εμάς δεν υπάρχουν ταξικά ουδέτερα “εργατικά ατυχήματα”, παρά μόνο εργοδοτικές δολοφονίες που οφείλονται στις βάρβαρες συνθήκες εργασίας, τα εξαντλητικά ωράρια, την εντατικοποίηση. Τα αφεντικά πλουτίζουν βουτώντας στον ιδρώτα και το αίμα των προλεταρίων. Απέναντι σε αυτό το διαρκές έγκλημα πρέπει να αντισταθούμε με όλες μας τις δυνάμεις. Να αρνηθούμε να συνηθίσουμε το θάνατο..

Όλες και όλοι να στηρίξουμε την προγραμματισμένη συγκέντρωση στον σταθμό του ΗΣΑΠ Νέας Ιωνίας, Σάββατο 3 Ιούνη στις 12:00 και την πορεία που θα ακολουθήσει προς το εργασιακό κάτεργο των υφαντηρίων Παντελίδη.

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΣ ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ & ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ-ΤΑΞΙΚΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ: ΤΡΙΤΗ 23 ΜΑΗ, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, 18.00

Η Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών) στηρίζει τη μηχανοκίνητη διαδήλωση Αλληλεγγύης στις Καταλήψεις και τις κοινωνικές-ταξικές Αντιστάσεις που καλούν η Κατάληψη Λέλας Καραγιάννη 37, η Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Κυψέλης/Πατησίων, το Αναρχικό-Αντιεξουσιαστικό Στέκι Αντίπνοια, σύντροφοι/ισσες και αλληλέγγυοι/ες, την Τρίτη 23 Μάη στις 18.00 στα Προπύλαια.

Οι εισβολές και οι εκκενώσεις από τους μπάτσους, οι θρασύδειλες επιθέσεις από κάθε λογής τσιράκια του Κεφαλαίου και η στοχοποίηση από τα αστικά ΜΜΕ καταλήψεων, δομών στέγασης προσφύγων & μεταναστών και όλων των εστιών αγώνα αποδεικνύουν έμπρακτα το αναντίρρητο γεγονός ότι το Κράτος δεν διαθέτει μόνο μνημονιακή αλλά και κατασταλτική συνέχεια.

ΕΝΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΔΡΑΣΗ – ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΕΥΣΗ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΚΩΧΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΓΩΝΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΚΕΔΕΣ ΤΟΥΣ

ΜΗΧΑΝΟΚΙΝΗΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ: ΤΡΙΤΗ 23 ΜΑΗ ΣΤΙΣ 18.00 ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΔΕΚΤΑ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ. ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ,ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 12/5, 18:00

Από την απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλη του 2016 μέχρι κι σήμερα, η Τουρκία βρίσκεται σε μόνιμο καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Το φασιστικό καθεστώς του Ερντογάν διεξάγει έναν ανηλεή πόλεμο, ο οποίος διαρκώς οξύνεται, ενάντια σε όποιον αντιστέκεται. Οι συνεχείς επιχειρήσεις ενάντια σε επαναστατικές οργανώσεις, οι φυλακίσεις, τα βασανιστήρια, οι δολοφονίες περιγράφουν τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι Τούρκοι και Κούρδοι αγωνιστές. Ο Ερντογάν με όχημα την πάταξη του “Γκιουλενισμού” ξεκίνησε μια σειρά εκκαθαρίσεων σε όλο το φάσμα του τούρκικου κράτους. Μια σειρά εκκαθαρίσεων η οποία βάζει στο στόχαστρο όχι μόνο τους αγωνιστές αλλα ακόμα κι ανθρώπους προοδευτικούς, όπως δημοσιογράφους, δημόσιους υπαλλήλους, καθηγητές που απλά έχουν εκφράσει δημόσια την αντίθεση τους σε σχέση με το φασισμό κι το φόβο που επιβάλλεται. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι το γεγονός πως σ’αυτό το διάστημα έχουν απολυθεί πάνω από 100.000 δημόσιοι υπάλληλοι και έχουν προφυλακιστεί κοντά στις 42.000 άνθρωποι, στους οποίους συγκαταλέγονται από αγωνιστές με επαναστατική δράση μέχρι άνθρωποι που ανέβασαν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης αρνητικό σχόλιο για τον Ερντογάν κι το καθεστώς του.
Μέσα σ’αυτό το περιβάλλον μια απολυμένη καθηγήτρια, η Nuriye Gülmen ξεκίνησε πρώτη ένα πολύμηνο αγώνα, στην Άγκυρα, ενάντια στις απολύσεις. Με σθένος κι αποφασιστικότητα, παρά τις καθημερινές συλλήψεις στις οποίες προέβαινε η αστυνομία για να της κάμψει το ηθικό, κατάφερε να ακουστεί σε όλη την Τουρκία το σύνθημα: «Θέλουμε τις δουλείες μας πίσω. Οχι στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης». Στον ίδιο αγώνα συμμετείχε και ο απολυμένος δάσκαλος Semih Özakça και μαζί με τη Nuriye ξεκίνησαν απεργία πείνας στις 11 Μαρτίου.

