Category Archives: Αναλυσεις/ Ανακοινωσεις

Η αλληλεγγύη ειναι το όπλο μας: Δευτερα 11 Δεκέμβρη, 10:00 πμ, Ευελπίδων

Αθήνα, 6 Δεκέμβρη 2017: Αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη!

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στους συλληφθέντες της 6ης Δεκέμβρη, οι οποίοι αντιμετωπίζουν κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα και ξυλοκοπήθηκαν βάναυσα από τις δυνάμεις καταστολής

Δευτερα 11 Δεκέμβρη, 10:00 πμ, Ευελπίδων

Ακολουθεί η εισήγηση “Η εξέγερση του Δεκέμβρη παραμένει ακόμα ζωντανή” στην εκδήλωση-συζήτηση “Αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη!” που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 3 Δεκέμβρη στον πολιτικό χώρο στη Σπ.Τρικούπη 44 στα Εξάρχεια με την παρουσία και τη συμμετοχή δεκάδων συντρόφων και συντροφισσών.

  Continue reading

Κάλεσμα ενάντια στην επίσκεψη Ερντογάν. Διαδήλωση 7/12, 18:00, Προπύλαια

Η επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στην Ελλάδα, αφορά μια πληθώρα ζητημάτων που ανακύπτουν και σχετίζονται με την επαναδιαπραγμάτευση των συνόρων εκμετάλλευσης της Ανατολικής Μεσογείου. Η ανακήρυξη της ΑΟΖ και η ξιφούλκηση για την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, που εγείρουν εκατέρωθεν ζητήματα κυριαρχίας στα παραθαλάσσια σύνορα των κρατών, δεν αποτελούν τίποτε άλλο πάρα την επικαιροποιημένη εκδοχή μιας πάγιας σύγκρουσης συμφερόντων στην περιοχή. Η διαχρονική ανταγωνιστικότητα τμημάτων της Ελληνικής και της Τουρκικής αστικής τάξης, ως έκφραση των εκατέρωθεν βλέψεων για αναβάθμιση του ρόλου τους στη περιοχή, δεν αφορούσε καταρχάς τον όποιο πλούτο που μπορεί να εξαχθεί, αλλά τον καθαυτό έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Αφορούσε τη θέση των δύο κρατών στην μεταφορά και όχι στην παραγωγή των ενεργειακών κοιτασμάτων προς την Ευρώπη.

Η Ανατολική Μεσόγειος ως φυσικό σύνορο δύο ηπείρων, ως κόμβος μεταφοράς ενέργειας και ως παρατηρητήριο της Μέσης Ανατολής, αποτελεί διαχρονικά ένα καθοριστικό γεωγραφικό σημείο για τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, και ως τέτοιο γίνεται (και πάλι) πεδίο οξυμένων ανταγωνισμών. Η Ελλάδα και η Τουρκία, ως περιφερειακές δυνάμεις δεν μπορούν να διαδραματίσουν κεντρικό ρόλο στην χάραξη των νορμών της παγκόσμιας οικονομίας, γι’ αυτό και ενσωματώνονται στα κυρίαρχα ιμπεριαλιστικά μπλοκ και στις γεωπολιτικές επιδιώξεις τους. Έτσι και σήμερα, που η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται και πάλι στον στρόβιλο των παγκόσμιων ανακατατάξεων και στο ξαναμοίρασμα των αγορών, παίρνουν θέση μάχης επιχειρώντας να αποκομίσουν τα μέγιστα κέρδη από τους νέους συσχετισμούς που θα δημιουργηθούν.

Μέσα σε μια τόσο τεταμένη και ρευστή συνθήκη, όπως σκιαγραφείται το εμπόλεμο πεδίο της Μέσης Ανατολής αυτή τη στιγμή, φαίνεται πως η Ελλάδα και η Τουρκία, αν και σύμμαχες χώρες στο ΝΑΤΟ, βρίσκονται σε αντίπαλο ιμπεριαλιστικό μπλοκ. Η Ελλάδα στηρίζει και βαθαίνει τη σχέση της με το ΝΑΤΟ και τους Αμερικάνικους σχεδιασμούς, ενώ η Τουρκία με μια επαμφοτερίζουσα στάση φαίνεται να ακολουθεί τον Ρωσοκίνητο άξονα που επιδιώκει την ηγεμονία στην Μέση Ανατολή.

Έτσι, με δεδομένους τους τριγμούς που έχουν προκληθεί ανάμεσα στην Τουρκία και τις ΗΠΑ, με αφορμή την αμερικανοκίνητη απόπειρα ανατροπής του Ερντογάν τον Ιούλιο του 2016 από τη μία, και την αλλαγή πλεύσης του Τούρκικου κράτους όσο αναφορά το Συριακό ζήτημα από την άλλη, η πρόσκληση του Τούρκου προέδρου ερμηνεύεται και ως διπλωματική μεσολάβηση της Ελλάδας στις τεταμένες σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, όντας ο πλέον πιστός και πρόθυμος συνεργάτης των Αμερικάνων στην περιοχή, αναλαμβάνει ως “αντιπρόσωπος” την διπλωματική προσέγγιση της Τουρκίας και την διαμήνυση των Αμερικάνικων σχεδιασμών. Με την στήριξη των ΗΠΑ κυρίως σε στρατιωτικό επίπεδο, ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να θέσει ατζέντα συνεργασίας και ήπιας προσαρμογής των Τούρκων στα ειλημμένα σχέδια των Αμερικάνων, αλλά και να διεκδικήσει τα συμφέροντα του Ελληνικού κεφαλαίου στην περιοχή.

Με αυτά τα δεδομένα, η επίσκεψη Ερντογάν, δεν αποτελεί μια ουδέτερη διαπραγμάτευση μεταξύ δύο ανεξάρτητων κρατών, αλλά τον δια αντιπροσώπων διπλωματικό πόλεμο φθοράς. Η συνάντηση αυτή, πέρα της αυτοτέλειας του επιμέρους ανταγωνισμού μεταξύ του Τουρκικού και του Ελληνικού κεφαλαίου, συμπυκνώνει τον χαρακτήρα της σύγχρονης ιμπεριαλιστικής πολιτικής και τους οξυμένους ανταγωνισμούς που την χαρακτηρίζουν.

