Category Archives: Διαδηλωσεις/ Παρεμβασεις

ΤΟ ΑΙΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΟ. Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ | Διαδήλωση 17/11, 15:00 Πλ. Κλαυθμώνος

ΤΟ ΑΙΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΟ Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ

44 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η θύμηση και η τιμή στους αγωνιστές εκείνης της γενναίας γενιάς ανθρώπων, εκπληρώνει ένα τμήμα του χρέους μας απέναντι στην Ιστορία. Το χρέος να διατηρούμε την μνήμη ζωντανή, όχι ως αυτοσκοπό, αλλά ως ενεργό πεδίο επαναστατικής πάλης. Ως έμπνευση, διδαχή και κάλεσμα για συνέχιση των αγώνων που δόθηκαν. Το περιεχόμενο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που αφορά στον πυρήνα του την νομοτέλεια των κοινωνικών αντιστάσεων απέναντι σε κάθε μορφή κρατικής βίας, εδώ και δεκαετίες έχει επιμελώς χαλκευτεί στην υπηρεσία της αστικής αφομοίωσης.

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου αποτέλεσαν κορμό για το αντιδραστικό αφήγημα της “δημοκρατικής παλινόρθωσης”. Ένα αφήγημα που ενσωμάτωσε τους δίκαιους αντιδικτατορικούς αγώνες στα πλαίσια της μεταπολιτευτικής καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Ειδικότερα, η διαχρονική ικανότητα της σοσιαλδημοκρατίας (που εκφράστηκε μέσω του κραταιού τότε ΠΑΣΟΚ), να καπηλεύεται και να απονευρώνει τους λαϊκούς αγώνες, ταύτισε την ‘’αποκατάσταση’’ της αστικής δημοκρατίας με τα αιτήματα των εξεγερμένων. Η χυδαία αυτή εξίσωση, δεν οριοθετείται σε μια απλή παραχάραξη της Ιστορίας, αλλά στην εργαλειοποίηση της ως ιδεολογικό παραπέτασμα. Ώστε η αστική δημοκρατία να επανεμφανίζεται στο προσκήνιο της εγχώριας Ιστορίας ως μια αιματοβαμμένη λαϊκή επιταγή.

Το καθήκον να απαλλοτριώσουμε την Ιστορία μας, αποτελεί και την προϋπόθεση για να την μετατρέψουμε σε όπλο. Η μελέτη, η γνώση και η οικειοποίηση των λαϊκών αγώνων του παρελθόντος, τοποθετούν την Ιστορία ως στρατηγικό σημείο αντιπαράθεσης ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη. Το όπλο της Ιστορικής γνώσης αποκρυσταλλώνει, αποκωδικοποιεί και απογυμνώνει τη γλώσσα της εξουσίας, στερώντας της αξιώσεις και νοήματα.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια αντιιμπεριαλιστική – αντιφασιστική έκφραση αντίστασης, ενός λαού που στέναζε κάτω από την μπότα των συνταγματαρχών και των Αμερικάνων πατρόνων τους. Το δίκαιο αίτημα για δημοκρατία και ανεξαρτησία, ήταν ένα διαχρονικό αίτημα που συμπύκνωνε τους ανεκπλήρωτους πόθους του λαού. Τους πόθους αλλά και τα πάθη του. Το αίμα, τις θυσίες, τα βασανιστήρια, τις εξορίες και τις φυλακές. Ήταν ένα αίτημα για την απαλλαγή από το δοσιλογικό αστικό κόσμο και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που απομυζούσαν τη χώρα κινώντας τα νήματα της πολιτικής ζωής. Το αίτημα αυτό, ήταν βαθιά ριζοσπαστικό γιατί έθετε στο στόχαστρο την εγγενή φυσιογνωμία της ελληνικής αστικής τάξης και των εκάστοτε ιμπεριαλιστών συμμάχων της. Γιατί ερχόταν σε ευθεία υλική σύγκρουση με τη φτώχεια, την περιστολή δικαιωμάτων, την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, την κρατική και παρακρατική βία.

