Author Archives: taksiki-antepithesi

Άνοιγμα Πολιτικού Περιπτέρου, Σάββατο 15 Ιουλίου, από τις 20.00 μέχρι τις 23.00

Η είσαι με το πρόβλημα ή με τη λύση του. Μέση λύση δεν υπάρχει”

Ενάντια στις μαφίες, την κρατική καταστολή και τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Για τα Εξάρχεια της κοινωνικής αυτοοργάνωσης και της ταξικής αλληλεγγύης.

Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας του περιπτέρου θα υπάρχει bazaar πολιτικού βιβλίου.

Συνέλευση για την επανοικειοποίηση των Εξαρχείων

 

 

 

Στα Εξάρχεια ο αγώνας απέναντι στα φαινόμενα κοινωνικού κανιβαλισμού συνεχίζεται…

Η είσαι με το πρόβλημα ή με τη λύση του. Μέση λύση δεν υπάρχει”

 

Στα Εξάρχεια διεξάγεται για περισσότερο από έναν χρόνο ένας επίμονος αγώνας ενάντια στο Κράτος, τις μαφίες και τον κοινωνικό κανιβαλισμό, και ταυτόχρονα μια έμπρακτη προσπάθεια ανάδειξης και αναζωογόνησης στη γειτονιά μορφών κοινωνικής αυτοοργάνωσης (κατασκευή παιδικής χαράς, δημιουργία πολιτικού περιπτέρου κ.α.) και των αξιών της αλληλεγγύης, της αλληλοβοήθειας και της συνύπαρξης πολλών και διαφορετικών κοινωνικών και πολιτικών υποκειμένων. Μέσα σε αυτό το διάστημα αντιμετωπίσαμε -και αντιμετωπίζουμε- μια σφοδρή και κατευθυνόμενη επίθεση από τα ΜΜΕ που συκοφαντούσε τη γειτονιά και τους αγωνιζόμενους και η οποία απογειώθηκε μετά την κατασκευή του πολιτικού περιπτέρου στην πλατεία, ετοιμάζοντας το έδαφος για μια επικείμενη κατασταλτική επιχείρηση. Ωστόσο, το τελευταίο διάστημα οι πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες του αγώνα βρίσκονται κατά καιρούς αντιμέτωπες με την παρασιτική και αντικοινωνική δράση διαφόρων στην περιοχή που επιχειρούν -ενίοτε με συμμορίτικους όρους- να επιβάλουν την παρουσία τους και να ορίσουν -στο βαθμό που μπορούν- την κοινωνική ζωή στα Εξάρχεια, σε ευθεία αντιπαράθεση με τις αξίες του αγώνα.

 

Φαινόμενα και ενέργειες αλόγιστης και άσκοπης βίας, όπως η πρόσφατη επίθεση στην παιδαγωγική σχολή κατά τη διάρκεια των φοιτητικών εκλογών, η χρήση μέσων παντελώς αναντίστοιχων και επικίνδυνων απέναντι σε αριστερούς φοιτητές και η δολοφονική επίθεση μαχαιρώματος στον φύλακα της σχολής, η επίθεση σε συντρόφους και συντρόφισσες της Κατάληψης του Μηχανουργείου στο Ε.Μ.Π, δεν είναι απλώς άστοχες και άχρηστες αλλά και εχθρικές ως προς μια αγωνιστική κουλτούρα που θέλει να στρέφεται η κοινωνική και ταξική αντιβία απέναντι στους εκμεταλλευτές και καταπιεστές και όχι γενικώς και αδιακρίτως κατά πάντων. Ταυτόχρονα, η απολίτικη δράση αυτών των υποκειμένων, χωρίς να προσφέρει απολύτως τίποτα στα πραγματικά διακυβεύματα του αγώνα, προσφέρει τις καλύτερες αφορμές στον οχετό των ΜΜΕ να επαναφέρουν τα γνωστά στερεότυπα για τα Εξάρχεια και όσους πραγματικά αγωνίζονται εντός και εκτός της γειτονιάς. Υπεύθυνοι για αυτήν τη δραστηριότητα είναι και όσοι επιχειρούν να την πολιτικοποιήσουν βαφτίζοντας αντικοινωνικές και εξουσιαστικές ενέργειες «αντιεκλογικές δράσεις».

 

Καθοριστικό παράγοντα επιβολής στη γειτονιά αποτελεί παράλληλα μια δράκα οργανωμένων οπαδών, που μάλιστα παριστάνουν τους αναρχικούς τη στιγμή που ορισμένοι εξ αυτών συμμετέχουν σε επιθέσεις εναντίον δομών του κινήματος καθώς και σε αντιαναρχικές διαδηλώσεις. Δεν διστάζουν μάλιστα να χρησιμοποιούν την προσφυγική ιστορικότητα ενός αθλητικού συλλόγου όπως και να επικαλούνται την παρουσία ορισμένων σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις για να δικαιολογούν έτσι τις ανά καιρούς ντροπιαστικές τους πράξεις. Είναι γνωστή εξάλλου σε όλους η αντικοινωνική σχέση που αναπτύσσουν ορισμένοι από αυτούς με τη γειτονιά. Άλλοτε σαν «προστασία» σε μαγαζιά, άλλοτε σαν πορτιέρηδες σε συναυλίες και διασκεδαστήρια και άλλοτε σαν τραμπούκοι που επιχειρούν να ορίσουν τι είναι επιτρεπτό να τίθεται, να κριτικάρεται και να στηλιτεύεται δημόσια από τις δυνάμεις του κινήματος, προσπαθώντας να επιβάλλουν το δόγμα «εδώ μόνο εμείς». Αποθρασυμένοι από την πρόσφατη επίθεση και διάλυση της κατάληψης «Στρούγκα» στη Ν. Φιλαδέλφεια με την κάλυψη που παρέχει το κράτος στο αφεντικό της ομάδας τους και από τις σχέσεις που ακόμα συντηρούν με συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους οι οποίοι τους δίνουν πάτημα και βήμα καλύπτοντας έτσι την εξ αντικειμένου αντικοινωνική και εξουσιαστική δράση τους, έφτασαν στο σημείο να απειλούν, να τραμπουκίζουν και να βρίζουν συντρόφους, λίγα λεπτά μετά το τέλος προγραμματισμένης εκδήλωσης στο πολιτικό περίπτερο στην πλατεία Εξαρχείων. Άλλη μια προκλητική κίνηση που ήρθε αμέσως μετά τη δίκαιη αντίδραση συντρόφων να υπερασπιστούν σύντροφο που συμμετέχει στη συνέλευση για την επανοικειοποίηση των Εξαρχείων, ο οποίος την προηγούμενη μέρα είχε δεχτεί απρόκλητη επίθεση από έναν από αυτούς.

 

Όμως δεν μπορούμε επίσης να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι οι διαγκωνισμοί όλων των παραπάνω, οι κατά καιρούς συγκλίσεις και οι αποκλίσεις τους, οι «συμπλοκές» τους και τα νταηλίκια τους είναι κομμάτι μιας ανατροφοδοτούμενης σάπιας κατάστασης που σοβεί μέσα στα Εξάρχεια και παρασιτεί ή επιτίθεται κιόλας στο κίνημα, και η οποία είναι παράγωγο σε μεγάλο βαθμό της γενικότερης σήψης του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος εξουσίας και των συνθηκών κοινωνικού κανιβαλισμού που επιβάλλει. Αυτοί λοιπόν που επιχειρούν να μετατρέψουν τα Εξάρχεια σε φέουδα, ελεγχόμενα από τη μια ή την άλλη ομάδα με τις εκάστοτε συμμαχίες και λυκοφιλίες της η καθεμία, και να επιβάλουν ως όρο για την κοινωνική ζωή ή την πολιτική δράση το φόβο και το νόμο του ισχυρότερου, να ξέρουν πως είμαστε και θα είμαστε πάντα απέναντί τους. Και όσοι σήμερα σιωπούν, συναινούν ή συνδιαλέγονται με αυτούς που προσπαθούν να επιβάλλουν τη «φεουδαλοποίηση», είναι όμηροί τους και έχουν βαρύτατες ευθύνες γι’ αυτήν την κατάσταση.