Continue reading

Aλληλεγγύη στους Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές: Δευτέρα 4/12, 8:30 π.μ., δικαστήρια Ευελπίδων.

 ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΥΡΔΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

 

Την Τρίτη 28 Νοεμβρίου, η αντιτρομοκρατική συνέλαβε, 9 αγωνιστές, πολιτικούς πρόσφυγες από την Τουρκία και το Κουρδιστάν, για συμμετοχή στο DHKP-C (Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο-Κόμμα). Στη σύλληψη, στην κράτηση τους στη ΓΑΔΑ, στα δικαστήρια στην Ευελπίδων, οι σύντροφοι ξυλοκοπήθηκαν και βασανίστηκαν από τα ανδρείκελα της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας . Γεγονός το οποίο το ομολογούν οι μώλωπες που φέρουν στο πρόσωπο και στα μάτια,τα ράμματα, οι επίδεσμοι, τα χτυπήματα στο κεφάλι και στο σώμα. Παράλληλα τα μίντια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία, προσπάθησαν να δημιουργήσουν κλίμα τρομοϋστερίας, κάνοντας λόγο για σκληροπυρηνικούς “τρομοκράτες” και για μεγάλη επιτυχία της ελληνικής αστυνομίας.

 

Οι συλλήψεις των Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών αναδεικνύουν τη διαχρονική, αγαστή συνεργασία του ελληνικού και του τούρκικου κράτους και των μυστικών τους υπηρεσιών. Διαχρονική γιατί και στο παρελθόν έχουν δεχτεί δεκάδες συλλήψεις,φυλακίσεις, μέχρι κι απαγωγές.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ ως υπέρμαχος της ιμπεριαλιστικής πολιτικής του ΝΑΤΟ και της παραμονής της Ελλάδας στο δολοφονικό αυτό σχηματισμό, θέλησε να κάνει δώρο τις συλλήψεις αυτές στον Ερντογάν, εν όψει της επίσκεψης του στην Ελλάδα. Μια επίσκεψη που πρέπει να αποδοκιμαστεί από το σύνολο του ανταγωνιστικού κινήματος, το οποίο πρέπει να δώσει το παρόν στο δρόμο εναντιωμένο στο φασιστικό καθεστώς που έχει επιβάλλει. Να δείξει σινιάλο διεθνιστικής αλληλεγγύης στους λαούς και τους αγωνιστές της Τουρκίας.

 

Γιατί όσο και να προσπαθούν οι δυνάμεις καταστολής και οι μυστικές υπηρεσίες των ιμπεριαλιστικών κρατών και των συμμάχων τους , να πείσουν πως το DHKP-C αποτελεί “τρομοκρατική” οργάνωση, οι λαοί της Τουρκίας γνωρίζουν πολύ καλά ποιος είναι ο πραγματικός τρομοκράτης. Γιατί βιώνουν ένα καθεστώς καταπίεσης που έχει επιβάλλει ως καθημερινότητα, σε όποιον διαφωνεί μαζί του, τις συλλήψεις,τις διώξεις, τις προφυλακίσεις, τα βασανιστήρια. Γιατί το DHKP-C διεξάγει εδώ και πολλές δεκαετίες ένα πολύ σκληρό μα και συνάμα δίκαιο αγώνα, ενάντια στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό, στην ταξική ανισότητα και την αδικία, πάντα στο πλευρό των λαών, των εργαζομένων, της νεολαίας. Γιατί αποτελεί φωτεινό σηματοδότη για τα επαναστατικά κινήματα ανά τον κόσμο, καθώς μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες διεξάγει μια πολύ σημαντική πολύμορφη πάλη, με εκατοντάδες φυλακισμένους και νεκρούς αγωνιστές, από την οποία έχουμε να διδαχθούμε πολλά. Γιατί παρ’όλο τις υπέρμετρες δυσκολίες, τις φυλακές και τα βασανιστήρια, τα πρόσωπά τους είναι πάντα χαμογελαστά, εκπέμποντας τη δύναμη της ψυχής των αγωνιστών που πιστεύουν στο συλλογικό όραμα, στην προλεταριακή έφοδο στον ουρανό.

Καλούμε τη Δευτέρα 4/12 στις 8:30π.μ., στα δικαστήρια στην Ευελπίδων.Να σταθούμε αλληλέγγυοι στο πλευρό τους φωνάζοντας…

ΤΟ ΝΑ ΜΑΧΕΣΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ.

 

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Η εξέγερση του Δεκέμβρη παραμένει ακόμα ζωντανή

Η εξέγερση του Δεκέμβρη παραμένει ακόμα ζωντανή

 

1.

Η εξέγερση του 2008 αποτέλεσε τη μεγαλύτερη κοινωνική εξέγερση που είχε πραγματοποιηθεί μετά το 1973. Χωρίς καμία αμφιβολία εισέβαλε με βία στην ιστορία και καθόρισε τη σύγχρονη Ελλάδα. Για τρεις εβδομάδες ολόκληρη η χώρα συνταράχθηκε από το ξέσπασμα δίκαιης οργής για την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια.

2.

Οι πυροβολισμοί του Κορκονέα είχαν προαναγγελθεί, ένα χρόνο πριν, από τον Υπουργό Δημόσιας Τάξης κατά τη διάρκεια των φοιτητικών κινητοποιήσεων. Οι αστυνομικοί έχουν “ευαίσθητο νευρικό σύστημα”, είχε δηλώσει τότε απειλητικά. Το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη τα βήματα των Κορκονέα και Σαραλιώτη συγχρονίστηκαν πλήρως με την αστυνομική βία των τελευταίων ετών, τη διαρκή κάλυψη της από την πολιτική ηγεσία, αλλά και την δικαστική ατιμωρησία και τις τυπικές ΕΔΕ.

3.

