Author Archives: taksiki-antepithesi

Προβολή – Συζήτηση ” Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών”: Τετάρτη 27/6 στο Αίθριο Αρχιτεκτονικής (ΕΜΠ), 8.30μμ

Τετάρτη 27/6 στις 8.30 μμ στο Αίθριο της Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου.

Πρώτη προβολή των “Παρτιζάνων των Αθηνών” στα Εξάρχεια και Συζήτηση.

Διοργανώνεται από την Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ: ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΑΞΟΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΚΥΠΡΟΥ – ΙΣΡΑΗΛ – ΑΙΓΥΠΤΟΥ. ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ – ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ 29/6 6μμ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΑΞΟΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΕΛΛΑΔΑΣ – ΚΥΠΡΟΥ – ΙΣΡΑΗΛ – ΑΙΓΥΠΤΟΥ

ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ
ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ – ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΙΟΥΝΗ 6μμ

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ – ΑΠΑΡΤΧΑΪΝΤ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

123 νεκροί Παλαιστίνιοι στις διαδηλώσεις του τελευταίου διμήνου για το Δικαίωμα της Επιστροφής των Παλαιστινίων προσφύγων. Τελευταίο θύμα, η 21χρονη εθελόντρια νοσηλεύτρια Ραζάν Αλ Νατζάρ που εκτελέστηκε εν ψυχρώ από ισραηλινούς στρατιώτες. Κι όμως, αυτές οι εν ψυχρώ δολοφονίες άοπλων διαδηλωτών αποτελούν ένα μικρό μόνο κλάσμα της σιωνιστικής βαρβαρότητας εναντίον των Παλαιστινίων.

Το Ισραήλ από τα γεννοφάσκια του έχει σκοπό την αποικιοκρατική κατάκτηση της ιστορικής περιοχής της Παλαιστίνης, μέσω εκτοπίσεων και διωγμών, σφαγών και εκκαθαρίσεων. Η σιωνιστική πολιτική συνδυάζει διάφορες μεθόδους γι αυτόν το σκοπό. Το κράτος του Ισραήλ είναι ένα κράτος θεμελιωμένο πάνω στο ρατσιστικό διαχωρισμό μεταξύ των Εβραίων και μη πολιτών του. Δεκάδες είναι οι νόμοι που καθιστούν τους μη – Εβραίους “δεύτερης κατηγορίας” πολίτες με εμφανή σκοπό την εκδίωξή τους ή τον πλήρη εξανδραποδισμό τους και την μετατροπή τους σε παρίες.

Στα παλαιστινιακά εδάφη της Δυτικής Όχθης ακολουθεί σταθερά μια πολιτική διωγμών, επιδοτώντας πλουσιοπάροχα ισραηλινούς εποικισμούς και καθιστώντας τα παλαιστινιακά εδάφη μικρούς θύλακες, απομονωμένους μεταξύ τους, περιφραγμένους και φρουρούμενους από τον ισραηλινό στρατό, με τους Παλαιστίνιους που ζουν σε αυτά να είναι αναγκασμένοι να περνούν καθημερινούς εξευτελισμούς στα τσεκ πόιντς, μια κατάσταση που δεν διαφέρει ουσιωδώς από το αλήστου μνήμης ρατσιστικό καθεστώς απαρτχάιντ των λευκών αποικιοκρατών της Νότιας Αφρικής. Το επιστέγασμα αυτής της πολιτικής αποικισμού των παλαιστινιακών εδαφών είναι το σιδερόφρακτο Τείχος που κατασκεύασε την τελευταία 20ετία το Ισραήλ στη Δυτική Όχθη, μέσα στο οποίο περικλείονται τα διάσπαρτα παλαιστινιακά εδάφη ως άλλα μικρά “Μπαντουστάν”, περικυκλωμένα από τον ισραηλινό στρατό, κάνοντας τον βίο-αβίωτο για την μεγάλη πλειοψηφία των “μαύρων” της Δυτικής Όχθης, των Παλαιστίνιων, ληστεύοντας ταυτόχρονα ξεδιάντροπα τους φυσικούς πόρους και περιορίζοντας εν γένει ασφυκτικά τη δυνατότητά τους να παράξουν τα προς το ζην.

Αν το ρατσιστικό κράτος και αποικιοκρατικό απαρτχάιντ είναι η σιωνιστική μέθοδος στη Δυτική Όχθη και εντός του ισραηλινού κράτους, στη Λωρίδα της Γάζας η σιωνιστική πολιτική είναι αυτή της πολιορκίας, του αποκλεισμού και περιοδικά της εισβολής. Το Ισραήλ έχει μετατρέψει την Λωρίδα της Γάζας σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Δύο εκατομμύρια Παλαιστίνιοι ζουν σε μια λωρίδα γης μήκους περίπου 40 χιλιομέτρων και πλάτους μεταξύ 6 και 12 χιλιομέτρων σε συνθήκες εμπάργκο εισαγωγής/εξαγωγής αγαθών και χερσαίου και ναυτικού στρατιωτικού αποκλεισμού από το Ισραήλ. Η συντριπτική πλειοψηφία των Παλαιστινίων της Λωρίδας της Γάζας δυσκολεύεται να έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό, η μεγάλη πλειοψηφία δεν έχει πρόσβαση σε εργασία, η ηλεκτροδότηση λειτουργεί ελάχιστες ώρες τη μέρα και σχεδόν όλες οι απαραίτητες κοινωνικές και παραγωγικές υποδομές της περιοχής έχουν καταστραφεί από τις χιλιάδες των ισραηλινών βομβαρδισμών.

Για να πετύχει τους σκοπούς του, το κράτος του Ισραήλ λειτουργεί από την ίδρυσή του ως προκεχωρημένο φυλάκιο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή χρηματοδοτούμενο και εξοπλιζόμενο αφειδώς απ’ αυτόν. Το Ισραήλ δεν δολοφονεί μόνο του. Έχει συμμάχους και συνενόχους. Πρώτο και καλύτερο τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, που έβαλε νέα φωτιά στην περιοχή με την μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ.

Συνένοχο είναι και το ελληνικό κράτος και οι ελληνικές κυβερνήσεις που τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια συσφίγγουν συνεχώς τις σχέσεις τους με το κράτος – δολοφόνο.