Η “αποκατάσταση’’ της αστικής δημοκρατίας, δεν δικαίωσε κανένα από τα παλλαϊκά αιτήματα των εξεγερμένων. Γιατί μπορεί η μετάβαση από τη δικτατορία σε ένα αστικοδημοκρατικό καθεστώς να επέφερε μια σταδιακή και με αγώνες κερδισμένη επαναφορά εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά στον πυρήνα τους οι βασικοί άξονες της πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου παρέμεναν οι ίδιοι. Διαφορετική μορφή, κοινό περιεχόμενο. Η αντιλαϊκή νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, η ενσωμάτωση στον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της ΕΟΚ, το πολιτικοστρατιωτικό βάθεμα της εξάρτησης από τις ΗΠΑ, η ρεμούλα και ο παρασιτισμός, σκιαγραφούσαν την “μεταπολιτευτική” τροχιά ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού.

Το σύγχρονο ελληνικό κράτος, προσαρμοσμένο στις νόρμες της παγκόσμιας οικονομίας και της ιδεολογίας της, καρατόμησε την αλληλεγγύη ως κοινωνικό αξίωμα, ανύψωσε το εφήμερο ως άλλο θρησκευτικό σύμβολο, διέγραψε από την συλλογική μνήμη τους ταξικούς αγώνες και την αναγκαιότητας τους, επέβαλε τη λήθη, την παραχάραξη και την υποταγή. Αυτή η ηγεμόνευση της αστικής ιδεολογίας, έστρωνε το έδαφος για την μετέπειτα ολοκληρωτική επίθεση στα λαϊκά στρώματα. Την ίδια στιγμή που η αστική δημοκρατία κόμπαζε ως επιτομή δίκαιου πολιτεύματος, αποσύρονταν ένα προς ένα τα κεκτημένα της εργατικής τάξης, εδραιωνόταν η κρατική τρομοκρατία και η περιφέρεια έχυνε το αίμα της για να μεταφερθεί πλούτος στα πρωτοκοσμικά σαλόνια. Ενώ λοιπόν οι συναινέσεις λειτουργούσαν ως ταχύ καύσιμο για την αναπαραγωγή της καπιταλιστικής βίας , η εγχώρια αστική τάξη παρασιτούσε και συσσώρευε πλούτο από το ξεζούμισμα των εργαζόμενων, τις φοροαπαλλαγές, τα εξωτερικά δάνεια και την υπερχρέωση των δημόσιων ταμείων.

Η ιδεολογική και οικονομική “φούσκα” της μεταπολίτευσης, με προμετωπίδα “την Ελλάδα του εκσυγχρονισμού” και του “σταθερού Ευρωπαϊκού προσανατολισμού”, σήμερα και μετά το ξέσπασμα της κρίσης, απογυμνώνεται και αποκαλύπτει τον πραγματικό της χαρακτήρα. Επιχείρηση σοκ και δέος απέναντι στους εργαζόμενους, μνημόνια, κατάλυση του αστικού συντάγματος, επιστασία των “ευρωπαίων εταίρων”, παραχώρηση εδαφών για εφόρμηση των ΝΑΤΟικών στρατευμάτων. Εξάρτηση, φτώχεια και περιστολή της έστω και αστικής δημοκρατίας τους.

Τα αιτήματα των εξεγερμένων του Πολυτεχνείου για δημοκρατία και ανεξαρτησία, σήμερα λοιπόν αντηχούν ως επίκαιρα. Παραμένουν πεισματικά ζωντανά, ενάντια σε όσους ήθελαν την αφομοίωση και την περιθωριοποίηση τους. Όμως, αν αντιλαμβανόμαστε την Ιστορία ως ζωντανό οργανισμό, δεν μπορούμε να εξισώσουμε συσχετισμούς και εποχές. Δικό μας χρέος είναι να ανιχνεύσουμε την δικιά μας εποχή και να ανακαλύψουμε τα δικά μας περιεχόμενα αγώνα. Να διατυπώσουμε τα αιτήματα εκείνα που θα συμπυκνώσουν τα κύρια διακυβεύματα της ταξικής πάλης, τις βασικές αντιθέσεις του συστήματος. Εν τέλει, τα αιτήματα εκείνα, που θα αποτελέσουν τη θρυαλλίδα για το επερχόμενο και αναπόφευκτο κοινωνικό ξέσπασμα.