Λίγη ώρα μετά τη δολοφονία του Αλέξη ξεσπούν μαζικές συγκρούσεις με την αστυνομία σε όλο το κέντρο της Αθήνας, πραγματοποιούνται επιθέσεις σε τράπεζες και καταστήματα πολυεθνικών εταιριών, ενώ καταλαμβάνεται το Πολυτεχνείο, η ΑΣΣΟΕ και η Νομική. Λίγο πριν είχε καεί το ΑΤ Ακροπόλεως και η Ερμού. Τις πρώτες δύο μέρες, Σάββατο και Κυριακή, συγκρούσεις πραγματοποιούνται στη Θεσσαλονίκη, την Ξάνθη, την Αλεξανδρούπολη, την Κομοτηνή, τα Γιάννενα, το Αγρίνιο, την Πάτρα, τη Σπάρτη, το Βόλο, τα Χανιά, το Ηράκλειο, τη Μυτιλήνη, την Κοζάνη, τις Σέρρες, τη Λάρισα, τη Λαμία, τη Κόρινθο, την Κέρκυρα, τη Ζάκυνθο, την Ηγουμενίτσα… Ο κατάλογος των πόλεων δεν έχει τέλος. Την Κυριακή στην Αθήνα μια διαδήλωση χιλιάδων πορεύεται με λύσσα προς τη ΓΑΔΑ. Συγκρούεται για κάθε μέτρο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και καταφέρνει να φτάσει από το Μουσείο μέχρι το Εφετείο. To θράσος και ο εγκληματικός χαρακτήρας της αστυνομίας αποτυπώνεται εύγλωττα όταν ένας ΜΑΤας σημαδεύει με το υπηρεσιακό του όπλο τους διαδηλωτές. Όλο το βράδυ τα Εξάρχεια μετατρέπονται σε πεδίο μάχης. Το σύνθημα “Δεν είπαμε ακόμα την τελευταία λέξη… Αυτές οι νύχτες είναι του Αλέξη”, δονεί ολόκληρη την περιοχή. Τη Δευτέρα 8 Δεκέμβρη η εξέγερση γενικεύεται. Μαθητές και μαθήτριες σε όλη την Ελλάδα πραγματοποιούν διαδηλώσεις, καταλαμβάνουν τα σχολεία τους και επιτίθενται σε τουλάχιστον 20 ΑΤ. Το βράδυ πραγματοποιείται μεγαλειώδης διαδήλωση, όπου πολλές χιλιάδες συγκρούονται μέχρι το πρωί με την αστυνομία, ενώ καταστρέφονται τράπεζες και πολυτελή καταστήματα. Τις επόμενες τρεις εβδομάδες η εξέγερση θα συνεχιστεί με ένταση, μαζική συμμετοχή, πλατιά σύνθεση υποκειμένων και πρωτόγνωρη πολυμορφία δράσεων και αντιδομών. Καταλαμβάνονται δημοτικά κτήρια στον Άγ. Δημήτριο, το Χαλάνδρι, τη Ν. Φιλαδέλφεια, τη Ν. Σμύρνη, τα Πετράλωνα και το Περιστέρι. Η Εθνική Λυρική Σκηνή στην Ακαδημίας και το κτήριο της ΓΣΕΕ στην Πατησίων. “Τα Χριστούγεννα αναβάλλονται. Έχουμε εξέγερση”. Περιγράφοντας τον Δεκέμβρη δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε πιο συγκεκριμένα: Την επίθεση με μολότοφ στα δικαστήρια της Ευελπίδων κατά τη διάρκεια της μεταφοράς των δολοφόνων. Τις συγκρούσεις που ξέσπασαν στη Νέα Σμύρνη μετά την κηδεία του Αλέξη και τους πυροβολισμούς (στον αέρα) των Ζητάδων, ακριβώς απέναντι από τους εξεγερμένους. Αλλά και την αστεία δίωξη τους από τον εισαγγελέα για “άσκοπους πυροβολισμούς”. Την παραίτηση των Υπουργών Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης, που δεν έγιναν δεκτές από τον Πρωθυπουργό. Αλλά και τη χυδαιότητα του Υπουργού Παιδείας, ο οποίος συνέχισε ατάραχος την έξοδο του σε νυχτερινό κέντρο το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη, παρά το γεγονός ότι είχε ενημερωθεί για τη δολοφονία ενός 15χρονου μαθητή. Τα 700 σχολεία και τις 200 πανεπιστημιακές σχολές σε όλη την χώρα που βρίσκονταν υπό κατάληψη τη δεύτερη βδομάδα της εξέγερσης. Τους μετανάστες 2ης γενιάς που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων. “Αυτές οι μέρες είναι για την εκμετάλλευση που συνεχίζεται για 18 χρόνια. Είναι για τους αγώνες που δεν ξεχάστηκαν στους κάμπους στο Βόλο, τα ολυμπιακά έργα, την Αμαλιάδα. Είναι για τον ιδρώτα και το αίμα των γονιών μας, για την μαύρη εργασία, τα ατελείωτα ωράρια. Είναι για τα παράβολα, τα πρόστιμα, τα ένσημα που πληρώνουμε και δεν θα μας αναγνωριστούν ποτέ. Είναι για τα χαρτιά που θα κυνηγάμε μια ζωή σαν να είναι λαχείο. 18 χρόνια βουβής οργής είναι πολλά”, έγραφε τότε το Στέκι Αλβανών Μεταναστών. Δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε την πρόταση που κατατέθηκε στον Πρωθυπουργό για την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, την απαγόρευση συγκεντρώσεων και τη συμμετοχή του στρατού στη διασφάλιση της δημόσιας τάξης. Τα ΕΚΑΜ που φρουρούσαν το ΑΤ Εξαρχείων και τη Βουλή, αλλά οπισθοχωρούσαν κάτω από τον πετροπόλεμο στα Προπύλαια. Τον εμπρησμό και την ολοκληρωτική καταστροφή του παραρτήματος περιβάλλοντος και διαχείρισης απορριμμάτων του ΥΠΕΧΩΔΕ ως ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των κατοίκων της Λευκίμμης. Την επίθεση περισσότερων από 100 συντρόφων στην έδρα της ΥΜΕΤ στην Καισαριανή. Τον εμπρησμό του κτηρίου του (μηχανισμού φακελώματος των τραπεζών) ΤΕΙΡΕΣΙΑ. Τους πυροβολισμούς ενάντια στα ΜΑΤ έξω από το στρατόπεδο τους στο Γουδί και τα Εξάρχεια από τον “Επαναστατικό Αγώνα”. Την κατάληψη των στούντιο της ΕΡΤ την ώρα που μίλαγε ο πρωθυπουργός στη Βουλή και το πανό που ανέβηκε: “Σταματήστε να κοιτάτε, βγείτε όλοι στους δρόμους”.