 

Εμείς από την πλευρά μας θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα Εξάρχεια της κοινωνικής αυτοοργάνωσης, της ταξικής αλληλεγγύης, της μαχητικής αντίστασης. Συνεχίζοντας με υπομονή και επιμονή να κρατάμε τις γραμμές του αγώνα απέναντι στις καπιταλιστικές επιδράσεις και τις εξουσιαστικές σχέσεις επιβολής που αναπτύσσονται στη γειτονιά μας με γνώμονα το καπιταλιστικό κέρδος και τη λατρεία της βίας. Και ταυτόχρονα θα υπερασπιστούμε με κάθε τρόπο τις αναρχικές και επαναστατικές μας αξίες, τους συντρόφους μας, την πολιτική μας ύπαρξη και αξιοπρέπεια από οποιονδήποτε τις απειλεί, μέχρι τέλους.

 

ΕΝΑΝΤΙΑ σε Κράτος, μαφίες, κοινωνικό κανιβαλισμό

για τα Εξάρχεια των κοινωνικών αγώνων, της ελευθερίας και της αλληλεγγύης …

 

Στήριξε και εσύ τη συνέλευση της γειτονιάς σου υλικά, ηθικά, πολιτικά

 

 

Συνέλευση για την επανοικειοποίηση των Εξαρχείων

Ιούλης 2017

Σχετικά με τη σύνοδο του G20 στο Αμβούργο

Στις 7 & 8 Ιούλη θα πραγματοποιηθεί στο Αμβούργο της Γερμανίας η Σύνοδος του G20. Μέσα σε μια περίοδο παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης και όξυνσης των ενδοιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, με τις περιφερειακές πολεμικές συγκρούσεις να πυκνώνουν πάνω απ’ όλον τον κόσμο τα σύννεφα ενός γενικευμένου πολέμου, με την “αντι”τρομοκρατική σταυροφορία να εντείνεται και την εκστρατεία ενάντια στο πολυεθνικό προλεταρίατο και τους προσφυγικούς πληθυσμούς να συνεχίζεται αμείωτη, ρίχνοντας νερό στο μύλο του φασισμού και του ρατσισμού, οι πολιτικοί εκπροσώποι των πλουσιότερων χωρών, η καπιταλιστική Διεθνής θα συνεδριάσει στην ηγεμονική δύναμη της Ε.Ε περιφρουρούμενη από τους ένστολους προστάτες της.

Μέσα σε κλίμα αστυνομοκρατίας και καταστολής (που περιλαμβάνει προσαγωγές, συλλήψεις, απελάσεις, απαγορεύσεις διαδηλώσεων και εκκενώσεις), δεκάδες αντικαπιταλιστικές-αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες και οργανώσεις, χιλιάδες διαδηλωτές και διαδηλώτριες, σύντροφοι και συντρόφισσες, αγωνιστές και αγωνίστριες από τη Γερμανία, την υπόλοιπη Ευρώπη (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας) και όλον τον κόσμο, βρίσκονται ήδη στο Αμβούργο για να χαλάσουν την εξουσιαστική-καπιταλιστική φιέστα, για να στείλουν ένα μαχητικό μήνυμα οργής ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση, την ταξική αφαίμαξη και την κοινωνική λεηλασία.

Από την αθηναϊκή μητρόπολη, από το ελληνικό κράτος-παρία της ευρωζώνης, η Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών) στέλνει διεθνιστικό σινιάλο Αντίστασης και Αγώνα: Η Αλληλεγγύη το όπλο των Λαών, πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών!

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Εισήγηση της Εκδήλωσης: Εξαίρεση δικαιωμάτων στις ιταλικές και τις ελληνικές φυλακές. Κινητοποιήσεις και Αγώνες των πολιτικών και των κοινωνικών κρατούμενων.

1

Από το 2007 το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σε μια διαρκή και έρπουσα κρίση, που ξεπερνά τα όρια της απλής “οικονομικής δυσλειτουργίας” και αγγίζει κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Ως καθολική κρίση αναπαραγωγής της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων είναι την ίδια στιγμή οικονομική, οικολογική, επισιτιστική, κρίση του πολιτικού και νομικού εποικοδομήματος, κρίση αντιπροσώπευσης και νομιμοποίησης της αστικής πολιτικής κλπ. Μπορούμε με δυο λόγια να πούμε πως ο καπιταλισμός περνά μια κρίση επιβίωσης, γεγονός που εντείνει την επιθετικότητά του ενάντια στο προλεταριάτο και τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα στο πλαίσιο του παγκόσμιου ταξικού πολέμου και ταυτόχρονα οξύνει ακόμα περισσότερο τους ενδοϊμπεριαλιστικούς και ενδοαστικούς ανταγωνισμούς. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η επικράτηση του μοντέλου του κράτους έκτακτης ανάγκης στην Ευρώπη, το οποίο εξειδικεύεται σε κάθε χώρα ανάλογα με τις ιδιομορφίες του περιβάλλοντος και τις ιδιαίτερες ανάγκες της εκάστοτε ντόπιας αστικής τάξης. Το “κράτος πρόνοιας” πλέον αντικαθίσταται από το κράτος ασφάλειας και ο κατασταλτικός κευνσιανισμός γίνεται βασικό προαπαιτούμενο για το ξεδίπλωμα της νεοφιλελεύθερης επέλασης. Όσο περισσότερο συρρικνώνεται το λεγόμενο “κοινωνικό κράτος” τόσο γιγαντώνεται το κράτος έκτακτης ανάγκης.

Η κρατική καταστολή έρχεται πλέον να παίξει έναν διευρυμένο και ποιοτικά αναβαθμισμένο ρόλο, ως κεντρική πολιτική επιλογή του κεφαλαίου τόσο ενάντια στους πολιτικούς του αντιπάλους και τα αγωνιζόμενα κοινωνικά κομμάτια όσο και ενάντια στους “αποκλεισμένους”, τους μετανάστες, όσους περισσεύουν από τον πρωτοκοσμικό παράδεισο. Ακριβώς επειδή η ύπαρξή τους θεωρείται περιττή αντιμετωπίζονται ως “εθελοντές εγκληματίες”, όπως συνέβαινε στην εποχή των περιφράξεων και της πρωταρχικής συσσώρευσης. Όπως πολύ εύστοχα παρατηρούσε ο Βάλτερ Μπένγιαμιν: Η κατάσταση εξαίρεσης τείνει να γίνει ο κανόνας και το σύνολο σχεδόν της ανθρωπότητας ορίζεται ως επικίνδυνη τάξη’’.