Ειδικά τα τελευταία χρόνια, οι μνημονιακές κυβερνήσεις, με τελευταία την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, βαθαίνουν διαρκώς τη στρατηγική συνεργασία με το Ισραήλ στο πλαίσιο του οικοδομούμενου άξονα Ισραήλ – Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου στη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Το ελληνικό κράτος επιδιώκει έναν αναβαθμισμένο ρόλο στη γεωπολιτική σκακιέρα της περιοχής στο πλάι του αμερικανικού ιμπεριαλισμού καθώς και οικονομικά και άλλα οφέλη στον ανταγωνισμό με την τούρκικη αστική τάξη για την ΑΟΖ, τις στρατιωτικές ισορροπίες και τις ενεργειακές μπίζνες. Παζαρεύει την ΑΟΖ και γενικότερα το ρόλο της Ελλάδας στις ιμπεριαλιστικές σταυροφορίες και ληστείες οικοδομώντας συμμαχίες με ένα κράτος το οποίο δεν αναγνωρίζει κανένα δικαίωμα των Παλαιστινιών στα χωρικά ύδατα της Λωρίδας της Γάζας και εμποδίζει ακόμα και το ψάρεμα για τους κατοίκους της.

Στα πλαίσια αυτά οικοδομείται ένα ευρύ πλέγμα σχέσεων με το Ισραήλ που εκτείνεται από οικονομικές σχέσεις και επιχειρηματικά σχέδια εκμετάλλευσης κοιτασμάτων φυσικού αερίου, ηλεκτρική διασύνδεση, μεταφορές και επενδύσεις στον τομέα του τουρισμού και της ψυχαγωγίας μέχρι αναβαθμισμένη στρατιωτική συνεργασία, κοινά στρατιωτικά γυμνάσια, ανταλλαγές πληροφοριών και τεχνογνωσίας καθώς και μια “βιομηχανία” πολιτιστικών σχέσεων που εξωραΐζει και νομιμοποιεί την σιωνιστική βαρβαρότητα.

Το ελληνικό κράτος και η κυβέρνηση έχουν βαμμένα τα χέρια τους με το αίμα των Παλαιστίνιων.

Πολεμάμε ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό
και το πιστό του μάντροσκυλο στη Μέση Ανατολή!

Υπερασπιζόμαστε το δικαιώμα των παλαιστινιακών οργανώσεων
να αντιστέκονται με κάθε μέσο στην ισραηλινή θηριωδία.

Βροντοφωνάζουμε: Νίκη στα όπλα της Παλαιστινιακής Αντίστασης!
Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Το ελληνικό κράτος και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ
είναι συνένοχη στο διαρκές έγκλημα στην Παλαιστίνη.

Απαιτούμε τον τερματισμό κάθε σχέσης της Ελλάδας με το Ισραήλ.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΑΞΟΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΕΛΛΑΔΑΣ – ΚΥΠΡΟΥ – ΙΣΡΑΗΛ – ΑΙΓΥΠΤΟΥ

ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ
ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ – ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 29 ΙΟΥΝΗ 6μμ

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό

Περί “υπεραπόδοσης” της ελληνικής οικονομίας και “καθαρής εξόδου” από τα μνημόνια

δημοσιεύθηκε στο 2ο τεύχος της “Εφόδου στον Ουρανό”.

«Πιστεύω ότι το διαβατήριο για αυτό που ονομάζουμε “καθαρή έξοδο” από το πρόγραμμα, δεν είναι άλλο από την υπεραπόδοση της ελληνικής οικονομίας. Μια απόδοση που εξέπληξε, πιστεύω θετικά, όλους τους εταίρους μας τα τελευταία τρία χρόνια και έπαιξε καθοριστικό ρόλο, ώστε να αποκατασταθεί η χαμένη αξιοπιστία της χώρας απέναντι στους εταίρους της»                            (Αλέξης Τσίπρας προς Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ, 26/04/2018)

Πανηγυρίζει διαρκώς η κυβέρνηση, επιδεικνύοντας ως τεράστια επιτυχία την “υπεραπόδοση” της ελληνικής οικονομίας, με το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2017 να κλείνει στο 4,2% έναντι του προβλεπόμενου από το πρόγραμμα 1,75%. Και με το δίκιο τους πανηγυρίζουν οι υπηρέτες της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών, καθώς τα δικά τους συμφέροντα εξυπηρετούν, δημιουργώντας συνθήκες κοινωνικής λεηλασίας και ταξικής αφαίμαξης, ώστε να πάρει μπρος η μηχανή της καπιταλιστικής “ανάπτυξης”. Τα ματωμένα πλεονάσματα του προϋπολογισμού προέρχονται από τη συρρίκνωση των κρατικών δαπανών και την αύξηση των κρατικών εσόδων μέσω της φορομπηχτικής πολιτικής. Όταν, λοιπόν, μιλάμε για “πρωτογενή πλεονάσματα” μιλάμε για περικοπές δαπανών που αφορούν λαϊκές ανάγκες, για αυξήσεις των έμμεσων και άμεσων φόρων, για ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, για κατασχέσεις και εφαρμογή των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών και πάνω απ’ όλα μιλάμε για συσσώρευση αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων μετά από 8 χρόνια μνημονιακής λαίλαπας. Και στα σωρευμένα μέτρα τόσων ετών έρχονται να προστεθούν κι άλλα, όπως είναι τα μέτρα που προβλέπει το “συμπληρωματικό μνημόνιο συνεργασίας” (ένταση της φοροεπιδρομής, ενδεχόμενη ταχύτερη μείωση του αφορολόγητου ορίου, περικοπές συντάξεων για την “εξοικονόμηση” 1,8 δισ. σε ετήσια βάση μέχρι το 2022, πλήρης κατάργηση του ΕΚΑΣ από τον Δεκέμβριο του 2019, νέα δέσμη μέτρων νομικής θωράκισης της τραπεζικής πλουτοκρατίας για τα “κόκκινα δάνεια” κλπ). Επιπλέον, το κείμενο του επικαιροποιημένου μνημονίου μιλάει με σαφήνεια για τις προθέσεις διαιώνισης της αντιλαϊκής πολιτικής: «η επιτυχία της ανάκαμψης θα απαιτήσει τη συνεχή εφαρμογή συμφωνημένων πολιτικών για πολλά χρόνια -που απαιτεί την πολιτική δέσμευση, αλλά και την τεχνική ικανότητα της ελληνικής διοίκησης να τις υλοποιήσει- και για το σκοπό αυτό οι αρχές έχουν δεσμευθεί να κάνουν πλήρη χρήση της διαθέσιμης τεχνικής υποστήριξης».