Continue reading

Για την Αλληλεγγύη στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα

Το Σάββατο 25 Νοέμβρη η Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών) διοργάνωσε στον πολιτικό χώρο στη Σπ.Τρικούπη 44 στα Εξάρχεια εκδήλωση-συζήτηση για την Αλληλεγγύη στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκαν τηλεφωνικές παρεμβάσεις κρατουμένων από τις φυλακές Κορυδαλλού, ακολούθησε η προβολή “μισώ τον ήλιο που βγαίνει για όλους” με μαρτυρίες και εμπειρίες από την εξέγερση στις φυλακές του Μαλανδρίνου το 2007 και τα “καταστήματα κράτησης” στην Ελλάδα, και συζήτηση με τη συμμετοχή και πρώην κρατούμενων.

Την Κυριακή 26 Νοέμβρη έπειτα από κάλεσμα της Επιτροπής Αγώνα γυναικείων-αντρικών φυλακών Κορυδαλλού (Α, Β, Γ, Δ, Ε και Α’ θέση υπογείου παραρτήματος) που πλαισιώθηκε και στηρίχτηκε από πολιτικές ομάδες, συλλογικότητες και συνελεύσεις, πραγματοποιήθηκε έξω από τις φυλακές Κορυδαλλού συγκέντρωση με μικροφωνική, με τη συμμετοχή πάνω από 150 αλληλέγγυων.

Ενάντια στο νέο σωφρονιστικό κώδικα – Αλληλεγγύη στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων στις φυλακές του Κορυδαλλού, της Πάτρας, των Χανίων, της Λάρισας, του Μαλανδρίνου

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

*

Ακολουθεί αναδημοσίευση της 7ης Ανακοίνωσης της Επιτροπής Αγώνα γυναικείων-αντρικών φυλακών Κορυδαλλού (Α, Β, Γ, Δ, Ε και Α’ θέση υπογείου παραρτήματος) που κυκλοφόρησε διαδικτυακά στις 27 Νοέμβρη.

Continue reading

Ανακοίνωση της Ταξικής Αντεπίθεσης για τα γεγονότα στο ΕΜΠ (15-17/11/2017)

Ανακοίνωση της Ταξικής Αντεπίθεσης για τα γεγονότα στο ΕΜΠ (15-17/11/2017)

Με μεγάλη μας έκπληξη διαβάσαμε στο indymedia οτι φέτος το ΕΜΠ τελεί υπό “κατάληψη” κατά τον τριήμερο “εορτασμό” του Πολυτεχνείου. Χωρίς καμιά παραπάνω ενημέρωση, ορισμένοι σύντροφοι κατευθύνθηκαν στο Πολυτεχνείο για να ενημερωθούν για τα χαρακτηριστικά και τους λόγους του εγχειρήματος. Στην πύλη της Στουρνάρη γίνανε αποδέκτες μιας τραγελαφικής εικόνας όταν περίπου 15 άτομα, που καμία σχέση δεν έχουν με το ανταγωνιστικό κίνημα και τις διαδικασίες του, κοίταζαν επιθετικά συντρόφους ρωτώντας τους αν είναι μπάτσοι (!), επιδεικνύοντας προκλητικά μαχαίρια και μολότοφ εναντίον τους με κλειδαμπαρωμένη, φυσικά, την πόρτα.

Από την πρώτη στιγμή έγινε αντιληπτό πως το ΕΜΠ κατελήφθει από δυνάμεις που παρασιτούν στις πλάτες του κινήματος. Δεν ήταν προϊόν μιας ανοιχτής διαδικασίας αγώνα που με συλλογικούς όρους κατέληξε σε ένα κοινό πολιτικό σκεπτικό. Δεν ήταν μια ανοιχτή προς το κίνημα πρωτοβουλία συλλογικοτήτων και ομάδων που είχαν μια διαφορετική προσέγγιση για το Πολυτεχνείο και τον τριήμερο “εορτασμό” του. Ούτε μια κατάληψη που πραγματοποιήθηκε οποιαδήποτε άλλη ημέρα του χρόνου στο ΕΜΠ πέραν του τριημέρου. Η “κατάληψη” του πολυτεχνείου αποτέλεσε μια κίνηση με ξεκάθαρα επιθετικά χαρακτηριστικά απέναντι στο κίνημα και την αγωνιζόμενη κοινωνία, μια εξουσιαστική πράξη επιβολής απέναντι σε οποιονδήποτε και οποιαδήποτε δεν ταίριαζε στο γούστο και την αισθητική των “καταληψιών”. Ένα πραξικόπημα που εάν έμενε αναπάντητο θα εξυπηρετούσε μονάχα τις δόλιες σκοπιμότητες και τους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς μιας δράκας φαντασμένων που νομίζουν οτι αποτελούν το επιτελείο της εξέγερσης.

Η παρακαταθήκη μιας τέτοιας τραγωδίας θα ήταν ολέθρια προπάντων για το αναρχικό κίνημα αφού θα λειτουργούσε υπονομευτικά, με τοξικές επιδράσεις στις πολιτικές αρχές και τις πρωταρχικές αξίες θεμελίωσης και συγκρότησής του. Θα ήταν μια παρακαταθήκη- βαρίδι στις πλάτες του κινήματος που θα συνέβαλλε στην παραπάνω αποσυσπείρωση και απομαζικοποίησή του. Στην αποκαρδίωση, τη ματαιότητα και την ιδιώτευση. Θα ήταν το επιστέγασμα του εκφυλισμού της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της ελευθεριακής κουλτούρας. Θα ήταν άλλη μια παρακαταθήκη-νταβατζιλίκι για τον κόσμο του αγώνα. Μια πράξη σπίλωσης της μνήμης της εξέγερσης του Νοέμβρη του ’73 και των νεκρών της αλλά και μια πράξη εναντίωσης σε εξεγερσιακά γεγονότα, ανοιχτά και μαζικά, όπως της κατάληψης του 1995. Η καθιέρωση της ανοιχτότητας με όρους face control, ο δούρειος ίππος του αντικοινωνισμού και του αντικινηματισμού με κοινωνικά και ταξικά προτάγματα, η απαγόρευση πολιτικών εκδηλώσεων, συνελεύσεων και η διανομή υλικού αντιπληροφόρησης ή ο εκβιασμός της διεξαγωγής τους υπό την έγκριση πρώτα των “καταληψιών” και ύστερα υπό την πολιτική ηγεμονία της “κατάληψης” και των σκοτεινών χαρακτηριστικών που η ίδια προσέδωσε. Η νομιμοποίηση αναβαθμισμένων μέσων εναντίον αγωνιστών του κινήματος, η απονοηματοδότηση του επαναστατικού διεθνισμού και η αντικατάσταση του με τον μπαχαλοτουρισμό και τέλος ο αυτόκλητος διορισμός ορισμένων στο όνομα της αναρχίας να απαγορεύουν σε ανθρώπους και στα παιδιά τους,στους μαθητές, στη νεολαία και σε όσους αγωνίστηκαν για έναν καλύτερο κόσμο την απόδοση τιμής και μνήμης στους νεκρούς μας, αποτελεί την ύψιστη προσβολή.