Στις μέρες μας, αν και η ένταση της βίας που δεχόμαστε δεν έχει προηγούμενο, παρατηρούμε μια παρατεταμένη σιωπή, μια εκκωφαντική αδυναμία να πολεμήσουμε σαν τάξη για τα συμφέροντά μας. Όμως, πριν βγάλουμε βεβιασμένα συμπεράσματα ας “συνομιλήσουμε” με τους εξεγερμένους του Πολυτεχνείου. Σε αυτήν την “επαφή” θα βρεθούν οι απαντήσεις στην Ιστορική τους διάσταση. Γιατί οι σύντροφοι σήκωσαν ανάστημα και έγιναν η φωνή όχι μόνο των αποφασισμένων, αλλά και των φοβισμένων, των διστακτικών και των παροπλισμένων της εποχής. Γι’ αυτό και η σιωπή είναι παροδική και βραχύβια. Γιατί η βαθιά καταπίεση αποτελεί υλικό και αντικειμενικό κίνητρο λαϊκής κινητοποίησης που αργά ή γρήγορα θα εκφραστεί. Άλλες φορές ως ξέσπασμα, άλλες ως εξέγερση και άλλες ως επανάσταση. Και αυτό είναι νομοτέλεια.

Ο αγώνας απέναντι σε ένα δικτατορικό καθεστώς, σε μια συγκυρία που κυριαρχεί η τρομοκρατία και ο φόβος, δεν είναι ανέλπιδο καθήκον. Δεν είναι ηρωισμός. Και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου μας το απέδειξαν για άλλη μια φορά. Ο αγώνας, κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες είναι και ο πιο ελπιδοφόρος. Γιατί ο Ιστορικός χρόνος πυκνώνει, η οργή συσσωρεύεται και η αναγκαιότητα της αντίσταση ωριμάζει στην λαϊκή συνείδηση. Σήμερα λοιπόν, απέναντι στην σύγχρονη οικονομική δικτατορία, οδηγός μας είναι η ανάγκη του αγώνα και η πίστη στην εξέγερση. Κανένας λαός, καμία κοινωνία δεν μπόρεσε και δεν θα μπορέσει να αντέξει παθητικά την βία στο διηνεκές. Ας προετοιμαστούμε για το αναπόφευκτο, ας οπλιστούμε με κουράγιο από τους όπου γης εξεγερμένους και ας τους τιμήσουμε με νέες εξεγέρσεις. Μέχρι την τελική νίκη, μέχρι την κοινωνική επανάσταση.

Συμμετέχουμε, στηρίζουμε την διαδήλωση τιμής και μνήμης

Παρασκευή 17 Νοεμβρίου, 15:00 Πλατεία Κλαυθμώνος

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλο το λαό – Συγκέντρωση ενάντια στην αντικινηματική κατάληψη του Πολυτεχνείου 16/11 3μμ Πλ.Εξαρχείων

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλο το λαό. Ανήκει στην εργατική τάξη, το προλεταριάτο, τη νεολαία.

 

Ανήκει στους χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες που όρθωσαν τα κορμιά τους όταν τα τανκς της αμερικανοκίνητης Χούντας εισέβαλλαν σε αυτό. Ανήκει σε εκείνους και εκείνες που φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν στα μπουντρούμια του ΕΑΤ-ΕΣΑ, της Γυάρου, του Μπογιατίου, του Κορυδαλλού. Σε εκείνους και εκείνες που αγωνίστηκαν με την προκήρυξη, την πέτρα, το δυναμίτη. Σε όλους εκείνους που «δεν συμμορφώθηκαν προς τας υποδείξεις».

Το Πολυτεχνείο ανήκει  και στις παλιότερες γενιές. Γιατί αυτές διαμόρφωσαν τους όρους για να υπάρξει. Ανήκει στη γενιά που πήρε τα όπλα και βγήκε στο βουνό παλεύοντας για «ψωμί, λευτεριά και τιμή του λαού». Αλλά και σε αυτή που τη διαδέχτηκε και «δεν παραδέχτηκε την ήττα» στις δύσκολες μετεμφυλιακές δεκαετίες.

Το Πολυτεχνείο ανήκει όμως και στους επιγόνους του. Γιατί κάθε κοινωνική εξέγερση αντλεί την «ποίηση της από το μέλλον». Γιατί το Πολυτεχνείο, όπως και κάθε γνήσιος λαϊκός ξεσηκωμός  κοιτά στο μέλλον και στοχεύει εκεί.