Η τυπική λήξη του μνημονίου τον Αύγουστο, λοιπόν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά εφαρμογή στο διηνεκές της μνημονιακής πολιτικής, αφού η Ελλάδα δεσμεύεται για εξοντωτικά πρωτογενή πλεονάσματα έως το 2060! Πουλάει φούμαρα η κυβέρνηση όταν μιλάει για “καθαρή έξοδο”, αφού θα συνεχίζεται τόσο η αντιλαϊκή πολιτική (με ή χωρίς μνημόνιο) όσο και η “ενισχυμένη” επιτροπεία. Για ποια “καθαρή έξοδο” μιλάνε οι πολιτικοί απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ, όταν το Αρθρο 14.1 του Κανονισμού 472/2013 της ΕΕ προβλέπει πως: «Τα κράτη μέλη παραμένουν υπό εποπτεία μετά το πρόγραμμα εφόσον δεν έχει εξοφληθεί τουλάχιστον το 75% της χρηματοδοτικής συνδρομής που έχει ληφθεί από ένα ή περισσότερα άλλα κράτη μέλη, τον ΕΜΧΣ (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Χρηματοοικονομικής Σταθεροποίησης), τον ΕΜΣ (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας) ή το ΕΤΧΣ (Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας)», δηλαδή βάσει της διάρθρωσης του ελληνικού χρέους για να βγει η οικονομία από την εποπτεία θα πρέπει να αποπληρωθούν στους μηχανισμούς αυτούς περίπου € 75 δις. Άλλωστε, ο επικεφαλής του Eurogroup Μάριο Σεντένο μίλησε ξεκάθαρα για «εργαλείο ενισχυμένης επιτήρησης» της Κομισιόν, που θα ελέγχει την εφαρμογή των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων. Ταυτόχρονα, το χρέος παραμένει σε δυσθεώρητα ύψη (€ 343,7 δις. 31/03/2018) και η ενδεχόμενη “ελάφρυνσή” του θα έχει επιπλέον αρνητικές επιπτώσεις, Αφού η οποιαδήποτε διαδικασία “ελάφρυνσης” είναι άμεσα συναρτώμενη με την κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής.

Μετά την επίτευξη συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο για την δ’ αξιολόγηση, αναμένουμε το Eurogroup της 21ης Ιούνη για να δούμε πως ακριβώς θα εξειδικευτεί το πλαίσιο της αντιλαϊκής πολιτικής στη “μεταμνημονιακή” Ελλάδα (διαχείριση χρέους, τρόπος συμμετοχής ΔΝΤ, μηχανισμός εποπτείας κλπ). Για ένα, όμως, είμαστε απόλυτα βέβαιοι: όσο κι αν εξαπατούν συνειδητά το λαό πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες για “καθαρή έξοδο” και “ολιστικά αναπτυξιακά σχέδια”, ένας νέος κύκλος επίθεσης στα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα ανοίγει. Μοναδική καθαρή έξοδος, λοιπόν, είναι η έξοδος από την ΕΕ, η μονομερής διαγραφή του χρέους, η κοινωνική επανάσταση και η κοινωνικοποίηση του πλούτου που παράγει ο εργαζόμενος λαός και ληστεύουν τα παράσιτα της πλουτοκρατίας.

Μουσική Διαδήλωση & Εκδήλωση στην πλ. Εξαρχείων ενάντια σε ναρκομαφίες, κοινωνικό κανιβαλισμό, κρατική καταστολή 21/6

Μουσική Διαδήλωση & Εκδήλωση στην πλατεία Εξαρχείων

ενάντια στις ναρκομαφίες τον κοινωνικό κανιβαλισμό και την κρατική καταστολή

την Πέμπτη 21 Ιούνη 2018

από τις 6 μ.μ. στο χώρο της πλατείας θα υπάρχει έκθεση φωτογραφίας και εργαστήρι ζωγραφικής για τα παιδιά

7 μ.μ. Μουσική Διαδήλωση για μικρούς και μεγάλους στους δρόμους των Εξαρχείων, ξεκινώντας από την πλατεία.

9 μ.μ. Βιβλιοπαρουσίαση: “ΣΥΡΙΑ Το ημερολόγιο ενός αποχωρισμού”

με τον συγγραφέα του βιβλίου Στέφανο Γανωτή

Μια περιήγηση στον υπέροχο κόσμο της Συρίας που αγαπήθηκε, που δοκιμάστηκε, που πόνεσε, που χάθηκε. Όχι όμως για πάντα…

10:30 μ.μ. Μουσικές του κόσμου με τη συμμετοχή μουσικών από τη Συρία, το Ιράν, την Ελλάδα, το Κουρδιστάν, το Ιράκ … και τους Λευτέρη Γρηγορίου & Global Daoulia, Κώστα Κωνσταντάτο – Encardia, Θωμά και Ραφαήλ Μελετέα, μέχρι το βράδυ…

κοινοί αγώνες ντόπιων, προσφύγων και μεταναστών για

γειτονιές αντίστασης, αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης

 

αναρχικές συλλογικότητες, σύντροφοι/ισσες, αγωνιστές/στριες

από κοινωνικά και ταξικά εγχειρήματα

“Αγωνιζόμαστε για να κάνουμε τους ανθρώπους να θυμούνται”: Συνέντευξη του συγγραφέα Τάσου Κατσαρού στην “Έφοδο στον Ουρανό”.


Συνέντευξη με τον Τάσο Κατσαρο, συγγραφέα των βιβλίων “Οι αντάρτες δεν προσκυνούν (μάχες του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ στην κατεχόμενη Θεσσαλονίκη)” και “Μια απόφαση μάχομαι μέχρι το τέλος”, που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Διάδοση.

Από το δεύτερο τεύχος (Ιούνης 2018) της έντυπης παρέμβασης δρόμου της Ταξικής Αντεπίθεσης “Έφοδος στον Ουρανό”.

 

Έχεις γράψει δυο βιβλία με ιστορικό περιεχόμενο, αλλά με τα μάτια όχι στραμμένα προς το παρελθόν αλλά προ το μέλλον. Τι θεωρείς πως έχει να μας διδάξει στην παρούσα ιστορική στιγμή η ιστορική εμπειρία της αντίστασης ενάντια στην τριπλή κατοχή αρχικά κι έπειτα ενάντια στον μοναρχοφασισμό και τον βρετανικό και αμερικάνικο ιμπεριαλισμό;

Καταρχήν θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την φιλοξενία που μου κάνατε στην καινούργια αυτή δημιουργία της έντυπης παρέμβασης στην πόλη και εύχομαι αυτή η παρέμβαση να έχει ουσιαστικά αποτελέσματα στους στόχους που βάζετε.