Continue reading

Ο Ταξικός Αγώνας δεν είναι εκβιασμός: Κάλεσμα Συμπαράστασης και Αλληλεγγύης στη δίκη του ΣΣΜ (Τρίτη 21/11, 9πμ, Ευελπίδων)

Το Ιανουάριο και τον Απρίλιο του 2014, διεξάγονται από το Σωματείο Σερβιτόρων Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων στο χώρο του επισιτισμού (ΣΣΜ) κινητοποιήσεις διεκδίκησης καταβολής δεδουλευμένων, αποζημιώσεων και επαναπροσλήψεων στα μαγαζιά «Σαλαντίν» στον Κεραμεικό και «Βοτανοπωλείο» στα Πετράλωνα.

Πιο συγκεκριμένα από το μεζεδοπωλείο «Σαλαντίν» απολύονται 3 εργαζόμενοι-μέλη του Σωματείου γιατί διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα τους στην ασφάλιση καθώς και τη μη μείωση του μεροκάματου τους. Οι εργαζόμενοι του καταστήματος μαζί με το Σωματείο προχωρούν σε κινητοποιήσεις διεκδικώντας την επαναπρόσληψη των συναδέλφων τους, την καταβολή δεδουλευμένων και την πραγματική ασφαλιστική τους κάλυψη. Την ίδια χρονική περίοδο απολύεται εργαζόμενη από το κατάστημα «Βοτανοπωλειο» και μέσω του Σωματείου διεκδικεί τις αποδοχές και αποζημιώσεις που δικαιούται με βάση την πραγματική εργασιακή της σχέση. Μετά το τέλος των παραπάνω κινητοποιήσεων και αφού σε μεγάλο βαθμό ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα των εργαζομένων, έγινε γνωστό ότι διεξάγεται προανάκριση εις βάρος 7 μελών του Σωματείου με την κατηγορία της “απόπειρας εκβίασης με απειλή βλάβης της επιχείρησης και της ηθικής αυτουργίας αυτής” , μετά από μηνύσεις των ιδιοκτήτων των δυο προαναφερθέντων καταστημάτων. Να συμπληρώσουμε εδώ ότι δεν λείπουν τα παράδοξα, από την εξέλιξη της υπόθεσης, μιας και αντί για να κινηθεί αυτόφωρη διαδικασία ως είθισται, διεξήχθη έρευνα 2 μηνών από το τμήμα Προστασίας Κράτους και Πολιτεύματος της Ασφάλειας, υπηρεσία αναρμόδια -απ’ όσο γνωρίζουμε- για υποθέσεις εργατικών διεκδικήσεων…

Το ΣΣΜ στα δέκα χρόνια της ύπαρξης του έχει στηρίξει αγώνες και διεκδικήσεις εργαζομένων, έχει οργανώσει πληθώρα κινητοποιήσεων, έχει καταφέρει πολλές μικρές και μεγάλες νίκες, τόσο για τους εργαζόμενους στο χώρο του επισιτισμού όσο και ως παρακαταθήκη στην ευρύτερη ταξική πάλη. Σε μια περίοδο ύφεσης, από την πλευρά των από τα κάτω και του ταξικού ανταγωνισμού οι διαδικασίες, οι αγώνες και η γενικότερη δράση του ΣΣΜ και συνολικότερα του συνδικαλισμού βάσης διαρρηγνύει την ταξική ειρήνη που επιθυμούν τα αφεντικά και δημιουργεί τα πεδία για την ανάπτυξη της αλληλεγγύης, της συμμετοχικότητας και της ταξικής συνείδησης. Σε μια από τις πιο ζοφερές και αβέβαιες περιόδους για την Τάξη μας, όπου η επιβολή των επιταγών των κυρίαρχων είναι σχεδόν απόλυτη, η ύπαρξη και η δράση των Σωματείων Βάσης δεν μπορεί παρά να αντιμετωπιστεί ως επικίνδυνη από τα αφεντικά και το κράτος τους. Έτσι μετά από μπράβους, απειλές, εκβιασμούς, όπλα που έχουν κατά καιρούς επιστρατευτεί από κάποια αφεντικά εις βάρος του Σωματείου, τώρα ήρθε η σειρά της νομικής οδού…

Κι αν τα «εναλλακτικά» αφεντικά του «Σαλαντίν» και του «Βοτανοπωλείου» επέλεξαν αυτό τον τρόπο για να προασπίσουν τα συμφέροντα τους απέναντι στους εργαζόμενους, αστυνομικές και δικαστικές αρχές σε πλήρη εναρμόνιση με το κυρίαρχο πνεύμα της εποχής (τότε αλλά και τώρα) επιχειρούν να καταστείλουν παραδειγματικά ένα από τα τελευταία αναχώματα μαχητικής ταξικής πάλης και διεκδίκησης.

Την Τρίτη 21 Νοέμβρη η υπόθεση εκδικάζεται στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Στο εδώλιο του κατηγορουμένου μαζί με το ΣΣΜ και τα μέλη του κάθεται ο μαχητικός συνδικαλισμός βάσης, κάθεται κάθε αγωνιζόμενος εργαζόμενος, κάθεται ο καθένας που επιλεγεί να σταθεί με αξιοπρέπεια απέναντι στα αφεντικά στις δύσκολες εποχές που ζούμε και να διεκδικήσει τα αυτονόητα. Στο εδώλιο κάθεται το σύνολο της Τάξης μας.