 

2

Στο νέο κατασταλτικό δόγμα που υιοθετεί η ΕΕ, το οποίο διαρκώς προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες που γεννά η καπιταλιστική κρίση, ο λεγόμενος “πόλεμος κατά της τρομοκρατίας” διευρύνεται ακόμα περισσότερο και μετατρέπεται σε έναν πλατύτερο πόλεμο κατά της κοινωνικής ριζοσπαστικοποίησης, γεγονός που διευρύνει ακόμα περισσότερο την έννοια του εσωτερικού εχθρού. Ήδη από το 2002 η ΕΕ συνέδεε τις διαδηλώσεις με τη “δυνατότητα στρατολόγησης τρομοκρατών”, ενώ προετοίμαζε τη θεσμοθέτηση διώξεων φρονηματικού τύπου με πρόσχημα τη “δημόσια πρόκληση για τέλεση τρομοκρατικού εγκλήματος”. Μεσούσης της κρίσης, τον Μάρτιο του 2010, ο ευρωβουλευτής (και αργότερα επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης της Κομισιόν) Πέδρο Αγκραμούντ πέτυχε την έγκριση από το ευρωκοινοβούλιο του ομώνυμου “μνημονίου”, στο οποίο και συμπυκνώθηκε το κατασταλτικό δόγμα της ΕΕ. Στο άρθρο 68 ο Αγκραμούντ ανέφερε: «Η τρέχουσα οικονομική κρίση και οι συνέπειες της στη φτώχεια και στην ανεργία στα κράτη-μέλη του συμβουλίου της Ευρώπης μπορεί να επιδεινώσουν την παρούσα τάση ανασυγκρότησης των εξτρεμιστικών κινημάτων. Από τη μία εξτρεμιστικές ομάδες στις οποίες αναφέρεται το παρόν μνημόνιο θα βρίσκουν ολοένα και προσφορότερο έδαφος για να στρατολογήσουν νέα μέλη. Από την άλλη, άλλα ριζοσπαστικά κινήματα διαμαρτυρίας μπορεί να γίνουν περισσότερο επικίνδυνα και καλύτερα οργανωμένα. Αναφέρομαι ιδίως στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης, ορισμένα μέλη του οποίου καταδικάστηκαν για βανδαλισμό εξαιτίας της συμπεριφοράς τους σε διαδηλώσεις ή τις πορείες και τα επεισόδια που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια πολλών εβδομάδων του 2009».

Η στοχοποίηση των κοινωνικών κινημάτων δεν αφορά μονάχα τους ένοπλους αντιπάλους του καθεστώτος και όσους σπάνε το κρατικό μονοπώλιο στη βία, αλλά επεκτείνεται και σε ένα άκρως θολό και δυσδιάκριτο πεδίο. Έτσι, ο καθένας που ασκεί “υλική δύναμη” (όρος που στην ελαστικότητά του μπορεί να περιλαμβάνει ακόμα και ήπιες μορφές δράσης) πλέον αντιμετωπίζεται λίγο έως πολύ ως “οικονομικός σαμποτέρ”, που μπαίνει τροχοπέδη στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Στο κλίμα αυτό παρατηρείται και η επιτάχυνση της στρατιωτικοποίησης των κατασταλτικών δυνάμεων, που θυμίζουν πλέον μικρές κι ευέλικτες στρατιωτικές μονάδες, αλλά επιπλέον προετοιμάζεται και το έδαφος για μια ενδεχόμενη εμπλοκή των στρατιωτικών δυνάμεων σε επιχειρήσεις τήρησης της δημόσιας τάξης, εάν οι κοινωνικές εκρήξεις φτάσουν σε οριακό σημείο.

Τα τελευταία χρόνια ολοένα και πυκνώνουν οι ασκήσεις καταστολής πλήθους των ενόπλων δυνάμεων, οι οποίες στοχεύουν συνολικά τον “εχθρό λαό”, γεγονός που δείχνει τη διαρκή οργανωτική, υλικοτεχνική και ιδεολογική προετοιμασία του κεφαλαίου να οχυρώσει με τη βία τα ταξικά του συμφέροντα.

 

3

Αιχμή του δόρατος της “αντι”τρομοκρατικής εκστρατείας στην Ελλάδα είναι ο τρομονόμος (ν. 187Α), που ακολουθεί κατα πόδας το κατασταλτικό πρότυπο της ΕΕ. Ήδη στην απόφαση πλαίσιο της Κομισιόν “για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας” (13 Ιουνίου 2002) προβλεπόταν: “Ο ορισμός των εγκλημάτων τρομοκρατίας θα πρέπει να είναι παραπλήσιος σε όλα τα κράτη μέλη, συμπεριλαμβανομένου του ορισμού των εγκλημάτων σχετικά με τις τρομοκρατικές ομάδες. Εξάλλου, θα πρέπει να προβλέπονται ποινές και κυρώσεις που να αντιστοιχούν στη σοβαρότητα αυτών των εγκλημάτων κατά φυσικών και νομικών προσώπων που έχουν διαπράξει τέτοια εγκλήματα ή είναι υπεύθυνα για τη διάπραξή τους”.

Ο τρομονόμος εισάγει το “Ποινικό Δίκαιο του Εχθρού”, ένα “κατ’ εξαίρεση ισχύον Ποινικό Δίκαιο ευρισκόμενο σε κατάσταση ανάγκης”, σύμφωνα με τα λόγια του εμπνευστή του Guenther Jakobs. Ο “Εχθρός”, δηλαδή το “μαχόμενο σύνολο ανθρώπων που αντιπαρατίθεται σε ένα άλλο τέτοιο σύνολο” (Carl Schmitt, 1932), θεωρείται πλέον ως κάτι εκτοπισμένο από το κοινωνικό σύνολο κι επομένως ως υποκείμενο ειδικής μεταχείρισης. Με τα λόγια του Guenther Jakobs: “Για να μπορούμε να μιλάμε για πρόσωπα που αναγνωρίζονται ως τέτοια από το Δίκαιο, με άλλα λόγια: για πολίτες, θα πρέπει τα πρόσωπα αυτά να παρέχουν και τη γνωστική ασφάλεια ότι θα εκπληρώσουν τα καθήκοντά τους. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, π.χ. όταν έχουμε μπροστά μας έναν “σατανά” που βάλλει συνεχώς κατά της έννομης τάξης διαψεύδοντας ριζικά τις προσδοκίες μας, τότε δεν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα πρόσωπο, αλλά με ένα άτομο. Ακριβέστερα: με έναν που, όπως κι ένα άγριο ζώο, αποτελεί εστία κινδύνου από την οποία πρέπει να διασφαλιστούν οι άλλοι” (άραγε θα μπορούσε να υπάρξει γλαφυρότερη περιγραφή για την απαίτηση δηλώσεων μετανοίας από τους πολιτικούς κρατούμενους σε αντάλλαγμα του νόμιμου δικαιώματος χορήγησης άδειας;).

Κι εδώ θα πρέπει να εντοπίσουμε μια δομική αντίφαση του “αντι”τρομοκρατικού δόγματος: από τη μια δεν αναγνωρίζειτην ύπαρξη των πολιτικών αδικημάτων και τα εντάσσει στο κοινό έγκλημα και το αντίστοιχο ποινικό δίκαιο (Άρειος Πάγος 2010: ως πολιτικό έγκλημα νοείται μόνο η εσχάτη προδοσία και οι προπαρασκευαστικές πράξεις αυτής), ενώ από την άλλη επιφυλάσσει ειδική πολιτική διαχείριση και ποινική μεταχείριση πολιτικών κρατουμένων, που επεκτείνεται καθ’ όλη τη διάρκεια του εγκλεισμού τουςμε την επιβολή ενός καθεστώτος εξαίρεσης δικαιωμάτων.