Πολύ σωστά είπατε πως οι δύο ιστορικές μου έρευνες έχουν ως στόχο το να κατορθώσουμε να σχεδιάσουμε κομμάτια από το μέλλον. Και βέβαια, τα βιβλία αυτά είναι στρατευμένα στην υπόθεση της εργατικής τάξης.

Το ότι εντάσσονται στο χώρο της επαναστατικής Αριστεράς δεν σημαίνει πως κρύβονται κάποια ιστορικά γεγονότα ή πως αλλοιώνονται κάποια άλλα. Απλά θεωρώ πως, όπως στην τέχνη και στη διανόηση, έτσι και στην ιστορική έρευνα υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων που αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικούς κόσμους. Αυτοί που γράφουν για να κάνουν τον κόσμο να θυμάται και αυτοί που γράφουν για να κάνουν τον κόσμο να ξεχνά. Και οι μεν και οι δε είναι στρατευμένοι, σε διαφορετικά όμως στρατόπεδα. Οι δεύτεροι, οι θιασώτες της Τέχνης για την Τέχνη, που απαξιώνουν, όπως λένε, τη στρατευμένη Τέχνη και θεωρούν τους εαυτούς τους ελεύθερους και ανεξάρτητους, που δημιουργούν ανεπηρέαστοι τα έργα τους, είναι αυτοί που τους ανοίγονται οι πόρτες διάπλατα σε επιδοτήσεις από Ευρωπαϊκά προγράμματα και υπουργεία. Οι παραπάνω είναι στρατευμένοι στο πλευρό των καπιταλιστών, διότι επιδιώκουν να κάνουν τον κόσμο να ξεχνά. Υπό αυτήν την έννοια, αν και εγώ έκανα μια καταγραφή των δολοφονιών της κατοχικής περιόδου στη Θεσσαλονίκη και κατέληγα στο συμπέρασμα ότι είναι κακή η βία από όπου και αν προέρχεται, χωρίς να εξετάσω σοβαρά τις αιτίες και τα συμφέροντα που οδηγούσαν τους ανθρώπους στη βία, θα κατατασσόμουν και εγώ ανάμεσα σε όσους επιδιώκουν τη λήθη.

Η άλλη κατηγορία, οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι της τάξης μας, οι εργάτες του πνεύματος που δεν θεωρούν τον εαυτό τους κάτι διαφορετικό από το σύνολο της τάξης, παλεύουν δυστυχώς μόνοι, χωρίς να έχουν κατορθώσει να δημιουργήσουν μια πολιτιστική συλλογικότητα, πόσο μάλλον να ενταχθούν σε μία πολιτική. Αυτοί οι άνθρωποι, οι περισσότεροι άγνωστοι ακόμη και σε εμάς, προσπαθούν εξατομικευμένα να συνδυάσουν το κομμάτι της επιβίωσης με αυτό της δημιουργίας της προλεταριακής τέχνης. Είναι αυτοί που αγωνίζονται για να κάνουν τους ανθρώπους να θυμούνται.

Θεωρώ πως το ότι εμείς σήμερα υπάρχουμε έχοντας διαμορφωμένη μια αντικαθεστωτική και επαναστατική κουλτούρα έχει ακριβώς να κάνει με τους πολύ σημαντικούς αγώνες που έδωσαν οι πολιτικοί μας πρόγονοι την περίοδο της κατοχής και του εμφυλίου.

Με βάση λοιπόν αυτές τις δύο ιστορικές έρευνες που έκανα, είναι εντυπωσιακό κανείς να δει το τι σημαντική δουλειά είχαν κάνει οι άνθρωποι του παράνομου ΚΚΕ, όχι μόνο την περίοδο της κατοχής αλλά και δύο δεκαετίες πριν. Προφανώς, δεν αναφέρομαι μονάχα στον παράνομο μηχανισμό του Κόμματος που την κρίσιμη στιγμή της κατοχής έφτιαξε τις κατάλληλες δομές και οργανώσεις όπως την Εθνική Αλληλεγγύη (Ε.Α.) και το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) που έσωσαν τον κόσμο απ’ την πείνα. Αλλά, θα πρέπει να δούμε τα αίτια που εκείνοι οι λίγοι άνθρωποι κατάφεραν να φτιάξουν και να καθοδηγήσουν ένα απ’ τα δυνατότερα αντιφασιστικά κινήματα στην Ευρώπη. Οι αιτίες κατά τη γνώμη μου ήταν τρεις: Η πρώτη ήταν ότι το κόμμα είχε τον κατάλληλο μηχανισμό που κατάφερε να λειτουργήσει μέσα σε συνθήκες παρανομίας. Βέβαια κι άλλες υπεραριστερές οργανώσεις είχαν τέτοιους μηχανισμούς χωρίς όμως να κατορθώσουν να επηρεάσουν τις μάζες. Η δεύτερη αιτία που είναι και η ουσιαστική είναι ότι οι παλιοί κομμουνιστές της δεκαετίας του ’20 και ’30 είχαν σαν συνείδηση ότι θα πρέπει να βρίσκονται και να δουλεύουν μέσα στις μάζες, είτε αυτές ήταν εργατικές είτε φτωχές αγροτικές. Αυτό συνέβαινε διότι και οι ίδιοι ήταν εργάτες και έβλεπαν τι ήταν καλό για την τάξη τους και αυτό προωθούσαν. Ήταν δίπλα στους φτωχούς αγρότες με κατεστραμμένη τη σοδειά να τους υπερασπιστούν από τους φοροεισπράκτορες όταν αυτοί έρχονταν να εισπράξουν τον φόρο και τους έτρεπαν σε φυγή. Πρωτοστατούσαν οι ίδιοι άνθρωποι στη δημιουργία αγροτικών συνεταιρισμών. Οι πρωτοπόροι κομμουνιστές εργάτες είχαν συνείδηση πως αν δεν πάρεις το σύνολο της τάξης με το μέρος σου, δεν μπορείς να πας μακριά. Θα περιθωριοποιηθείς. Και για να πάρεις το σύνολο της τάξης σου θα πρέπει να δεις τα δικά σου ατομικά συμφέροντα ίδια με τα συμφέροντα των υπολοίπων της τάξης. Για αυτό καθόντουσαν υπομονετικά μετά τη δουλειά στις εργατικές λέσχες και μαζί με τους εργάτες διαμόρφωναν τα αιτήματα που θωρούσαν ότι ήταν εφικτά για την καλυτέρευση της ζωής των εργατών. Οι ίδιοι πρωτοπόροι εργάτες ήταν αυτοί που οργάνωναν εργατικές λέσχες και βιβλιοθήκες για την αυτομόρφωση των εργατών γιατί είχαν συνείδηση ότι σε κρίσιμες ιστορικές περιόδους οι άνθρωποι αλλάζουν τόσο τη ζωή όσο και την ίδια τους τη συνείδηση. Έτσι, οι κομμουνιστές του μεσοπολέμου δουλεύοντας ασταμάτητα για το χτίσιμο του κόμματος και των οργανώσεών του περίμεναν την ιστορική ευκαιρία για να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό γίγνεσθαι. Και αυτή η στιγμή ήρθε με την ιταλική εισβολή και τη γερμανική κατοχή, όπου η λούμπεν αστική τάξη της Ελλάδας είτε το έσκασε από τη χώρα αφήνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να πεθάνουν από την πείνα είτε συνεργάστηκε ανοιχτά με τους φασίστες κατακτητές για να διατηρήσει τα προνόμιά της. Έτσι, οι Έλληνες κομμουνιστές αξιοποιώντας σωστά αυτό το κενό εξουσίας μπήκαν μπροστά και δημιούργησαν ένα από τα σημαντικότερα αντιφασιστικά κινήματα στην Ευρώπη.