Το Πολυτεχνείο  ανήκει  στις λαοθάλασσες των πρώτων μεταπολιτευτικών επετείων του. Ανήκει στον Κουμή, την Κανελλοπούλου και τον Καλτεζά. Στους χιλιάδες νέους και νέες που συγκρούστηκαν μέσα στα χρόνια στις 17 Νοέμβρη με τις δολοφονικές δυνάμεις καταστολής. Στους χιλιάδες αγωνιστές, αγωνίστριες και απλού λαού που κάθε χρόνο τιμούν περήφανα την ιστορία του στην πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία ανήμερα της επετείου του. Και βέβαια σε όσες και όσους κρατούν με τη στάση ζωής τους ανεξίτηλα τα προτάγματα του.

Απ’ την άλλη το Πολυτεχνείο θα είναι για πάντα ασυμβίβαστο με αυτά που συγκρούστηκε μέχρις εσχάτων. Με το κράτος, το κεφάλαιο, το φασισμό, τον ιμπεριαλισμό. Με τους  φορείς της κοινωνικής αποχαύνωσης, τα καθεστωτικά κόμματα, την πολιτική υποκρισία, την αστική διανόηση, τον ατομισμό. Αλλά και με την κινηματική αυτοαναφορικότητα, την εσωστρέφεια, τον πολιτικό βερμπαλισμό, την αλαζονεία, την πολιτική δίχως αρχές.

Σήμερα, στην εποχή της μεγαλύτερης επίθεσης εναντίον της τάξης μας από τη μεταπολίτευση, όπου τα τύμπανα του πολέμου ηχούν δυνατά γύρω μας, το Πολυτεχνείο ως ιστορική πράξη αλλά και ως διαχρονική κινηματική παράδοση αποτελεί φάρο και οδηγητή μας. Αποτελεί πηγή έμπνευσης  για την «καινούργια γέννα», για τα «Πολυτεχνεία της γενιάς μας».

Αντιλαμβανόμενοι κατ’ αυτόν τον τρόπο το νόημα του Πολυτεχνείου και τις ιστορικές του απολήξεις, δεν μπορούμε παρά να εξεγειρόμαστε με την πλήρη άρνηση αυτού του νοήματος που επιχειρεί να πετύχει μια δράκα ατόμων που, ικανοποιώντας τους πιο μύχιους πόθους του συστήματος εξουσίας, κρατούν ως άλλοι Εκοφίτες κλειστές τις πύλες του Πολυτεχνείου από τις 15/11. Το Πολυτεχνείο είναι χώρος εργατικής και νεολαιίστικης συσπείρωσης, χώρος ανταλλαγής και ζύμωσης επαναστατικών ιδεών, τόπος κοινωνικής αντίστασης και εξέγερσης. Η διαχρονική του καπηλεία από τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του καθεστώτος δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι  κάθε αντικινηματικής,  αντιαναρχικής και αντικομουνιστικής σέχτας για να επιβάλλει τη φασίζουσα ιδεολογία της στο κίνημα. Για τους αναρχικούς και τους κομμουνιστές, για τα εργατικά σωματεία και τους φοιτητικούς συλλόγους, για τις πολιτικές οργανώσεις του αναρχικού χώρου και της Αριστεράς το Πολυτεχνείο είναι ο φυσικός τους χώρος. Τον έχουν υπερασπιστεί  από τους φασίστες και τις δυνάμεις καταστολής με το αίμα τους. Και το ίδιο θα κάνουν αν χρειαστεί και τώρα απέναντι σε ένα ανεκδιήγητο συνονθύλευμα που ευτελίζει την κοινωνική σύγκρουση, κανιβαλίζοντας πάνω στο κίνημα και την ιστορία του.

Το Πολυτεχνείο και το Άσυλο ανήκουν σε όλο το λαό!

Συγκέντρωση ενάντια στην αντικινηματική κατάληψη του Πολυτεχνείου

16/11 3μμ Πλ. Εξαρχείων

Συζήτηση στο Πολυτεχνείο 16/11 4μμ : Η αντικινηματική κατάληψη του Πολυτεχνείου και οι πολιτικές της προεκτάσεις

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

 

Για τη διαδήλωση στον Άραξο ενάντια στην επανεγκατάσταση πυρηνικών όπλων

Την Κυριακή 12 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε –με τη συμμετοχή περίπου 200 διαδηλωτών- η διεθνιστική-αντιπολεμική κινητοποίηση στην αεροπορική βάση του Άραξου Αχαϊας ενάντια στην πιθανή επανεγκατάσταση νατοϊκών πυρηνικών όπλων.