Την Τρίτη 21 Νοέμβρη στεκόμαστε έμπρακτα στο πλευρό των συναδέλφων, συναγωνιστών, συντρόφων του ΣΣΜ.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

ΤΡΙΤΗ 21/11/2017 ΩΡΑ 9.00 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

Ταξική Αντεπίθεση (ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

 

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΔΑΡΤΕΣ ΤΟΥ: Παρασκευή 17/11, Συγκέντρωση 6 το πρωί ενάντια στην παρουσία κυβερνητικών στελεχών στην κατάθεση στεφάνων.

Η Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών) μαζί με εκατοντάδες συντρόφους ανοίξανε χθες το μεσημέρι τις πύλες του Πολυτεχνείου για να μπορέσουν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι φοιτητές, οι νεολαίοι, το κίνημα, οι αναρχικοί, οι κομμουνιστές, οι απλοί αγωνιστές να τιμήσουν την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γι αυτούς ανοίχθηκαν οι πύλες και όχι για τη δράκα των κυβερνώντων που γδέρνουν την κοινωνία με τις αντιλαϊκές τους πολιτικές. Οι πύλες του Πολυτεχνείου δεν ανοίγουν γι αυτούς που υπογράφουν μνημόνια, γι αυτούς που ξεπουλάν τη δημόσια περιουσία, γι αυτούς που παρασιτούν στις πλάτες της κοινωνίας. Αυτοί έχουν προδώσει το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και είναι ανεπιθύμητοι.

Καλούμε σήμερα στις 6:00 το πρωί σε συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο ενάντια στην παρουσία των κυβερνητικών στελεχών στη διαδικασία κατάθεσης στεφάνων.

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

ΤΟ ΑΙΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΟ. Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ | Διαδήλωση 17/11, 15:00 Πλ. Κλαυθμώνος

ΤΟ ΑΙΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΟ Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ

44 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η θύμηση και η τιμή στους αγωνιστές εκείνης της γενναίας γενιάς ανθρώπων, εκπληρώνει ένα τμήμα του χρέους μας απέναντι στην Ιστορία. Το χρέος να διατηρούμε την μνήμη ζωντανή, όχι ως αυτοσκοπό, αλλά ως ενεργό πεδίο επαναστατικής πάλης. Ως έμπνευση, διδαχή και κάλεσμα για συνέχιση των αγώνων που δόθηκαν. Το περιεχόμενο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που αφορά στον πυρήνα του την νομοτέλεια των κοινωνικών αντιστάσεων απέναντι σε κάθε μορφή κρατικής βίας, εδώ και δεκαετίες έχει επιμελώς χαλκευτεί στην υπηρεσία της αστικής αφομοίωσης.

Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου αποτέλεσαν κορμό για το αντιδραστικό αφήγημα της “δημοκρατικής παλινόρθωσης”. Ένα αφήγημα που ενσωμάτωσε τους δίκαιους αντιδικτατορικούς αγώνες στα πλαίσια της μεταπολιτευτικής καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Ειδικότερα, η διαχρονική ικανότητα της σοσιαλδημοκρατίας (που εκφράστηκε μέσω του κραταιού τότε ΠΑΣΟΚ), να καπηλεύεται και να απονευρώνει τους λαϊκούς αγώνες, ταύτισε την ‘’αποκατάσταση’’ της αστικής δημοκρατίας με τα αιτήματα των εξεγερμένων. Η χυδαία αυτή εξίσωση, δεν οριοθετείται σε μια απλή παραχάραξη της Ιστορίας, αλλά στην εργαλειοποίηση της ως ιδεολογικό παραπέτασμα. Ώστε η αστική δημοκρατία να επανεμφανίζεται στο προσκήνιο της εγχώριας Ιστορίας ως μια αιματοβαμμένη λαϊκή επιταγή.

Το καθήκον να απαλλοτριώσουμε την Ιστορία μας, αποτελεί και την προϋπόθεση για να την μετατρέψουμε σε όπλο. Η μελέτη, η γνώση και η οικειοποίηση των λαϊκών αγώνων του παρελθόντος, τοποθετούν την Ιστορία ως στρατηγικό σημείο αντιπαράθεσης ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη. Το όπλο της Ιστορικής γνώσης αποκρυσταλλώνει, αποκωδικοποιεί και απογυμνώνει τη γλώσσα της εξουσίας, στερώντας της αξιώσεις και νοήματα.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν μια αντιιμπεριαλιστική – αντιφασιστική έκφραση αντίστασης, ενός λαού που στέναζε κάτω από την μπότα των συνταγματαρχών και των Αμερικάνων πατρόνων τους. Το δίκαιο αίτημα για δημοκρατία και ανεξαρτησία, ήταν ένα διαχρονικό αίτημα που συμπύκνωνε τους ανεκπλήρωτους πόθους του λαού. Τους πόθους αλλά και τα πάθη του. Το αίμα, τις θυσίες, τα βασανιστήρια, τις εξορίες και τις φυλακές. Ήταν ένα αίτημα για την απαλλαγή από το δοσιλογικό αστικό κόσμο και τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που απομυζούσαν τη χώρα κινώντας τα νήματα της πολιτικής ζωής. Το αίτημα αυτό, ήταν βαθιά ριζοσπαστικό γιατί έθετε στο στόχαστρο την εγγενή φυσιογνωμία της ελληνικής αστικής τάξης και των εκάστοτε ιμπεριαλιστών συμμάχων της. Γιατί ερχόταν σε ευθεία υλική σύγκρουση με τη φτώχεια, την περιστολή δικαιωμάτων, την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, την κρατική και παρακρατική βία.

Η “αποκατάσταση’’ της αστικής δημοκρατίας, δεν δικαίωσε κανένα από τα παλλαϊκά αιτήματα των εξεγερμένων. Γιατί μπορεί η μετάβαση από τη δικτατορία σε ένα αστικοδημοκρατικό καθεστώς να επέφερε μια σταδιακή και με αγώνες κερδισμένη επαναφορά εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, αλλά στον πυρήνα τους οι βασικοί άξονες της πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου παρέμεναν οι ίδιοι. Διαφορετική μορφή, κοινό περιεχόμενο. Η αντιλαϊκή νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική, η ενσωμάτωση στον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό της ΕΟΚ, το πολιτικοστρατιωτικό βάθεμα της εξάρτησης από τις ΗΠΑ, η ρεμούλα και ο παρασιτισμός, σκιαγραφούσαν την “μεταπολιτευτική” τροχιά ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού.