Τρίτη και εξίσου σημαντική αιτία ήταν η προϋπόθεση να μη διαλυθεί το κόμμα με τις οργανώσεις του που ήταν η μήτρα όλης αυτής της δημιουργίας αυτής της νέας κατάστασης. Όσο σημαντικό ήταν για τους κομμουνιστές και το λαό να μη διαλυθεί το ΚΚΕ, άλλο τόσο σημαντικό ήταν για το αστικό κράτος να το διαλύσει. Από το 1929 με τη θέσπιση του “ιδιώνυμου” από τον Βενιζέλο μέχρι την κατάρρευση της δικτατορίας των συνταγματαρχών το 1974.

Οι προσπάθειες αυτές γίνονταν με πολλούς τρόπους και με όλα τα μέσα. Κάποιο γεγονός που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό και μου το εξιστόρησε κάποιος παλιός αντάρτης και μετέπειτα πολιτικός κρατούμενος είναι: Τα πρώτα χρόνια μετά την ήττα του Εμφυλίου, το κράτος έβαλε τους χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους σε κοινές ακτίνες με τους ποινικούς με σκοπό, όπως μου είχε πει, να τους χαλάσουν. Να γίνουν οι πολιτικοί, ποινικοί. Να, όμως, που το κόμμα είχε φτιάξει ισχυρές δικλίδες αυτοπροστασίας, που όχι μόνο δεν έγινε αυτό, αλλά όπως μου είπε ο αγωνιστής όταν έβλεπαν κάποιον καλό άνθρωπο μικροποινικό, κατάφερναν αυτοί να τον πάρουν μαζί τους. Τότε ήταν που το κράτος αποφάσισε να χωρίσει τις ακτίνες σε ποινικούς και πολιτικούς. Και πάνω σε αυτό ένα γεγονός που μου εξιστόρησε ο ίδιος αγωνιστής και έχει να κάνει με το ήθος και την ακεραιότητα του επαναστάτη είναι: θα πρέπει να ήταν αρχές του ’50 στις φυλακές της Αίγινας όταν διατάσσονται από τη διεύθυνση της φυλακής να βγουν έξω στο προαύλιο όλοι οι κρατούμενοι, πολιτικοί και ποινικοί, για να γίνει έλεγχος στα κελιά. Γρήγορα έγινε κατανοητό απ’ όλους ότι είχε γίνει κάποια κλοπή στη φυλακή. Βγαίνουν έξω οι δεσμοφύλακες με τον διευθυντή πρώτο και χωρίζουν πολιτικούς από ποινικούς. Ο διευθυντής που ήταν γνωστός για την απάνθρωπη συμπεριφορά του διατάζει του δεσμοφύλακες να ψάξουν. Ξεκινούν αμέσως οι φύλακες τον έλεγχο μόνο στις πτέρυγες των ποινικών. Τότε, πετάγεται ο αρχηγός τους και με ένα παράπονο αδικημένου ρωτάει δυνατά: «Γιατί μόνο εμάς και όχι αυτούς;». και ο διευθυντής απαντά αφρισμένος από τη λύσσα με ένα αίσθημα ηττημένου ανθρώπου που έχει χάσει τα πάντα: «Γιατί αυτοί δεν κλέβουνε, ρε… Δεν κλέβουνε!».

Υπό αυτή την έννοια, οι παλιοί αγωνιστές θεωρούσαν πως ήταν τιμή τους να συμμετέχουν στο κόμμα γιατί γνώριζαν ότι υπηρετούσαν ανιδιοτελώς την τάξη τους και μέσα απ’ αυτή την οργάνωση, διαμορφώνονταν και οι ίδιοι πιο ολοκληρωμένοι και σωστοί άνθρωποι. Αυτό το ήθος, αυτή η ηθική υπεροχή της Αριστεράς, που κατάφερε τότε να μη διαλυθεί, είναι αυτό που πιστεύω πως χρειάζεται για τη δημιουργία του καινούριου που θα αντικαταστήσει τη σημερινή παρακμή στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων.

– Υπάρχει εδώ και χρόνια μια απόπειρα απονοηματοδότησης από την ΕΕ της ημέρας της αντιφασιστικής νίκης των λαών (9η Μάη), που έχει οριστεί ως “ημέρα της Ευρώπης”. Ταυτόχρονα από τους ίδιους κύκλους επιχειρείται η ανιστόρητη εξίσωση ναζισμού και κομμουνισμού, ενώ σε πολλές χώρες ο κομμουνισμός ποινικοποιείται και τίθεται εκτός νόμου. Πως μπορούμε να αντισταθούμε απέναντι σ΄ αυτήν την ιδεολογική επίθεση του κεφαλαίου, που λειτουργεί συμπληρωματικά με την υλική επίθεση που δέχονται οι καταπιεσμένοι;

Στις 9 Μαΐου του 1950 ο Γάλλος υπουργός εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν καλούσε τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες δυτικές χώρες τότε να ενώσουν την παραγωγή τους στον άνθρακα και τον χάλυβα δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις για το σχηματισμού αυτού που σήμερα λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε).