Η Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών), ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα της αναρχικής ομάδας “Δυσήνιος Ίππος”-μέλος της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης, κάλεσε και συμμετείχε μαζί με συντρόφους-συντρόφισσες, σε μπλοκ με πανώ ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΑΡΑΞΟ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΌ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ. Στην κινητοποίηση επίσης καλούσαν και συμμετείχαν φοιτητικοί σύλλογοι, αριστερές οργανώσεις και κόμματα. Είχε προηγηθεί προσυγκέντρωση στο κέντρο της Πάτρας (πλ. Τριών Συμμάχων) και από εκεί μαζική μετάβαση, με πούλμαν και αυτοκίνητα, στο χωριό Λακκόπετρα απ’ όπου και ακολούθησε πορεία σχεδόν 4 χλμ μέχρι την αεροπορική βάση, στην πύλη της οποίας είχε στηθεί φραγμός από αστυνομικές διμοιρίες. Κατά τη διάρκεια της πορείας, φωνάχτηκαν και γράφτηκαν διεθνιστικά-αντιπολεμικά, αντικρατικά-αντικαπιταλιστικά-αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα.

Το ελληνικό κράτος ως μεσίτης της ντόπιας αστικής τάξης που επιδιώκει μερίδιο από την πίτα της ιμπεριαλιστικής λεηλασίας– ακολουθεί πολιτική ουράς του ευρωατλαντικού μπλοκ, και ιδιαίτερα της αμερικάνικης συνιστώσας του, εμπλέκοντας τη χώρα στη δίνη επικίνδυνων ενδοϊμπεριαλιστικών και ενδοαστικών ανταγωνισμών, και κύρια στον οξυμένο ανταγωνισμό των ΗΠΑ του Τραμπ με την Τουρκία του Ερντογάν. Απτά δείγματα αυτής της πολιτικής ουράς, αποτελούν η οικονομική συνεργασία και η στενή στρατιωτική συμμαχία Ελλάδας και Κύπρου με το σιωνιστικό κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ και την αμερικανόδουλη χούντα της Αιγύπτου όπως επίσης και η οικονομική συνεργασία (μέσω και της πώλησης πυρομαχικών) με τη σύμμαχη του ISIS και της Αλ Κάινταπετρελαιομοναρχία της Σαουδικής Αραβίας που μακελεύειε την υποκριτική σιωπή της Δύσης– το λαό της Υεμένης. Σ’ αυτό το πλαίσιο, με την Ελλάδα ως το πλέον “φίλιο έδαφος” για τη νατοϊκή πολεμική μηχανή στη φλογισμένη ανατολική Μεσόγειο, εντάσσονται και οι αμερικάνικοι σχεδιασμοί για τη μεταφορά του πυρηνικού οπλισμού από τη βάση του Ιντσιρλίκ σ’ εκείνη του Αράξου.

Οι λαοί σε Ελλάδα και Τουρκία και οι λαοί σ’ όλο τον κόσμο όχι απλώς δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από αυτούς τους σχεδιασμούς, αλλά αντίθετα κινδυνεύουν να μετατραπούν για ακόμα μια φορά στην Ιστορία σε κρέας για κανόνια. Ήδη η νατοϊκή βάση στη Σούδα αποτελεί βασικό ορμητήριο των ΗΠΑ για πολεμικές επιχειρήσεις στην ευρύτερη περιοχή (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία). Ήδη η πιο αμερικανόδουλη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης προφέρει γη και ύδωρ στους ευρωατλαντικούς πάτρωνες της. Ήδη η πύκνωση των περιφερειακών συγκρούσεων σε όλο τον πλανήτη, που εμφανίζεται μ ένα συνδυασμό “θερμών” και “ψυχρών” πολέμων, μας δείχνει πως ζούμε σε μια εποχή έρποντος παγκοσμίου πολέμου.