Το σύγχρονο ελληνικό κράτος, προσαρμοσμένο στις νόρμες της παγκόσμιας οικονομίας και της ιδεολογίας της, καρατόμησε την αλληλεγγύη ως κοινωνικό αξίωμα, ανύψωσε το εφήμερο ως άλλο θρησκευτικό σύμβολο, διέγραψε από την συλλογική μνήμη τους ταξικούς αγώνες και την αναγκαιότητας τους, επέβαλε τη λήθη, την παραχάραξη και την υποταγή. Αυτή η ηγεμόνευση της αστικής ιδεολογίας, έστρωνε το έδαφος για την μετέπειτα ολοκληρωτική επίθεση στα λαϊκά στρώματα. Την ίδια στιγμή που η αστική δημοκρατία κόμπαζε ως επιτομή δίκαιου πολιτεύματος, αποσύρονταν ένα προς ένα τα κεκτημένα της εργατικής τάξης, εδραιωνόταν η κρατική τρομοκρατία και η περιφέρεια έχυνε το αίμα της για να μεταφερθεί πλούτος στα πρωτοκοσμικά σαλόνια. Ενώ λοιπόν οι συναινέσεις λειτουργούσαν ως ταχύ καύσιμο για την αναπαραγωγή της καπιταλιστικής βίας , η εγχώρια αστική τάξη παρασιτούσε και συσσώρευε πλούτο από το ξεζούμισμα των εργαζόμενων, τις φοροαπαλλαγές, τα εξωτερικά δάνεια και την υπερχρέωση των δημόσιων ταμείων.

Η ιδεολογική και οικονομική “φούσκα” της μεταπολίτευσης, με προμετωπίδα “την Ελλάδα του εκσυγχρονισμού” και του “σταθερού Ευρωπαϊκού προσανατολισμού”, σήμερα και μετά το ξέσπασμα της κρίσης, απογυμνώνεται και αποκαλύπτει τον πραγματικό της χαρακτήρα. Επιχείρηση σοκ και δέος απέναντι στους εργαζόμενους, μνημόνια, κατάλυση του αστικού συντάγματος, επιστασία των “ευρωπαίων εταίρων”, παραχώρηση εδαφών για εφόρμηση των ΝΑΤΟικών στρατευμάτων. Εξάρτηση, φτώχεια και περιστολή της έστω και αστικής δημοκρατίας τους.

Τα αιτήματα των εξεγερμένων του Πολυτεχνείου για δημοκρατία και ανεξαρτησία, σήμερα λοιπόν αντηχούν ως επίκαιρα. Παραμένουν πεισματικά ζωντανά, ενάντια σε όσους ήθελαν την αφομοίωση και την περιθωριοποίηση τους. Όμως, αν αντιλαμβανόμαστε την Ιστορία ως ζωντανό οργανισμό, δεν μπορούμε να εξισώσουμε συσχετισμούς και εποχές. Δικό μας χρέος είναι να ανιχνεύσουμε την δικιά μας εποχή και να ανακαλύψουμε τα δικά μας περιεχόμενα αγώνα. Να διατυπώσουμε τα αιτήματα εκείνα που θα συμπυκνώσουν τα κύρια διακυβεύματα της ταξικής πάλης, τις βασικές αντιθέσεις του συστήματος. Εν τέλει, τα αιτήματα εκείνα, που θα αποτελέσουν τη θρυαλλίδα για το επερχόμενο και αναπόφευκτο κοινωνικό ξέσπασμα.

Στις μέρες μας, αν και η ένταση της βίας που δεχόμαστε δεν έχει προηγούμενο, παρατηρούμε μια παρατεταμένη σιωπή, μια εκκωφαντική αδυναμία να πολεμήσουμε σαν τάξη για τα συμφέροντά μας. Όμως, πριν βγάλουμε βεβιασμένα συμπεράσματα ας “συνομιλήσουμε” με τους εξεγερμένους του Πολυτεχνείου. Σε αυτήν την “επαφή” θα βρεθούν οι απαντήσεις στην Ιστορική τους διάσταση. Γιατί οι σύντροφοι σήκωσαν ανάστημα και έγιναν η φωνή όχι μόνο των αποφασισμένων, αλλά και των φοβισμένων, των διστακτικών και των παροπλισμένων της εποχής. Γι’ αυτό και η σιωπή είναι παροδική και βραχύβια. Γιατί η βαθιά καταπίεση αποτελεί υλικό και αντικειμενικό κίνητρο λαϊκής κινητοποίησης που αργά ή γρήγορα θα εκφραστεί. Άλλες φορές ως ξέσπασμα, άλλες ως εξέγερση και άλλες ως επανάσταση. Και αυτό είναι νομοτέλεια.

Ο αγώνας απέναντι σε ένα δικτατορικό καθεστώς, σε μια συγκυρία που κυριαρχεί η τρομοκρατία και ο φόβος, δεν είναι ανέλπιδο καθήκον. Δεν είναι ηρωισμός. Και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου μας το απέδειξαν για άλλη μια φορά. Ο αγώνας, κάτω από τις πιο δύσκολες συνθήκες είναι και ο πιο ελπιδοφόρος. Γιατί ο Ιστορικός χρόνος πυκνώνει, η οργή συσσωρεύεται και η αναγκαιότητα της αντίσταση ωριμάζει στην λαϊκή συνείδηση. Σήμερα λοιπόν, απέναντι στην σύγχρονη οικονομική δικτατορία, οδηγός μας είναι η ανάγκη του αγώνα και η πίστη στην εξέγερση. Κανένας λαός, καμία κοινωνία δεν μπόρεσε και δεν θα μπορέσει να αντέξει παθητικά την βία στο διηνεκές. Ας προετοιμαστούμε για το αναπόφευκτο, ας οπλιστούμε με κουράγιο από τους όπου γης εξεγερμένους και ας τους τιμήσουμε με νέες εξεγέρσεις. Μέχρι την τελική νίκη, μέχρι την κοινωνική επανάσταση.