Δεν είναι η πρώτη φορά και σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία όπου το σύστημα προσπαθεί να επισκιάσει σημαντικά ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα ώστε να αναστρέψουν την πραγματικότητα. Αυτό μπορούμε να το διακρίνουμε σε κάθε έκφανση της καθημερινής ζωής. Απ’ την προσπάθεια επαναφομοίωσης του Τσε, του Άρη ως και της ίδιας της ρώσικης επανάστασης πρόσφατα. Ο στόχος είναι προφανής. Να καταστήσουν ακίνδυνα όλα τα παραπάνω σύμβολα, τοποθετώντάς τα οριστικά στο μουσείο της ιστορίας. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες προχωρούν και στην παραχάραξη της ιστορίας εξισώνοντας τον ναζισμό με τον κομμουνισμό. Άλλωστε όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει και το μέλλον.

Για να αντισταθούμε σ’ αυτήν την ιδεολογική και πολιτική επίθεση θα πρέπει κατά τη γνώμη μου να στοχεύουμε στην πολιτική οργάνωση της τάξης μας σε όλα τα πεδία, όπως κι αυτό της μάχης με την ιστορική μνήμη.

Ένα κομμάτι όπου πιστεύω πως το κίνημα υστερεί σημαντικά και θα πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά είναι το ζήτημα της γλώσσας. Σήμερα, ούτε η «ξύλινη», οικονομίστικη γλώσσα του παρελθόντος, ούτε η καταθλιπτική αναρχική, όπου κανείς μπορεί να διακρίνει εύκολα τα πολιτικά αδιέξοδα του συγκεκριμένου χώρου, μπορούν πλέον να συγκινήσουν κανέναν. Το γλωσσικό σύστημα είναι η κατοικία της εξουσίας που αναλαμβάνει να μεταδώσει τα μηνύματά της και να τα επιβάλει στις μάζες. Για εμάς ο εξανθρωπισμός της γλώσσας πρέπει να βαδίζει μαζί με τον εξανθρωπισμό των ανθρώπων. Σήμερα, μαζί με την παρακμή του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος βιώνουμε και την παρακμή της ριζοσπαστικής σκέψης.

Όπως αναφέρει ένας από τους εξεγερμένους του Μάη του ’68, ο Μ. Καγιατί: «η εξουσία δεν δημιουργεί τίποτα, μόνο επαναφομοιώνει. Οι λέξεις που δημιούργησαν μέχρι χτες την επαναστατική κριτική είναι σαν τα όπλα που άφησαν οι παρτιζάνοι στα πεδία των μαχών, που περνούν στα χέρια της αντεπανάστασης, όπως οι αιχμάλωτοι πολέμου, υποτάσσονται στο καθεστώς των καταναγκαστικών έργων. Από τη στιγμή που απομακρύνεται η πρακτική αυτή θεώρηση, τότε αρχίζουν να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την επαναφομοίωση της επαναστατικής θεωρίας από την πλευρά του συστήματος». Και οι άνθρωποι του θεάματος, όπως και οι διανοούμενοι του συστήματος, αναλαμβάνουν να διαβρώσουν με τον τρόπο που αυτοί γνωρίζουν καλά το προλεταριάτο και την επαναστατική του θεωρία.

Τις τελευταίες δεκαετίες το σύστημα κατόρθωσε να κατακερματίσει τη γλώσσα και να την υποβιβάσει σε μια ψευδοεπικοινωνιακή γλώσσα – εμπόρευμα, που δημιουργεί ανεστραμμένη πραγματικότητα, κάνοντας την αλήθεια ψέμα και το ψέμα αλήθεια. Το σύγχρονο επαναστατικό κίνημα οφείλει να δημιουργήσει τη δική του αισθητική, χρησιμοποιώντας μια πλούσια γλώσσα που σήμερα το σύστημα επιδιώκει να εξαφανίσει μαζί με την επικοινωνία των ανθρώπων. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια με τους υπολογιστές και τα smartphones οι νέοι άνθρωποι έχουν πάψει ακόμη και να μιλούν.

Οι επαναστάτες του σήμερα αν θέλουν να πρωταγωνιστήσουν στο πολιτικό – ιστορικό γίγνεσθαι πέρα του ότι θα πρέπει να μελετούν πολιτική ιστορία, φιλοσοφία, πολιτική οικονομία, οφείλουν να γίνουν άριστοι γνώστες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Έτσι θα κατορθώνουν να διαβάζουν σωστά το τι κρύβει μια πολιτική δήλωση για να μπορούν να το εξηγούν και να το μεταλαμπαδεύουν και στους υπόλοιπους ανθρώπους.

Continue reading

Κυκλοφόρησε το 2ο τεύχος της έντυπης παρέμβασης δρόμου “Έφοδος στον Ουρανό”

Κυκλοφόρησε το 2ο τεύχος της έντυπης παρέμβασης δρόμου Έφοδος στον Ουρανό από την Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών). Διανέμεται με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά στους δρόμους, σε πολιτικούς χώρους, στέκια και καταλήψεις, στα πλαίσια της αντιπληροφόρησης για την ταξική συγκρότηση, την πολιτική οργάνωση και την επαναστατική προοπτική.

Κεντρική διανομή: Πολιτικός Χώρος Σπύρου Τρικούπη 44 (Εξάρχεια).

για επικοινωνία: taksiki-antepithesi@espiv.net

Περιεχόμενα

– Για την απεργία πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα σ.2

– Πόσες φορές χρειάζεται να ξαναδικαστεί κάποιος; Όσες χρειάζεται η “αντιτρομοκρατική” για να τον καταδικάσει! σ.2

-Αλληλεγγύη σε όλους τους κατηγορούμενους για την υπόθεση “ληστές του Διστόμου” σ.2

– Η δικαιοσύνη είναι ένοχη… σ.3

– Περί “υπεραπόδοσης” της ελληνικής οικονομίας και “καθαρής εξόδου” από τα μνημόνια σ.3

– Χνάρια από τους δρόμους του Αγώνα σ 3-6

– Νέο πολυνομοσχέδιο αφαίμαξης σ.4

-Σχετικά με την αντι-κοινωνική συμμαχία ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ-αστικής τάξης σ.4-6

-Απεργία στην Cosco: μια μικρή νίκη ενάντια στο “τέλος της ιστορίας” σ.6

-Τρομοκράτες και ληστές είναι τα κράτη και οι καπιταλιστές. Αναφορικά με την καταδικαστική απόφαση της υπόθεσης περί “ατομικών τρομοκρατών” σ.6

– Ο πόλεμος είναι παντού, ο εχθρός είναι εδώ. Μέσα στην Ελλάδα, μέσα στην ΕΕ, μέσα στο ΝΑΤΟ σ.7-8

Bandiera: οι βρετανικές βάσεις του θαΝΑΤΟυ στην Κύπρο. σ.8-9

-Λεφτά υπάρχουν για εξοπλισμούς! σ.9

-“Να επιτεθούμε στα αφεντικά και τους πολέμους τους”. Για τους αγώνες ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό στην Ιταλία. σ.10-11