Καθήκον μας είναι να αντισταθούμε στη στρατηγική επιλογή πρόσδεσης της ντόπιας αστικής τάξης και του κράτους της στον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό, να σαμποτάρουμε στην πράξη τους επικίνδυνους πολεμοκάπηλους σχεδιασμούς που λαμβάνουν χώρα στον τόπο μας, να οικοδομήσουμε ένα διεθνιστικό-αντιπολεμικό κίνημα που θα σταθεί ανάχωμα προωθώντας την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς. Η παρεμπόδιση της μεταφοράς νατοϊκών πυρηνικών κεφαλών στον Άραξο μπορεί ν’ αποτελέσει ένα ουσιαστικό βήμα σε αυτή την κατεύθυνση.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Συμμετοχή στη διαδήλωση στον Άραξο ενάντια στην εγκατάσταση πυρηνικών όπλων

Η Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών) θα συμμετάσχει στη διαδήλωση στον Άραξο Αχαϊας ενάντια στην εγκατάσταση πυρηνικών όπλων στην αεροπορική βάση (Κυριακή 12 Νοεμβρίου στις 11:00).

Οι σύντρόφισσες και οι σύντροφοι που θέλουν να συμμετάσχουν στη διαδήλωση μπορούν να κλείσουν θέση την Παρασκευή 10 Νοεμβρίου, από τις 18:00 ως τις 20:00 στον πολιτικό χώρο της Ταξικής Αντεπίθεσης στη Σπύρου Τρικούπη 44 (Εξάρχεια) (το κόστος μεταφοράς αντιστοιχεί περίπου στα 15 ευρώ ανά άτομο).

Το κείμενο της Ταξικής Αντεπίθεσης για την πιθανή επανεγκατάσταση πυρηνικών όπλων στον Άραξο

Άνοιγμα Πολιτικού Περίπτερου στην πλ. Εξαρχείων (Τρίτη 7/11)

Την Τρίτη 7/11 εργασιες και ανοιγμα του Πολιτικού Περίπτερου στην πλ. Εξαρχειων

10:00 πμ θα ξεκινησουν οι εργασίες

14:00 μμ θα ακολουθήσει άνοιγμα του περιπτέρου μαζί με bazaar βιβλίων.

Πολιτικό Περίπτερο Εξαρχείων

Συνέλευση για την Επαναοικειοποίηση των Εξαρχείων

Κυριακή 5 Νοέμβρη ΑΠΕΡΓΙΑ στον κλάδο στου εμπορίου ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ Ερμού (Σύνταγμα) 10 πμ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ!

ΟΥΤΕ 52, ΟΥΤΕ 32, ΟΥΤΕ 8!
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ!

Η ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΑΡΓΙΑ ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΘΗΚΕ.
ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ.

ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΩΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΠΕΛΑΤΕΣ
ΚΑΙ ΣΤ’ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ

ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΜΠΡΟΣΤΑ!

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ

Κυριακή 5/11, 10:00, Ερμού (Σύνταγμα)

 

Συντονιστικό δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας

και στα “απελευθερωμένα” ωράρια

Σύντομη ενημέρωση από τη συγκέντρωση στην πρεσβεία της Αργεντινής (31/10)

 

Το απόγευμα της Τρίτης 31ης Οκτώβρη, 70 περίπου σύντροφοι και συντρόφισσες βρέθηκαν έξω από την πρεσβεία της Αργεντινής στην Αθήνα, τιμώντας τον αναρχικό Σαντιάγο Μαλντονάδο, που δολοφονήθηκε από τους σύγχρονους αποικιοκράτες και το κράτος τους.

Στη συγκέντρωση καλούσαν και συμμετείχαν η Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών) , η Αυτοοργανωμένη ελευθεριακή συνέλευση Paliacate Zapatista και οι Αναρχικές συλλογικότητες «Ομικρον72» & «Κύκλος της Φωτιάς»-μέλη της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης (Α.Π.Ο).

Τιμή στον αναρχικό Σαντιάγο Μαλντονάδο. Συγκέντρωση στην Πρεσβεία της Αργεντινής (31/10)

Στις 1 Αυγούστου, στην πόλη Κουσαμέν της Αργεντινής, η αστυνομία επιτίθεται σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στους Μαπούτσε,οι οποίοι αγωνίζονται για την επανοικειοποίηση της γης τους από τους αποικιοκράτες της Μπένετον. Μια αχανής έκταση 9.000.000 στρεμμάτων που έχει αγοράσει η ιταλική εταιρία από το 1991, στην οποία και εκτρέφει 250.000 πρόβατα που παράγουν το 10% του αερίου που χρησιμοποιεί. Κατά τη διάρκεια αστυνομικής επιδρομής, μέλη της στρατοχωροφυλακής απαγάγουν τον 28χρονο σύντροφο Σαντιάγο Μαλντονάδο.