Σήμερα η “αντι”τρομοκρατική νομοθεσία στοχεύει μια σειρά ομόκεντρων κύκλων από ριζοσπαστικές αντιλήψεις και πολιτικές πράξεις. Ένας πρώτος κύκλος είναι η ένοπλη πάλη και οι ενέργειες άμεσης δράσης (αντάρτικο πόλης, απαλλοτριώσεις με σκοπό την χρηματοδότηση του αγώνα, εμπρηστικές επιθέσεις). Ένας δεύτερος ευρύτερος κύκλος περικλείει τόσο τους αλληλέγγυους στους ένοπλους αγωνιστές, όσο και των φιλικών και συντροφικών τους σχέσεων. Των «συνοδοιπόρων» μιας άλλης εποχής. Ένας ακόμα ευρύτερος κύκλος αφορά εκείνες τις πολιτικές δραστηριότητες και κινητοποιήσεις που υπερβαίνουν ή τείνουν να υπερβούν τα όρια της αστικής νομιμότητας, τους αγώνες που πηγαίνουν πέρα από την απλή διαμαρτυρία και φτάνουν στην άμεση αντιπαράθεση με τους σχεδιασμούς του κεφαλαίου, την πολιτική εξουσία και τις δυνάμεις καταστολής. Τέλος ένας κύκλος χωρίς όρια, μια ανοιχτή απειλή προς όλους είναι η στοχοποίηση του φρονήματος, των λέξεων που φέρουν τον πόλεμο μέσα τους, των ίδιων των ανατρεπτικών προταγμάτων. Η σύγχρονη αντιτρομοκρατική νομοθεσία δεν είναι απλώς ένα αυστηρό κανονιστικό πλαίσιο. Είναι η επιτομή του κράτους έκτακτης ανάγκης: μερική αναστολή του συντάγματος, νομοθέτηση διαρκώς κάτω από την πίεση ενός διεθνούς πολιτικού και οικονομικού μηχανισμού του κεφαλαίου, έκτακτη νομοθετική διαδικασία (πράξεις νομοθετικού περιεχομένου και διαδικασία κατεπείγοντος). Ομογενοποίηση των αστικών συμφερόντων και πλήρης ταύτιση του κρατικού μηχανισμού με αυτά.

 

4

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο που περιγράψαμε εν συντομία, λόγω του περιορισμένου χρόνου της εισήγησης, είναι σαφές πως δεν μπορούμε να αντιληφθούμε την ένταση της καταστολής στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ξεκομμένα από την καπιταλιστική κρίση και τη διαχείρισή της από την άρχουσα τάξη, και ειδικότερα στο πλαίσιο της ΕΕ. Ακόμα περισσότερο δεν μπορούμε να περιορίσουμε την καταστολή ως ένα καπρίτσιο της ΝΔ ή ως ένα γεγονός αναπόσπαστο από το DNA της ελληνικής Δεξιάς. Η “αριστερή” καταστολή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που μέχρι πρόσφατα πουλούσε “ανεκτικότητα” και “δικαιωματισμό” με το τσουβάλι, ήταν νομοτελειακό αποτέλεσμα της διαχείρισης της κρίσης μέσα στην “ανοιχτή αγκαλιά” της ΕΕ. Μπορεί το εύρος, τα ποσοτικά χαρακτηριστικά και οι ιδιαίτερες στοχεύσεις να μεταβάλλονται από τις κυβερνητικές εναλλαγές, αλλά ο πυρήνας της κατασταλτικής πολιτικής παραμένει ο ίδιος: η εξυπηρέτηση των ταξικών συμφερόντων της αστικής τάξης, η διασφάλιση της κερδοφορίας της και η διαιώνιση του εκμεταλλευτικού τρόπου παραγωγής. Το αστικό κράτος έχει συνέχεια και ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε θέλει, ούτε μπορεί να υπερβεί αυτόν τον αδήριτο νόμο του καπιταλισμού, που με τόση αφοσίωση υπηρετεί.

Έτσι, από τις πρώτες ήδη ημέρες της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ είχαμε τη διάψευση όλων των ψευδαισθήσεων και των προσδοκιών μεγάλων κοινωνικών κομματιών, αφού παράλληλα με το τρίτο μνημόνιο που ετοίμαζε, η κυβέρνηση ακόνιζε και την νέα κατασταλτική της πολιτική με την εισβολή στην κατάληψη της Πρυτανείας κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας των πολιτικών κρατουμένων. 3 χρόνια μετά, κάνοντας έναν συνολικό απολογισμό μπορούμε να δούμε πολλά παραδείγματα που αποδεικνύουν στην πράξη πως η “αριστερή” καταστολή λειτουργεί συντονισμένα με τη νεοφιλελεύθερη επέλαση:καταστολή προσφυγικών και πολιτικών καταλήψεων, εισβολή των ΕΚΑΜ στις φυλακές, ποινικοποίηση φιλικών και συγγενικών σχέσεων (όπως διώξεις κατά συγγενών ΣΠΦ, δίωξη Μαρίας Θεοφίλου και καταδίκη της Ηριάννας Β.Λ. σε 13 χρόνια κάθειρξη),εκδικητική απαγωγή του παιδιού των μελών του ΕΑ Ν. Μαζιώτη και Π. Ρούπα, άρνηση χορήγησης αδειών σε πολιτικούς κρατούμένους, εξοντωτικές ποινές (όπως η ισόβια κάθειρξη στον Ν. Μαζιώτη και 25 χρόνια στους Μ. Σεϊσίδη και Τ. Θεοφίλου), βίαιη αρπαγή DNAκλπ.

Πιο πρόσφατο δείγμα της κατασταλτικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η απόπειρα μεγαλύτερης αυστηροποίησης του τρομονόμου από τον υπουργό Δικαιοσύνης Κοντωνή. Συγκεκριμέναστις 31 Μαϊου σε άσχετο νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης («Μέτρα Θεραπείας ατόμων που απαλλάσσονται από την ποινή λόγω ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής και λοιπές διατάξεις»), συμπεριλήφθηκε τροποποίηση του 187 και 187Α, κατ εφαρμογή οδηγιών της ΕΕ. Οι νέες διατάξεις αφορούσαν όποιον και όποια «δημόσια με οποιονδήποτε τρόπο προκαλεί η διεγείρει» σε μια σειρά πράξεων, όπως σε «συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης ή ένταξης σε τέτοια», σε «διάπραξη εγκλημάτων», σε «εκπαίδευση ή χρήση εκρηκτικών κ.ά.» και σε «παροχή οδηγιών για ένταξη σε εγκληματική οργάνωση». Οι προβλεπόμενες ποινές θα ήταν φυλάκιση από 6 μήνες έως και πέντε χρόνια, αναλόγως το αδίκημα. Οι διατάξεις αυτές αποσύρθηκαν έπειτα από αντιδράσεις, είναι βέβαιο όμως πως θα επανέλθουν, έστω και με τροποποιημένη φρασεολογία, ώστε να ενσωματωθεί κι αυτή η κοινοτική οδηγία στο ελληνικό Δίκαιο.

 

5

Είναι σαφές, λοιπόν, πως και αυτή η κυβέρνηση, παρά το “αριστερό” προσωπείο που φέρει έχει ως ύψιστο χρέος της την υπεράσπιση των ταξικών συμφερόντων της αστικής τάξης. Η εφαρμοζόμενη κατασταλτική πολιτική πατάει ακριβώς πάνω στο σημείο αυτό. H νεοφιλελεύθερη επέλαση του κεφαλαίου νομοτελειακά εκφράζεται συντονισμένα με την γενικευμένη αυταρχικοποίηση και αυστηροποίηση του κατασταλτικού πλαισίου. Για αυτό δεν μπορούμε να δούμε το ζήτημα της καταστολής ξεκομμένο από το τις βαθιές του ρίζες, από το εκμεταλλευτικό σύστημα που τη γεννά.