– “Αγωνιζόμαστε για να κάνουμε τους ανθρώπους να θυμούνται”. Συνέντευξη με τον συγγραφέα Τάσο Κατσαρό σ.12-13

– “Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών”: Ένα ντοκιμαντέρ κάλεσμα σε αγώνα. σ.13

Gora Euskadi Askatuta. Εμπρός για μια ελεύθερη χώρα των Βάσκων. Παρουσίαση του βιβλίου “Λένιν, Τσάβι, Αργάλα” εκδ. Red n’ Noir σ.14

– 70 χρόνια από τη Νάκμπα σ.15

– Η ελληνο-ισραηλινή συμμαχία στάζει αίμα… σ.15

– Τα τραγούδια δε σιωπούν, οι χοροί συνεχίζονται σ.15

– Η εναλλακτικοποίηση των Εξαρχείων είναι το άλλο μισό της καταστολής σ.16

– Για την Πολιτική Εκδήλωση Μνήμης για το Σύντροφο και Φίλο Χρήστο Πολίτη σ.16

Δημήτρης Κουφοντίνας: Σήμερα νίκησε η Αλληλεγγύη


Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες και σε όλους. Στους συντρόφους, τους φίλους, τους προοδευτικούς ανθρώπους που συμπαραστάθηκαν.

Σήμερα νίκησε η Αλληλεγγύη.

Και ο Κοινός Αγώνας, η αναγκαία και απαραίτητη προϋπόθεση για τις μικρές και τις μεγάλες νίκες.

Δημήτρης Κουφοντίνας
Γενικό Κρατικό Νίκαιας
14/6/18

***

Ανακοίνωση της συνέλευσης αλληλλεγγύης στον Δημήτρη Κουφοντίνα

Μετά από την ικανοποίηση του αιτήματος του πολιτικού κρατούμενου Δημήτρη Κουφοντίνα για την άδεια που δικαιούται, ο σύντροφος σταμάτησε την απεργία πείνας.
Συνεπώς, η πορεία που είχε καλεστεί από τη συνέλευση αλληλεγγύης για την Παρασκευή 15/6 ακυρώνεται.  Θα ακολουθήσει εκτενέστερο κείμενο της συνέλευσης

Ο αγώνας συνεχίζεται

 

 

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους 3 συλληφθέντες για την Ελληνοαμερικάνικη Ένωση (Ευελπίδων, 15/6)

Την Τρίτη 12/6, έπειτα από παρέμβαση αλληλεγγύης για τον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα που πραγματοποιήθηκε  στην Ελληνοαμερικανική Ένωση στο Κολωνάκι, συνελήφθησαν δύο συναγωνιστές και σύντροφοι. Ο Κ.Φ. και η Σ.Κ. διώκονται με μια σειρά από πλημμελήματα και ένα κακούργημα και περνάνε από τα δικαστήρια Ευελπίδων την Παρασκευή 15/6 , στις 11 το πρωί, έπειτα από προθεσμία που έλαβαν κατά τη μεταφορά τους στον ανακριτή την Τετάρτη το πρωί.

Η παρουσία μας εκεί και η στήριξη των δύο συναγωνιστών και συντρόφων είναι επιτακτική, τόσο για να δώσουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα στο δικαστικό μηχανισμό ότι οι αγωνιστές δεν είναι μόνοι τους, όσο και ένα μήνυμα στην αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό ότι ο αγώνας για να σπάσει το καθεστώς εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων συνεχίζεται.

Δε θα κλείσουμε τα μάτια μας στην ωμή παρέμβαση της αμερικάνικης πρεσβείας σχετικά με το ζήτημα της άδειας τους Δ. Κουφοντίνα, αλλά και στις διώξεις των συναγωνιστών και συντρόφων μας που στοχοποιούνται ευθέως από τη σφηκοφωλιά του ιμπεριαλισμού στη χώρα μας.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο των καταπιεσμένων

Αλληλεγγύη και καλή ανάρρωση στο σύντροφο Δημήτρη Κουφοντίνα

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες συντρόφους μας

Συνέλευση αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα

 

ΥΓ: Έπειτα από έρευνες που πραγματοποιήθηκαν στο σπίτι της συντρόφισσας Σ.Κ., συνελήφθη και ο σύντροφος Γ.Α., καθώς βρέθηκε οπλισμός για τον οποίον και ανέλαβε την ευθύνη. Ενάντια στη μιντιακή προπαγάνδα που αρέσκεται να εφευρίσκει «τρομοκράτες» και «ηγέτες τρομοκρατικών οργανώσεων» στις πλάτες των συντρόφων μας, δηλώνουμε τη στήριξή μας σε όλους τους συλληφθέντες συντρόφους.

Mπλούζες για την οικονομική ενίσχυση του εντύπου Έφοδος στον Ουρανό

Οι παραπάνω τέσσερις μπλούζες κυκλοφορούν για την οικονομική ενίσχυση του έντυπου Έφοδος στον Ουρανό που εκδίδεται από την Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών).
τιμή: 10 ευρώ.
για πληροφορίες και παραγγελίες με αντικαταβολή, μπορείτε να επικοινωνήσετε με το email taksiki-antepithesi@espiv.net

 

Να αντισταθούμε στη μεταφορά πυρηνικών όπλων στον Άραξο

Παρά τις επίσημες διαψεύσεις της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όλα δείχνουν πως υπάρχει μεγάλο ενδεχόμενο μετεγκατάστασης πυρηνικών όπλων από τη βάση του Ιντσιρλίκ στην Τουρκία στον Άραξο Αχαϊας. Στις 17 Μαΐου ο ο Φρεντ Φρέντρικσον, επικεφαλής της Πυρηνικής Πολιτικής του ΝΑΤΟ, επισκέφθηκε για επιθεώρηση την 116 Πτέρυγα Μάχης στον Άραξο, γεγονός που φούντωσε πάλι τις φήμες για τη μεταφορά των πυρηνικών. Θυμίζουμε πως στις 26, 27 και 28 Σεπτέμβρη του 2017 έγινε σύσκεψη στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, με αντικείμενο την επισκόπηση των εργασιών “εκσυγχρονισμού” της βάσης και τη μεταφορά εκεί “ειδικών όπλων”, δηλαδή πυρηνικών όπλων στη διάλεκτο της Πολεμικής Αεροπορίας.