Η καταστολή του αγώνα των αυτοχθόνων της Αργεντινής αποτελεί προτεραιότητα της κυβέρνησης. «Δεν θα επιτρέψουμε μια ανεξάρτητη και αυτόνομη δημοκρατία των Μαπούτσε σε αργεντίνικο έδαφος», έχει δηλώσει η Υπουργός Ασφαλείας, ενώ την αστυνομική επιχείρηση της 1ης Αυγούστου οργάνωσε και συντόνισε στενός της σύμβουλος. Ήδη, τον περασμένο Ιούνιο είχε συλλάβει τον Facundo Huala Jones (μέλος της κοινότητας των Μαπούτσε που έχει ανακαταλάβει μικρό μέρος των ιθαγενικών εδαφών που ανήκουν στον όμιλο Μπένετον), αφού εκκρεμούσε εναντίον του ένταλμα σύλληψης του στη Χιλή με τις κατηγορίες της “τρομοκρατίας”, του εμπρησμού τσιφλικιού και της οπλοκατοχής.

Οι μαζικές διαδηλώσεις και οι δυναμικές ενέργειες που απαιτούσαν να γυρίσει ζωντανός ο Σαντιάγο Μαλντονάδο ανάγκασαν την κυβέρνηση της Αργεντινής να συναντηθεί με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα που βρέθηκε στο Μπουένος Αϊρες για την υπόθεση αυτή, και το δικαστή Οτράντο να ξεκινήσει -υποτίθεται- να ερευνά την απαγωγή, παρά τις αρχικές δηλώσεις του ότι «δεν μπορούμε να ενοχλούμε τον κύριο Μπένετον για κάθε βλακεία».

Ο Σαντιάγο Μαλντονάδο, όλους αυτούς τους μήνες, έγινε σύμβολο τόσο του ιστορικού αγώνα των Μαπούτσε για την επανοικειοποίηση των εδαφών τους, όσο και ενός ολόκληρου λαού που ζητά δικαιοσύνη και ισότητα. Η απαγωγή του συντρόφου πυροδότησε μαζικές κινητοποιήσεις και συγκρουσιακά γεγονότα, καθώς ξύπνησε μνήμες από την εποχή της δικτατορίας (όταν από το 1976 ως το 1983 σκοτώθηκαν ή εξαφανίστηκαν περίπου 30.000 άνθρωποι), αλλά και την πρόσφατη απαγωγή, εκτέλεση και καύση 43 αριστερών φοιτητών από το μεξικάνικο κράτος το 2014.

Σήμερα, τα λευκά βαν της στρατοχωροφυλακής και της αμερικανόφιλης/νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης του Προέδρου Μαουρίτσιο Μάκρι, έχουν αντικαταστήσει τα Ford Falcon της μυστικής αστυνομίας της δικτατορίας. Σήμερα, τα αστυνομικά τμήματα και η μυστική βάση της στρατοχωροφυλακής που υπάρχουν στο τσιφλίκι του Μπένετον, μαζί με την ένοπλη φρουρά του, έχουν αντικαταστήσει τους στρατιώτες του Βιντέλα που στρατωνίζονταν μέσα στο εργοστάσιο της Ford και βασάνιζαν συνδικαλιστές εργάτες. Στην Αργεντινή, όπως και παντού, το κράτος, ως πολιτική οργάνωση της αστικής τάξης, έχει συνέχεια. Πρόκειται για μια ιστορική συνέχεια η οποία στάζει αίμα. Αίμα ιθαγενών, φτωχών, εξαθλιωμένων, εργαζόμενων και άνεργων. Αίμα αγωνιστών.

Στις 18 Οκτώβρη ο σύντροφος βρέθηκε νεκρός σε ένα ποτάμι στην Παταγονία. Οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις που ξέσπασαν στην Αργεντινή δεν αποτελούν παρά μια ελάχιστη απόδοση δικαιοσύνης απέναντι στη βία του κεφαλαίου και του κράτους του. Πράξεις δίκαιης οργής για την πλουτοκρατία και τους ένστολους μπράβους της, αλλά και τιμής για το δολοφονημένο σύντροφο.