Σε αυτό το ιδιαίτερα δύσκολο περιβάλλον έχουμε χρέος να αναπτύξουμε τις δικές μας απαντήσεις, να αντισταθούμε οργανωμένα στη σύγχρονη βαρβαρότητα συγκροτώντας ένα κίνημα δυνατό και αποφασισμένο να έρθει σε πραγματική ρήξη με τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό. Η νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και οι αντιμνημονιακές ταραχές του 2010-12 ανοίξανε δρόμους δυνατοτήτων, πρόσφεραν ευκαιρίες που πρέπει να αδράξουμε, μακριά από αντιλήψεις μουσειοποίησης του αγώνα. Σήμερα, παρά τις όποιες ανεπάρκειες, ξεδιπλώνεται ένα αξιόλογο κίνημα αντίστασης, με τις δομές μαχητικού αντιφασισμού, με τους αγώνες ενάντια στις μαφίες και την κρατική καταστολή, με τον πολύμορφο αγώνα για ελεύθερες μετακινήσεις, με τους εργατικούς αγώνες που αναπτύσσονται (με αιχμή τον αγώνα για την κυριακάτικη αργία), αλλά και με τα σαμποτάζ, τους εμπρησμούς και την ένοπλη πάλη. Αναπτύσσεται ένας αξιόλογος αστερισμός δραστηριοτήτων που πρέπει να αποκτήσει συνεκτικό σχέδιο και επαναστατική στρατηγική για να καταφέρει να ανατρέψει τον αρνητικό συσχετισμό δύναμης και να φέρει ξανά στο προσκήνιο τον εργαζόμενο λαό. Η έρπουσα καπιταλιστική κρίση μπορεί να μην οδηγεί νομοτελειακά προς μια επαναστατική κατεύθυνση, κάνει όμως γονιμότερο το έδαφος για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Τώρα είναι η πιο κατάλληλη ώρα να αντλήσουμε διδάγματα από την ιστορία μας, να μελετήσουμε τα σωστά και τα λάθη και να διαμορφώσουμε ένα γόνιμο πεδίο για την ανάπτυξη της επαναστατικής προοπτικής.

 

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών) 

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

Η απόφαση του eurogroup της 15ης Ιουνίου, ύστερα από τις περίφημες πολύμηνες διαπραγματεύσεις μεταξύ της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  και των ιμπερια-ληστών δανειστών για την ολοκλήρωση της β αξιολόγησης, αποτελεί ταφόπλακα για τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα. Με το θέμα της διαχείρισης του δημόσιου χρέους αποτυπώνεται ολοφάνερα η διαρκής όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών τόσο εντός της ΕΕ μεταξύ Γαλλίας-Γερμανίας όσο και μεταξύ της ίδιας της ΕΕ( ΕΚΤ,Κομισιόν,ESM) και του αμερικανοκρατούμενου ΔΝΤ. Η απόφαση ενός ακόμα  eurogroup σημαίνει τη συνέχιση της κοινωνικής λεηλασίας, που ξεκίνησε από το 2010 και θα συνεχιστεί μέχρι την πλήρη μνημονιακή γενοκτονία της κοινωνίας,αν δεν αντιδράσει το εργατικό κίνημα.

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται περίτρανα ο νεοαποικιοκρατικός χαρακτήρας των διαπραγματεύσεων και  η υποκρισία των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο Αλ.Τσίπρας στην αρχή έλεγε ότι «Δεν θα νομοθετήσουμε ούτε ευρώ μέτρα» και τελικά ψηφίσθηκαν νέα δυσβάστακτα μέτρα της τάξεως των 4,5 δις, τα οποία πλήττουν 900.000 συνταξιούχους μέσω της κατάργησης της λεγόμενης «προσωπικής διαφοράς» (από 1.1.2019), στέλνουν στον καιάδα τα πιο εξαθλιωμένα κομμάτια της κοινωνίας μέσω της μείωσης του αφορολόγητου ορίου(από το 2020), τσακίζουν τα εργατικά δικαιώματα, απελευθερώνοντας τις ομαδικές απολύσεις και καταργώντας ουσιαστικά την κυριακάτικη αργία με το άνοιγμα των καταστημάτων 30 Κυριακές τον χρόνο. Ο πρωθυπουργός των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έλεγε ότι «είναι θέμα αξιοπρέπειας, δημοκρατίας, ακόμη και παραβίασης του Συντάγματος, ακόμη και να συζητάμε για προνομοθέτηση νέων  μέτρων»  και τελικά νομοθετήθηκαν τα παραπάνω μέτρα, για να  συμμορφωθεί προς τις επιταγές των ιμπερια-ληστών δανειστών.

Η συγκυβέρνηση, εκφράζοντας τα συμφέροντα της ντόπιας παρασιτικής αστικής τάξης, εκλιπαρούσε να λάβει ως αντάλλαγμα μέτρα για την «ελάφρυνση»  και τη βιωσιμότητα του χρέους, προκειμένου η χώρα «να βγει στις αγορές» (κάτι το οποίο ακούγεται από την περίοδο της κυβέρνησης Σαμαρά) και να ενταχθούν τα ελληνικά ομόλογα στο πρόγραμμα της ποσοτικής χαλάρωσης, όπως επιθυμεί η ελληνική τραπεζική ολιγαρχία. Τελικά, το μόνο που κατάφερε να πάρει ήταν αόριστες υποσχέσεις για διευθέτηση του χρεόυς μετά  τη λήξη του τρέχοντος προγράμματος (Αύγουστος 2018), ενώ η πρόσφατη απόφαση του eurogroup παραπέμπει επανειλημμένα -δίχως να προσθέτει κάτι ουσιαστικό- στην απόφαση του eurogroup 22ης Μαιού 2016. Δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα για την επέκταση των ωριμάνσεων, καθώς η ίδια η ανακοίνωση αναφέρει χαρακτηριστικά «μεταξύ 0-15 ετών». Δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο ελάφρυνσης του χρέους, καθώς η σύνδεση του χρέους με τη πορεία του ΑΕΠ και η λεγόμενη αναπτυξιακή ρήτρα με τη δημιουρφία Εθνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας αποτελούν εναλλακτικούς τρόπους για την αποπληρωμή του ληστρικού χρέους. Μάλιστα, η απελευθέρωση της δανειακής δόσης των 8,5 δις πραγματοποιείται για την αποπληρωμή χρέους  7 δις(!), ενώ τα υπόλοιπα 1,5 δις δεν επαρκούν για την κάλυψη των ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου προς τον ιδιωτικό τομέα, οι οποίες ανέρχονται σε 3,9 δις. Η απόφαση του eurogroup αποκαλύπτει σε όλο της το μεγαλείο την πολιτική χρεωκοπία της κυβέρνησης.