Το ενδεχόμενο αυτό επιβεβαίωσε και ο Τούρκος υποπτέραρχος ε.α Ερντογάν Καρακούς, μιλώντας στο ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Sputnik. Ο Καρακούς μιλώντας για την ένταση των ενδοαστικών ανταγωνισμών στην Ανατολική Μεσόγειο (Ελλάδα/Τουρκία, ΗΠΑ/Ρωσία) και αναφερόμενος στην ελληνική πολιτική δήλωσε: «ενόψει των γεγονότων στην Ανατολική Μεσόγειο και των εντάσεων στις τουρκο-ελληνικές σχέσεις, η Αθήνα επιδιώκει να προσφέρει κάθε υποστήριξη στο ΝΑΤΟ […] Ο στόχος είναι να κερδηθεί η υποστήριξη της Ουάσιγκτον, κάτι που επιβεβαιώθηκε από την επίσκεψη του αξιωματικού του ΝΑΤΟ στην αεροπορική βάση του Αραξου στην Ελλάδα». Όπως σωστά επισημαίνει ο τούρκος καραβανάς, η ένταση στις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας κάνει ολοένα και πιο χρήσιμη την Ελλάδα για την αμερικάνικη πολιτική στην περιοχή και αντίστροφα η Ελλάδα θέλει να χρησιμοποιήσει την αμερικάνικη στήριξη ως μοχλό πίεσης ενάντια στην Τουρκία: «Ενώ η Ελλάδα καταβάλλει προσπάθειες να κερδίσει τη στήριξη των Αμερικανών εναντίον της Τουρκίας όσον αφορά σε θέματα που έχουν να κάνουνε με την Κύπρο και τα νησιά του Αιγαίου, οι ΗΠΑ, με τη σειρά τους, επιδιώκουν να αποκομίσουν τα μέγιστα δυνατά οφέλη από αυτή την κατάσταση. Οπότε είναι ασφαλές να πούμε πως η επίσκεψη του αξιωματούχου του ΝΑΤΟ στον Άραξο είναι κατά κάποιον τρόπο προειδοποίηση της Ουάσινγκτον προς την Άγκυρα». Ενδεικτικές είναι οι δηλώσεις που έκανε τον περασμένο Μάρτιο ο αμερικάνος πρέσβης στην Αθήνα Τζέφρι Πάιατ, όταν ερωτώμενος για τους γεωπολιτικούς κινδύνους στην περιοχή και την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις αναφορικά με την ΑΟΖ, την Κύπρο κλπ, είπε: «από την πλευρά των ΗΠΑ βλέπουμε την Ελλάδα ως κρίσιμης σημασίας πυλώνα σταθερότητας, όχι μόνο με τη μεγάλη γείτονα προς ανατολάς, αλλά και με τα Βαλκάνια, την ανατολική Μεσόγειο, τη βόρεια Αφρική και την ευρύτερη περιοχή της Μαύρης Θάλασσας». Για αυτό, λοιπόν, και η Ελλάδα μετατρέπεται από άκρη σε άκρη σε προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ, με ενίσχυση των ήδη υφιστάμενων στρατιωτικών δομών και τη δημιουργία νέων (όπως πχ στην Αλεξανδρούπολη, τη Σύρο κι αλλού). Γι αυτό δημιουργείται υπό τη σκέπη των ΗΠΑ, ο πολεμοκάπηλος άξονας Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ – Αιγύπτου, σαν επιμέρους τμήμα του ενδοαστικού ανταγωνισμού για τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, των ενεργειακών οδών και για το μοίρασμα αγορών και σφαιρών επιρροής.

Φυσικά, οι λαοί της περιοχής δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από το μπρα ντε φερ μεταξύ των αστικών τάξεων και των κρατών που τις εκπροσωπούν. Ειδικά στον τόπο μας, η μετατροπή της Ελλάδας σε βασικό ορμητήριο του ΝΑΤΟ εμπλέκει τη χώρα ακόμα βαθύτερα σε επικίνδυνους ανταγωνισμούς, με το ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πολέμου να αυξάνεται διαρκώς. Όπως γράφαμε στο πρώτο μας κείμενο για την πιθανή επανεγκατάσταση πυρηνικών όπλων στον Άραξο τον περασμένο Νοέμβρη: «Το ελληνικό κράτος, ως μεσίτης της ελληνικής αστικής τάξης που επιδιώκει μερίδιο από την πίτα της ιμπεριαλιστικής λεηλασίας, ακολουθεί πολιτική ουράς του ευρωατλαντικού μπλοκ, και ιδιαίτερα της αμερικάνικης συνιστώσας του, εμπλέκοντας τη χώρα στη δίνη επικίνδυνων ενδοϊμπεριαλιστικών και ενδοαστικών ανταγωνισμών. Ο εργαζόμενος λαός στην Ελλάδα και οι λαοί όλου του κόσμου όχι απλώς δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από αυτούς τους σχεδιασμούς, αλλά αντίθετα κινδυνεύουν να μετατραπούν για ακόμα μια φορά σε κρέας για κανόνια. Η αδυναμία επαρκούς ανάκαμψης της παγκόσμιας καπιταλιστικής μηχανής, και ιδιαίτερα στις “ανεπτυγμένες” οικονομίες, και το ξέσπασμα μια νέας μείζονος κρίσης που έρχεται εξ αιτίας της αστάθειας του τραπεζικού συστήματος και της φούσκας των κρατικών και ιδιωτικών χρεών(που φτάνουν στο 325% του παγκόσμιου ΑΕΠ!) ολοένα και αυξάνουν το ενδεχόμενο μιας γενικευμένης πολεμικής σύρραξης. Ήδη η πύκνωση των περιφερειακών συγκρούσεων σε όλο τον πλανήτη, που εμφανίζεται με ένα συνδυασμό “θερμών” και “ψυχρών” πολέμων, μας δείχνει πως ήδη ζούμε σε μια εποχή έρποντος παγκοσμίου πολέμου. Χρέος των επαναστατικών δυνάμεων είναι να μάχονται στον ίδιο τους τον τόπο ενάντια στην εφαρμοσμένη πολιτική της αστικής τάξης και του κράτους της. Καθήκον μας είναι να αντισταθούμε στη στρατηγική επιλογή πρόσδεσης του ελληνικού κράτους στον ευρωατλαντικό ιμπεριαλισμό και να οικοδομήσουμε ένα διεθνιστικό – αντιπολεμικό κίνημα που θα σταθεί ανάχωμα στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και θα προωθήσει την ειρήνη ανάμεσα στους λαούς».

ΟΧΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΠΥΡΗΝΙΚΩΝ ΟΠΛΩΝ ΣΤΟΝ ΑΡΑΞΟ
ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ – ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)