Σαντιάγο Μαλντονάδο. ΠΑΡΩΝ!

Ο αγώνας συνεχίζεται.

Συγκέντρωση: Τρίτη 31/10 στις 18:00 στην Πρεσβεία της Αργεντινής (Λεωφόρος Β. Σοφίας 59)

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Ενημέρωση για τη Διαδήλωση στην Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών (Πειραιάς, 21/10)

Το Σάββατο 21 Οκτώβρη πραγματοποιήθηκε στον Πειραιά διαδήλωση στην Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, μετά την περιβαλλοντική καταστροφή του Σαρωνικού που προκάλεσε η βύθιση στη Σαλαμίνα του σαπιοκάραβου Αγία Ζώνη ΙΙ. Η διαδήλωση συνδιοργανώθηκε έπειτα από ανοιχτό κάλεσμα της Ταξικής Αντεπίθεσης (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών), από αναρχικές–αντιεξουσιαστικές–κομμουνιστικές συλλογικότητες και σύντροφους–συντρόφισσες. Στα πλαίσια των κινήσεων αντιπληροφόρησης για την προπαγάνδιση της, το Σάββατο 14/10 είχε προηγηθεί μαζική παρέμβαση στο κέντρο του Πειραιά, με στάση κάτω από την τοπική χρυσαυγίτικη γιάφκα των μπράβων των εφοπλιστών.

Το μεσημέρι του Σαββάτου 21/10, με αφετηρία τον σταθμό ΗΣΑΠ Πειραιά, έπειτα από συγκέντρωση με μικροφωνική, η διαδήλωση με κεντρικό πανό “Αγία Ζώνη ΙΙ: δεν ήταν ατύχημα ήταν ένα κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα” και με τη συμμετοχή περίπου 200 συντρόφων και συντροφισσών, κινήθηκε παραλιακά στο κέντρο του λιμανιού με δυνατό παλμό και συνθήματα, ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος, τους εφοπλιστές και τους φασίστες (πίσω από τη μόλυνση του Σαρωνικού, βρίσκονται τα κέρδη του εφοπλισμού”, “φασίστες και εφοπλιστές στου λιμανιού τον πάτο, ζήτω το παγκόσμιο προλεταριάτο, “η Αλληλεγγύη όπλο των εργατών, πόλεμο στον πόλεμο των εφοπλιστών”, “μίσος ταξικό για τους εφοπλιστές, μολύνουνε τις θάλασσες λεηλατούν ζωές”, απ’ τον Σαρωνικό ως τη Χαλκιδική, κράτος και κεφάλαιο λεηλατούν τη γη”, “απ’ τη Χαλκιδική ως τον Σαρωνικό, Μέτωπο Αντίστασης στον καπιταλισμό”). Στην ακτή Μιαούλη, πριν την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών είχε στηθεί αστυνομικός φραγμός με κλούβες και παρουσία μεγάλου αριθμού διμοιριών ματ και άλλων σωμάτων ασφαλείας της αστικής τάξης. Έπειτα από στάση στον αστυνομικό φραγμό, η διαδήλωση συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε στον σταθμό του ΗΣΑΠ.

Στους δρόμους του Πειραιά, στην καρδιά ενός από τους “σημαντικότερους κόμβους ανάπτυξης της χώρας”, απέναντι στη ληστοσυμμορία του εφοπλισμού, της πετρελαιοβιομηχανίας και του αστικού κράτους, υψώθηκαν οι σημαίες του δίκιου και της αξιοπρέπειας της Τάξης μας, οι σημαίες της Αντίστασης, του Αγώνα, της Κοινωνικής Επανάστασης. Ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή, την κοινωνική λεηλασία, την ταξική αφαίμαξη: καμιά ειρήνευση, καμιά ανακωχή, μ Ενότητα στη Δράση να μην μείνει αναπάντητο κανένα κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα.

 

 

Ποτέ δουλειά την Κυριακή!

Παρέμβαση του Συντονιστικού δράσης ενάντια στην κατάργηση της Κυριακάτικης αργίας και τα «απελευθερωμένα» ωράρια (Αθήνα) την Κυριακή 22 Οκτώβρη στα Leroy Merlin, στο IKEA, στον ΚΩΤΣΟΒΟΛΟ και στο Factory Outlet στο εμπορικό πάρκο του αεροδρομίου “Ελ.Βενιζέλος”.