Ταυτόχρονα, ένα από τα πιθανά σενάρια της Κομισιόν για το δημόσιο χρέος προβλέπει την εκτίναξή του  το 2060 στο 241% (!)του ΑΕΠ από 179% με το ΔΝΤ σε αντιπαράθεση με τη ΕΕ να συνεχίζει να θεωρεί μη βιώσιμο το χρέος.   Η προσωρινή συμφωνία μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ, καθώς το πρώτο δέχτηκε να συμμετάσχει στο πρόγραμμα χωρίς εκταμίευση με την καταρχήν έγκριση, αναδεικνύει τις γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις και τους  ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς μεταξύ των ΗΠΑ και των πιο ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών της ΕΕ και κυρίως της Γερμανίας, στην οποία θα διεξαχθούν εκλογές το φθινόπωρο. Την ίδια στιγμή  το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα δεν έχει ξεπεράσει ακόμα την πιο παρατεταμένη κρίση της ιστορίας του,   οι πολιτικές εξελίξεις είναι ραγδαίες (Τραμπ,Brexit)  ,το ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα της ΕΕ κλυδωνίζεται λόγω του κινδύνου έκρηξης χρηματοπιστωτικής κρίσης στην Ιταλία και της ανόδου ακροδεξιών ρευμάτων ευρωσκεπτικιστικού χαρακτήρα, η ανακούφιση στις Βρυξέλλες με την εκλογή του αγαπημένου παιδιού των τραπεζών Μακρόν δεν φαίνεται να κρατήσει πολύ,  οι περιφερειακές συγκρούσεις εντείνονται και τα εργατικά-λαϊκά δικαιώματα τσακίζονται στο βωμό της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και κερδοφορίας

Στο δεδομένο ιστορικό πλαίσιο ο ελληνικός καπιταλισμός δεν νοείται πλέον δίχως την εφαρμογή των μνημονίων,καθώς θεσμοθετείται ένα υπερ-μνημόνιο διαρκούς επιτροπείας. Μέχρι το 2022 ο στόχος για τα αιμοσταγή πρωτογενή πλεονάσματα καθορίστηκε στο 3,5% και «ίσο είτε ανώτερο αλλά κοντά στο 2% του ΑΕΠ την περίοδο από το 2023 ως το 2060», προμηνύοντας νέα πολλά μνημόνια και διαμορφώνοντας έναν άγριο και αχαλίνωτο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό .Το δημόσιο χρέος,λοιπόν αποτελεί με την εφαρμογή των μνημονίων και των ντερεκτίβων της ΕΕ μηχανισμό κοινωνικής λεηλασίας, λαφυραγώγησης του δημόσιου πλούτου, διεύρυνσης του χάσματος μεταξύ Βορρά- Νότου,όχημα για τη φρενήρη επέλαση του κεφαλαίου σε βάρος του κόσμου της εργασίας.

Γιατί κανένα χρέος δεν μπορεί να καταστεί βιώσιμο, όταν η ζωή της πλειοψηφίας της κοινωνίας καθίσταται αβίωτη. Γιατί εντός του σφαγείου της ΕΕ μόνο μνημόνια, φτώχεια, ανεργία, εξαθλίωση, περιστολή των δημοκρατικών ελευθεριών περιμένουν τον εργαζόμενο λαό. Γιατί το μόνο χρέος που έχει ο λαός και η νεολαία είναι το χρέος της ανατροπής αυτού του σάπιου και ανθρωποκτόνου συστήματος, της σύγκρουσης με την αστική τάξη και το κράτος της, της επαναστατικής εξόδου από την ΕΕ από τη σκοπιά της διεθνιστικής αλληλεγγύης,Γιατί τίποτα δεν τελείωσε και όλα συνεχίζονται μέχρι την κοινωνική απελευθέρωση από τα δεσμά κεφαλαίου,ΕΕ,ΔΝΤ.Γιατί μόνο αν ξαναβγούμε στους δρόμους,  το λαϊκό επαναστατικό κίνημα θα νικήσει.

ΜOΝΟΜΕΡΗΣ ΔΙΑΓΡΑΦH ΤΟΥ ΧΡEΟΥΣ

ΚΑΜIΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΜΕ ΝΤOΠΙΟ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝEΣ ΚΕΦAΛΑΙΟ

ΠOΛΕΜΟΣ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ,ΚΕΦΑΛΑΙΟ ,ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΌ

Ταξική Aντεπίθεση (Oμάδα Aναρχικών και Kομμουνιστών)

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΕΣΜΕΝΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΜΠΑΤΣΩΝ ΤΗΣ ΠΟΑΣΥ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ, ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 29 ΙΟΥΝΗ

Την Πέμπτη 29 Ιούνη, στην πλατεία Εξαρχείων, έχει καλεστεί μία κατ’ επίφαση “συγκέντρωση” από την ΠΟΑΣΥ (τον συνδικαλιστικό φορέα των κατασταλτικών δυνάμεων), που λειτουργεί στην πράξη ως προπομπός, ως ο “λαγός” μίας διακηρυγμένης από το κράτος κατασταλτικής επιχείρησης. Στο πλαίσιο του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, προωθείται η συνολική στοχοποίηση του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού κινήματος και των κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Η επίθεση σε καταλήψεις, σωματεία βάσης και συνελεύσεις γειτονιάς, η αναβάθμιση του νομικού και θεσμικού οπλοστασίου απέναντι σε όσους αγωνίζονται, οι διώξεις και οι βαριές καταδίκες είναι κομμάτια μίας ενιαίας εκστρατείας.

Μίας εκστρατείας που στοχεύει και την περιοχή των Εξαρχείων, ως ένα επί δεκαετίες σημαντικό πεδίο έκφρασης και δραστηριότητας των αντι-κρατικών και αντικαπιταλιστικών δυνάμεων. Δυνάμεις που αγωνίζονται ενάντια στη μετατροπή των Εξαρχείων σε διασκεδαστήριο και χώρο παρέλασης για τις μαφίες και τους πραιτωριανούς του καθεστώτος που επιχειρούν να πλήξουν το πολιτικό, κοινωνικό και ταξικό αντι-παράδειγμα που εκφράζεται στα Εξάρχεια. Κι αυτό το παράδειγμα υπερασπιζόμαστε ως συνέλευση, επιδιώκοντας την κατίσχυση των αδιαίρετων αρχών της ισότητας και της αλληλεγγύης. Και θα το υπερασπιζόμαστε απέναντι στην παρουσία του κράτους, των καπιταλιστών και των εμπροσθοφυλακών τους, πατώντας στο έδαφος που δημιούργησαν χιλιάδες. Πατώντας στην εμπειρία των αγώνων και των εξεγέρσεων που έχουν μπολιάσει την περιοχή των Εξαρχείων, όπως η εξέγερση του Δεκέμβρη του ‘08.

Στις 6 Δεκέμβρη του 2008, μετά από διαπληκτισμό νεαρών που βρίσκονταν στην οδό Μεσολογγίου με πλήρωμα της αστυνομίας, τραυματίζεται θανάσιμα από σφαίρα αστυνομικού ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Η εξέγερση που ακολούθησε και εξαπλώθηκε στο σύνολο του ελλαδικού χώρου, έφερε στο προσκήνιο τα προτάγματα της αυτοοργάνωσης, της αδιαμεσολάβητης δράσης, της αλληλεγγύης. Η σύνδεση της περιοχής των Εξαρχείων με την εξέγερση του 2008, ανέδειξε ακόμα περισσότερο την περιοχή ως εστία αγώνων. Η νοηματοδότηση των Εξαρχείων από τους αγωνιζόμενους, τόσο συμβολικά όσο και υλικά, ως κέντρο αγώνα έχει ως αποτέλεσμα η περιοχή να βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο των κρατικών και καπιταλιστικών σχεδιασμών.