Συμμετέχουμε, στηρίζουμε την διαδήλωση τιμής και μνήμης

Παρασκευή 17 Νοεμβρίου, 15:00 Πλατεία Κλαυθμώνος

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλο το λαό – Συγκέντρωση ενάντια στην αντικινηματική κατάληψη του Πολυτεχνείου 16/11 3μμ Πλ.Εξαρχείων

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλο το λαό. Ανήκει στην εργατική τάξη, το προλεταριάτο, τη νεολαία.

 

Ανήκει στους χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες που όρθωσαν τα κορμιά τους όταν τα τανκς της αμερικανοκίνητης Χούντας εισέβαλλαν σε αυτό. Ανήκει σε εκείνους και εκείνες που φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν στα μπουντρούμια του ΕΑΤ-ΕΣΑ, της Γυάρου, του Μπογιατίου, του Κορυδαλλού. Σε εκείνους και εκείνες που αγωνίστηκαν με την προκήρυξη, την πέτρα, το δυναμίτη. Σε όλους εκείνους που «δεν συμμορφώθηκαν προς τας υποδείξεις».

Το Πολυτεχνείο ανήκει  και στις παλιότερες γενιές. Γιατί αυτές διαμόρφωσαν τους όρους για να υπάρξει. Ανήκει στη γενιά που πήρε τα όπλα και βγήκε στο βουνό παλεύοντας για «ψωμί, λευτεριά και τιμή του λαού». Αλλά και σε αυτή που τη διαδέχτηκε και «δεν παραδέχτηκε την ήττα» στις δύσκολες μετεμφυλιακές δεκαετίες.

Το Πολυτεχνείο ανήκει όμως και στους επιγόνους του. Γιατί κάθε κοινωνική εξέγερση αντλεί την «ποίηση της από το μέλλον». Γιατί το Πολυτεχνείο, όπως και κάθε γνήσιος λαϊκός ξεσηκωμός  κοιτά στο μέλλον και στοχεύει εκεί.

Το Πολυτεχνείο  ανήκει  στις λαοθάλασσες των πρώτων μεταπολιτευτικών επετείων του. Ανήκει στον Κουμή, την Κανελλοπούλου και τον Καλτεζά. Στους χιλιάδες νέους και νέες που συγκρούστηκαν μέσα στα χρόνια στις 17 Νοέμβρη με τις δολοφονικές δυνάμεις καταστολής. Στους χιλιάδες αγωνιστές, αγωνίστριες και απλού λαού που κάθε χρόνο τιμούν περήφανα την ιστορία του στην πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία ανήμερα της επετείου του. Και βέβαια σε όσες και όσους κρατούν με τη στάση ζωής τους ανεξίτηλα τα προτάγματα του.

Απ’ την άλλη το Πολυτεχνείο θα είναι για πάντα ασυμβίβαστο με αυτά που συγκρούστηκε μέχρις εσχάτων. Με το κράτος, το κεφάλαιο, το φασισμό, τον ιμπεριαλισμό. Με τους  φορείς της κοινωνικής αποχαύνωσης, τα καθεστωτικά κόμματα, την πολιτική υποκρισία, την αστική διανόηση, τον ατομισμό. Αλλά και με την κινηματική αυτοαναφορικότητα, την εσωστρέφεια, τον πολιτικό βερμπαλισμό, την αλαζονεία, την πολιτική δίχως αρχές.

Σήμερα, στην εποχή της μεγαλύτερης επίθεσης εναντίον της τάξης μας από τη μεταπολίτευση, όπου τα τύμπανα του πολέμου ηχούν δυνατά γύρω μας, το Πολυτεχνείο ως ιστορική πράξη αλλά και ως διαχρονική κινηματική παράδοση αποτελεί φάρο και οδηγητή μας. Αποτελεί πηγή έμπνευσης  για την «καινούργια γέννα», για τα «Πολυτεχνεία της γενιάς μας».

Αντιλαμβανόμενοι κατ’ αυτόν τον τρόπο το νόημα του Πολυτεχνείου και τις ιστορικές του απολήξεις, δεν μπορούμε παρά να εξεγειρόμαστε με την πλήρη άρνηση αυτού του νοήματος που επιχειρεί να πετύχει μια δράκα ατόμων που, ικανοποιώντας τους πιο μύχιους πόθους του συστήματος εξουσίας, κρατούν ως άλλοι Εκοφίτες κλειστές τις πύλες του Πολυτεχνείου από τις 15/11. Το Πολυτεχνείο είναι χώρος εργατικής και νεολαιίστικης συσπείρωσης, χώρος ανταλλαγής και ζύμωσης επαναστατικών ιδεών, τόπος κοινωνικής αντίστασης και εξέγερσης. Η διαχρονική του καπηλεία από τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του καθεστώτος δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι  κάθε αντικινηματικής,  αντιαναρχικής και αντικομουνιστικής σέχτας για να επιβάλλει τη φασίζουσα ιδεολογία της στο κίνημα. Για τους αναρχικούς και τους κομμουνιστές, για τα εργατικά σωματεία και τους φοιτητικούς συλλόγους, για τις πολιτικές οργανώσεις του αναρχικού χώρου και της Αριστεράς το Πολυτεχνείο είναι ο φυσικός τους χώρος. Τον έχουν υπερασπιστεί  από τους φασίστες και τις δυνάμεις καταστολής με το αίμα τους. Και το ίδιο θα κάνουν αν χρειαστεί και τώρα απέναντι σε ένα ανεκδιήγητο συνονθύλευμα που ευτελίζει την κοινωνική σύγκρουση, κανιβαλίζοντας πάνω στο κίνημα και την ιστορία του.

Το Πολυτεχνείο και το Άσυλο ανήκουν σε όλο το λαό!

Συγκέντρωση ενάντια στην αντικινηματική κατάληψη του Πολυτεχνείου

16/11 3μμ Πλ. Εξαρχείων

Συζήτηση στο Πολυτεχνείο 16/11 4μμ : Η αντικινηματική κατάληψη του Πολυτεχνείου και οι πολιτικές της προεκτάσεις

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)