Στις 7 Νοεμβρίου του 2016, σε επιχείρηση βομβαρδισμών του τούρκικου στρατού στα βουνά της Dersim (Κουρδιστάν), σκοτώνονται 11 αντάρτες του DHKC (Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο). To τούρκικο κράτος αρνείται να παραδώσει τις σορούς των ανταρτών στις οικογένειες κι τους συντρόφους τους. Ο 70χρονος πατέρας ενός εκ των ανταρτών, ο Kemal Gun ξεκίνησε στις 23 Φλεβάρη απεργία πείνας διεκδικώντας να δοθούν πίσω οι σοροί , λέγοντας τα γεμάτα θάρρος κι συγκίνηση λόγια: «Όποιο κι αν είναι το κόστος, θα συνεχίσω. Θέλω o γιός μου να έχει ένα τάφο που να μπορώ να επισκέπτομαι. Ακόμα και αν έχει μείνει μόνο ένα κόκκαλο, το θέλω.».

Εμείς από την πλευρά μας, στέλνουμε σινιάλο διεθνιστικής αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας που διεξάγουν ένα σκληρό μα και συνάμα δίκαιο αγώνα απέναντι σε ένα φασιστικό καθεστώς που δε διστάζει να δολοφονεί αγωνιστές αλλά ακόμα και μικρά παιδιά. Όπως τα τελευταία γεγονότα, με τις δολοφονίες των δύο αδερφών, ηλικίας 6 και 7 ετών, στη Σιλόπη του Κουρδιστάν.Όπου μεθυσμένοι αστυνομικοί εισέβαλλαν στο σπίτι των παιδιών, με τεθωρακισμένο όχημα, γκρεμίζοντας τον τοίχο κι σκοτώνοντας τα στο κρεβάτι τους. Καθώς και τις δολοφονίες 3 νέων ηλικίας 18-19 ετών στην περιοχή Γκάζι στην Κων/πολη, τους οποίους τους σκότωσαν αστυνομικοί πυροβολώντας το αυτοκίνητο στο οποίο επαιβαιναν, γυρνόντας από πάρτυ γενεθλίων.

Στις 6 Μαϊου, στην Κων/πολη, η αστυνομία δολοφονεί τη 18χρονη Sila Abalay. H Sila ήταν αγωνίστρια, φίλη του Berkin Elvan και μέλος της DEV-GENC(Επαναστατική Νεολαία του DHKP-C).Όταν ήταν 16 χρονών συνελήφθει σε δράσεις μνήμης και δικαιοσύνης για τον Berkin και προφυλακίστηκε με την κατηγορία της συμμετοχής σε “τρομοκρατικές” πράξεις. Στη φυλακή έκανε απεργία πείνας για να μεταφερθεί σε θάλαμο με πολιτικούς κρατούμενους, αίτημα που τελικά κέρδισε. Αποφυλακίστηκε κι έπειτα της έκδωσαν πάλι ένταλλμα σύλληψης και μόλις την εντόπισαν την σκότωσαν.

Η Nuriye, o Semih, o Kemal, η Sila και όλοι οι αγωνιστές που έδωσαν τη ζωή τους στην πάλη ενάντια στο φασισμό κι το σύστημα ανισότητας και αδικίας αποτελούν φωτεινά σύμβολα αντίστασης.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ.

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ DHKC

ΤΟ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ.ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ.

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Η τέχνη των σιωνιστών γίνεται με το αίμα των παλαιστίνιων: Συγκέντρωση έξω από τη Ταινιοθήκη της Ελλάδας (Ιερά Οδός 48), Πέμπτη, 4 Μάη. Ώρα 6μμ.

Φωτογραφία του χρήστη Από ταξική σκοπιά.

Nίκη στον αγώνα των παλαιστίνιων απεργών πείνας! – Καμία συνεργασία με τους σιωνιστές μακελάρηδες. –  Η τέχνη των σιωνιστών γίνεται με το αίμα των παλαιστίνιων.

Μετά το ίδρυμα Κακογιάννη, το ίδρυμα της Ταινιοθήκης της Ελλάδας σπεύδει να δηλώσει και αυτό υποταγή στα κελεύσματα στρατηγικής συνεργασίας του ελληνικού κράτους με το κράτος-τρομοκράτη του Ισραήλ. Διοργανώνει αυτή τη βδομάδα πενθήμερο αφιέρωμα ισραηλινών ταινιών προκειμένου να γνωρίσει το ελληνικό κοινό τη προπαγάνδα του σιωνιστικού κινηματογράφου.