Μετά την εξέγερση του ‘08 η αγωνιστική γειτονιά των Εξαρχείων, η γειτονιά της κοινωνικής αντεξουσίας και της νεανικής ανυπακοής μετατράπηκε σταδιακά, παράλληλα με την οικονομική κρίση και τον καπιταλισμό που σάπιζε, σε ένα ιδιόμορφο γκέτο διακίνησης ναρκωτικών και σε αρένα κοινωνικού κανιβαλισμού. Η στρατηγική του κράτους για την περιοχή εξυπηρετήθηκε με τη μεταφορά κυκλωμάτων ναρκεμπορίας που τη λυμαίνονταν και επιδίδονταν σε εμπόριο σε κάθε σημείο της γειτονιάς και με την ανάπτυξη αντικοινωνικών συμπεριφορών (σεξιστικές επιθέσεις, φέρμες, απολιτικοί τσαμπουκάδες). Και όταν μιλάμε για κυκλώματα δεν αναφερόμαστε σε χρήστες και μικροπαραβατικούς. Μιλάμε για ένοπλους διακινητές που εμπορεύονταν καθημερινά ναρκωτικές ουσίες συμμετέχοντας σε ιεραρχικές ομάδες, οι οποίοι σαν καπιταλιστές της νύχτας έκαναν τα πάντα για την κερδοφορία και την ανάπτυξη του παράνομου κεφαλαίου.

Αυτά τα αδίστακτα κυκλώματα κατάφεραν σταδιακά να αναπτυχθούν στη γειτονιά και να ηγεμονεύσουν κάνοντας διπλή δουλειά. Από τη μια τη δουλειά των ρουφιάνων της αστυνομίας στην πλατεία και από την άλλη ασκώντας μια εξουσιαστική σχέση επιβολής πάνω στο κίνημα και τους συντρόφους που αισθάνθηκαν την απειλή στο πετσί τους. Δεν ξεχνάμε τους πυροβολισμούς σε καταλήψεις, τις σκυλομαχίες με pitbull που διοργάνωναν στην πλ. Εξαρχείων, τις παραλίγο δολοφονίες συντρόφων από τα μαχαίρια τους, την ένοπλη παρουσία τους μέσα στην πλ. Εξαρχείων κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης για φυλακισμένο αναρχικό.

Με όλα αυτά και σε συνδυασμό με τις επελάσεις των μηχανοκίνητων ομάδων Δέλτα κατά δομών, ανθρώπων και στεκιών, το κράτος προσωρινά επανέκτησε έναν σχετικό έλεγχο και κυριαρχία τόσο στην περιοχή γενικά όσο και στην πλατεία ειδικά, που αποτελεί και ένα τρόπαιο που το διεκδικεί με κάθε τρόπο. Παρ’ όλα αυτά η σπίθα της εξέγερσης διατηρήθηκε αναμμένη όπως και η μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και η 6η Δεκέμβρη συνέχισε να αποτελεί ένα πεδίο οξυμένης αντιπαράθεσης μεταξύ της νεολαίας και των δυνάμεων καταστολής που εκφράζεται δυναμικά στην περιοχή των Εξαρχείων.

Σήμερα, το τσάκισμα των μαφιόζων στη γειτονιά των Εξαρχείων και η εκδίωξη τους από την πλατεία διαμορφώνει ένα νέο πραγματικά συγκρουσιακό περιβάλλον. Ένα τοπίο ανειρήνευτης συνύπαρξης των επαναστατικών δυνάμεων με το “οργανωμένο έγκλημα” και τα τσιράκια του.

Και είναι σήμερα, μοναδική η ευκαιρία που δίνεται για να οικειοποιηθούμε με αγωνιστικούς όρους τα Εξάρχεια μετατρέποντάς τα σε πρότυπο αγωνιστικής και ελευθεριακής γειτονιάς, σε όχημα Επαναστατικής Ανατροπής.

Σε αυτή τη συγκυρία το κράτος βρίσκει ασήμαντες αφορμές για να περικυκλώσει με στρατιωτικοποιημένους όρους την πλατεία και να διεισδύσει στη γειτονιά, επιστρατεύοντας μέχρι και τεθωρακισμένα jeep με άνδρες της ομάδας ΟΠΚΕ που με το δάχτυλο στη σκανδάλη δίνουν μια εντύπωση κατεχόμενης γειτονιάς. Είναι ξεκάθαρο ότι η στρατιωτικοποιημένη περικύκλωση της γειτονιάς μας αποσκοπεί στο να συνηθίσουμε τον τρόμο, να εξοικειωθούμε με την εικόνα της αστυνομίας δίνοντάς της χώρο για να εισχωρήσει και βαθύτερα μέχρι να καταλάβει την πλατεία. Σε αυτό τον σχεδιασμό εντάσσεται και η προκλητική ανακοίνωση της “συγκέντρωσης” της ΠΟΑΣΥ, την Πέμπτη στην πλ. Εξαρχείων.

Για εμάς, η παρουσία αυτών των ένστολων δολοφόνων και βασανιστών είναι η άλλη όψη των ναρκομαφιόζων και των εμπόρων τους που εκδιώχθηκαν από την περιοχή με αγώνες. Είναι ο στρατός ενός συστήματος που επιβάλλει τη φτώχεια και τον φόβο.

 

Έξω οι μπάτσοι και οι μαφιόζοι από τα Εξάρχεια

 

 

Άνοιγμα Πολιτικού Περιπτέρου, Πέμπτη 29 Ιούνη από τις 12:00 μέχρι όσο πάει

Συνέλευση για την Επανοικειοποίηση των Εξαρχείων

Ιούνιος 2017

 

 

https://athens.indymedia.org/post/1575380/

Εισήγηση της Εκδήλωσης: σχέσεις ανάμεσα στην Αντίσταση ενάντια στο φασισμό και τις εμπειρίες του επαναστατικού Αντάρτικου (1970-80)

Στοχεύοντας στην πολιτική αυτομόρφωση, την ιδεολογική συγκρότηση και την υπεράσπιση της επαναστατικής μνήμης, η Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών) διοργανώνει το διήμερο εκδηλώσεων με τίτλο “χθες, σήμερα αύριο…η Επανάσταση λέει ήμουν είμαι και θα είμαι”, έχοντας τη χαρά να φιλοξενεί τον σύντροφο Antonio P. και τους υπόλοιπους συντρόφους από την κατάληψη Panetteria του Μιλάνου.

Η σημερινή πρώτη εκδήλωση αφορά την ιστορία, την επαναστατική ιστορία της Ιταλίας, μιας γειτονικής μας χώρας με πλούσια πολιτική-θεωρητική συμβολή στο διεθνές επαναστατικό κίνημα, μια ιστορία που σε διάφορες περιόδους της έχει επηρεάσει αλλά και έχει επηρεαστεί και από την ιστορία του επαναστατικού κινήματος, εδώ στην Ελλάδα. 

Ως προς τη πολιτική-θεωρητική συμβολή, ενδεικτικά μπορούν ν’ αναφερθούν τα ονόματα του αναρχικού Ερρίκο Μαλατέστα και του κομμουνιστή Αντόνιο Γκράμσι και η εξάπλωση που γνώρισαν οι ιδέες τους στους κόλπους τους διεθνούς επαναστατικού κινήματος.

Όσον αφορά την επιρροή της ιταλικής επαναστατικής κίνησης ιδεών στις εγχώριες πολιτικές ζυμώσεις και διεργασίες, αξίζει ν’ αναφερθεί η λησμονημένη συνεισφορά στη διάδοση στην Ελλάδα των επαναστατικών ιδεών που είχαν ήδη βάλει φωτιά στην ιταλική χερσόνησο και την υπόλοιπη Ευρώπη στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, η συνεισφορά των Ιταλών αναρχικών που βρέθηκαν στην Ελλάδα είτε σαν πολιτικοί πρόσφυγες μετά από εξεγέρσεις και κύματα καταστολής στην Ιταλία, είτε σαν εθελοντές μαχητές στους εθνικοαπελευθερωτικούς πολέμους στην Κρήτη και τη Μακεδονία.