Η ενέργεια αυτή είναι προκλητική, ειδικά όταν από τις 17 Απριλίου περισσότεροι από 1500 παλαιστίνιοι πολιτικοί κρατούμενοι συμμετέχουν στην επ’ αόριστον μαζική απεργία πείνας “Για Ελευθερία και Αξιοπρέπεια” ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης των 6500 κρατουμένων. Βασικά αιτήματα των απεργών πείνας είναι η κατάργηση του δικαστικού απαρτχάιντ και της διοικητικής κράτησης (δηλαδή της φυλάκισης χωρίς απαγγελία κατηγοριών και δικαστική απόφαση), η παύση των βασανιστηρίων και της εξευτελιστικής μεταχείρισης, η αποφυλάκιση όλων των παιδιών, η αποκατάσταση της επικοινωνίας με συγγενείς και δικηγόρους, η επαρκής ιατροφαρμακευτική περίθαλψη κλπ. Οπως έγραψε το ηγετικό στέλεχος της Φατάχ Μαρουάν Μπαργούθι από τις φυλακές Χανταρίμ:

Δεκαετίες εμπειρίας έχουν αποδείξει ότι το απάνθρωπο σύστημα της αποικιοκρατίας και της στρατιωτικής κατοχής του Ισραήλ αποσκοπεί στο να καταρρακώσει το ηθικό των κρατουμένων και τους έθνους στο οποίο ανήκουν, βασανίζοντας το σώμα τους, χωρίζοντάς τους από τις οικογένειες και τις κοινότητές τους και χρησιμοποιώντας εξευτελιστικά μέτρα για να τους αναγκάσουν να υποταχθούν. Παρά τη μεταχείριση αυτή, εμείς δεν πρόκειται να παραδοθούμε”.

Στην αφίσα του αφιερώματος της Ταινιοθήκης, εμφανίζεται και το σήμα της σιωνιστικής πρεσβείας, η οποία προφανώς συνεργάζεται με την Ταινιοθήκη της Ελλάδας για την πραγματοποίηση του αφιερώματος στη σιωνιστική κινηματογραφική προπαγάνδα.

Στο δελτίο τύπου της Ταινιοθήκης διαβάζουμε τα εξής προκλητικά:

«Οι «Ημέρες Ισραηλινού Κινηματογράφου» προσφέρουν στο ελληνικό κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει διαφορετικές πτυχές της κοινωνίας και της καθημερινότητας του Ισραήλ, πέρα από αυτές που προβάλλει η επικαιρότητα.

…..

Δεν είναι εύκολο να διακρίνει κανείς κατά πόσο αυτή η νέα «αφήγηση» στην κινηματογραφία της χώρας είναι αντανάκλαση μιας αλλαγής που συντελείται στην ισραηλινή κοινωνία ή είναι ένας καταλύτης για μια τέτοια αλλαγή ….

Τέλος, αυτή η νεοαποκτηθείσα ωριμότητα δεν συντελεί μόνο σε έναν καλύτερο κινηματογράφο. Επιτρέπει επίσης να αναδυθεί μια έννοια που έχει ιδιαίτερα ταλαιπωρηθεί από τη σκληρή πραγματικότητα της Μέσης Ανατολής: την ελπίδα. «

 

Δεν ξέρουμε που ακριβώς διαφαίνεται η ελπίδα στους ιθύνοντες της Ταινιοθήκης. Γνωρίζουμε όμως ότι η λεπίδα του σιωνισμού ξεσπιτώνει καθημερινά δεκάδες παλαιστίνιους από τις πατρογονικές τους εστίες στη Δυτική Οχθη, ασκεί ασφυκτική πολιορκία στη Λωρίδα της Γάζας που αντιστέκεται με νύχια και με δόντια στο μαρτύριο της πείνας που της έχει επιβληθεί από το σιωνιστικό στρατό.

Δεκαετίες η δολοφονική μηχανή του Ισραήλ σπέρνει τον όλεθρο σε ένα λαό προκειμένου να τον εξαφανίσει από προσώπου γης. Ο λαός αυτός, όμως, κάτω από τις χειρότερες συνθήκες βάρβαρης κατοχής συνεχίζει να αντιστέκεται. Ολοι οι ισχυροί της γης σήμερα, οι ιμπεριαλιστές και οι παρατρεχάμενοί τους (βλέπε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) συνεργάζονται με τους κατακτητές σιωνιστές. Όλα τα μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης απλώνουν πέπλο σιωπής για τα ειδεχθή κατοχικά εγκλήματα του κράτους-τρομοκράτη της Μέσης Ανατολής.

 

Το χρέος το δικό μας είναι να σπάσουμε τη σιωπή.

Να τερματίσουμε κάθε συνεργασία με τους σιωνιστές ναζί.

Ολοι και όλες έξω από τη Ταινιοθήκη της Ελλάδας, Πέμπτη 4 Μάη – 6μμ.

όποιος παριστάνει τον «ουδέτερο» καλλιτεχνικό παρατηρητή

ξεπλένει τα χεράκια του σε νιπτήρες γεμάτο με αίμα

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους Απεργούς Πείνας