Ενδεικτικά, και σε σχέση με την πιο πρόσφατη ιστορική περίοδο, αξίζει ν’ αναφερθεί και η επιρροή που άσκησε το ιταλικό επαναστατικό κίνημα, οι πρακτικές και οι ιδέες του, κυρίως εκείνες των διάφορων τάσεων της εργατικής αυτονομίας αλλά όχι μόνο, στο ελληνικό επαναστατικό κίνημα, ιδιαίτερα από τη μεταπολίτευση κι έπειτα.

Αντίστροφα, όπως αποτυπώνεται και από το υλικό που προβλήθηκε, οι εξελίξεις στο κομμουνιστικό κίνημα στην Ιταλία με το τέλος του πολέμου και την πτώση του φασισμού, επηρεάστηκαν άμεσα από τις εξελίξεις που υπήρξαν στο κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα την ίδια περίοδο, και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της τρίχρονης λαϊκής Επανάστασης του ΔΣΕ (1946-49).

Όσον αφορά τη μεταπολεμική περίοδο, την περίοδο της αμερικανοκρατίας, η αμνήστευση και η ατιμωρησία φασιστών αξιωματούχων και στελεχών καθώς και η διατήρηση των δοσιλογικών μηχανισμών, τα “πακέτα Μάρσαλ”, όταν από τη Σαρδηνία μέχρι την Κρήτη, από την Κύπρο μέχρι την Σικελία– η Μεσόγειος μετατρεπόταν σε νατοϊκό στρατόπεδο και αεροπλανοφόρο, θα είναι από τα στοιχεία που θ’ αποτελέσουν τον κοινό τόπο για Ελλάδα και Ιταλία, αφού κατά τη διάρκεια του “ψυχρού πολέμου” με την ΕΣΣΔ, οι δύο χώρες αναλαμβάνουν χρέη ευρωατλαντικού φυλακίου.

Σε σχέση με την αποψινή εκδήλωση, πιο συγκεκριμένα αποπειράται να πιάσει εκείνο το νοητό αλλά και κυριολεκτικό νήμα που συνδέει την επανάσταση που δεν έγινε με το τέλος του πολέμου και την πτώση του φασισμού στην Ιταλία, με την τελευταία απόπειρα για έφοδο στον ουρανό, την οποία η αστική γλώσσα της χειραγώγησης και της αφομοίωσης ονόμασε μολυβένια χρόνια, λίγες δεκαετίες αργότερα.

Τα δυο ντοκιμαντέρ που παρουσιάσαμε απόψε, με τις μαρτυρίες του Paolo Finardi και του Giovanni Gerbi –δύο παρτιζάνων αντιφασιστών της γενιάς της προδομένης Επανάστασης– δημιουργήθηκαν και από συντρόφους που αγωνίστηκαν ένοπλα μέσα από τις γραμμές των Ερυθρών Ταξιαρχιών, μιας από τις μαζικότερες και μακροβιότερες κομμουνιστικές Οργανώσεις του επαναστατικού Αντάρτικου στην Ευρώπη. Και αυτό το γεγονός από μόνο του αποτελεί μια χειροπιαστή αποτύπωση αυτού του νήματος, αυτής της διαχρονικής ιστορικής συνέχειας την οποία ο Μαρξ διατύπωνε συνοπτικά με τα παρακάτω λόγια:

Οι άνθρωποι δημιουργούν την ίδια τους την ιστορία, τη δημιουργούν όμως όχι όπως τους αρέσει, όχι μέσα σε συνθήκες που οι ίδιοι διαλέγουν, μα μέσα σε συνθήκες που υπάρχουν άμεσα, που είναι δοσμένες και που κληροδοτήθηκαν από το παρελθόν. Η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σα βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών [1].

Παράλληλα όμως και προς αποφυγή ιστορικών στρεβλώσεων και κακέκτυπων μιμητισμών, πρέπει να λαμβάνονται υπ’ όψη και οι υπάρχουσες συνθήκες στο τότε, οι συσχετισμοί ισχύος στον διαχρονικό ταξικό πόλεμο και τον διεθνή καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό καταμερισμό.

Σε σχέση με το ανατρεπτικό-επαναστατικό κύμα που σηκώθηκε στην Ιταλία από το ’68-69 κι έπειτα, αναμφίβολα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη, όχι μόνο η δεδομένη ιστορική και υλική συνέχεια σε σχέση με τους παρτιζάνους αγωνιστές της δεκαετίας του ’40, αλλά και το διεθνές πλαίσιο σ’ εκείνη την συγκεκριμένη ιστορική φάση, οι αντιαποικιακοί-αντιιμπεριαλιστικοί αγώνες που από το Βιετνάμ και την Καμπότζη, μέχρι την Κούβα και την Ουρουγουάη προκαλούσαν τριγμούς στο ψυχροπολεμικό οικοδόμημα της “πυρηνικής ειρήνης”, ανοίγοντας ρωγμές και μέσα στις μητροπόλεις των καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών κέντρων. Ήταν η εποχή που οι τοίχοι στο Τορίνο έγραφαν: ο Ανιέλι την Ινδοκίνα την έχει στο εργοστάσιο.

Όπως επίσης και πρέπει να ληφθεί υπ’ όψη η στρατηγική της έντασης με την οποία, από την πολύνεκρη σφαγή του Κράτους στην πλατεία Φοντάνα στο Μιλάνο στις 12 Δεκέμβρη του 1969 κι έπειτα, η ιταλική αστική Τάξη και το Κράτος της, με τη συνδρομή των ευρωατλαντικών συμμάχων και προστατών τους και των φασιστών ενεργούμενων τους, προσπάθησαν να λυγίσουν τους μαζικούς ταξικούς-κοινωνικούς αγώνες που είχαν αρχίσει ν’ αναπτύσσονται, στην μοναδική –εκείνη την περίοδο– μαζί με τη Γαλλία, αστική-κοινοβουλευτική δημοκρατία της ευρωπαϊκής Μεσογείου.

Σύμφωνα με μια διαδεδομένη ερμηνεία, ο κίνδυνος επιβολής πραξικοπήματος, που καταγράφηκε με δύο τουλάχιστον αποτυχημένες απόπειρες τις δεκαετίες 1960-70, ήταν εκείνος που ώθησε χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες στην ένοπλη ριζοσπαστικοποίηση. Ως προς αυτό, αναμφίβολα ο κίνδυνος επιβολής στρατιωτικού καθεστώτος, τα νέα που έρχονταν από την Ελλάδα των συνταγματαρχών και τη Χιλή του Πινοσέτ, αλλά και η στρατηγική της έντασης στην ίδια την Ιταλία, με τη συμβολή και Ελλήνων φασιστών παρακρατικών της χούντας (σε μια περίοδο όπου το ιταλικό επαναστατικό κίνημα συμπαραστεκόταν έμπρακτα στις ελληνικές αντιδικτατορικές οργανώσεις και τα μέλη τους), αποτελούν παράγοντες που βρίσκονται σε άμεση συνάρτηση με την πορεία και την εξέλιξη της τελευταίας, κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα, μαζικής και πολιτικά οργανωμένης επαναστατικής απόπειρας του προλεταριάτου στην Ευρώπη.

Αλλά από μόνος του αυτός ο κίνδυνος, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι εσωτερικοί συσχετισμοί δυνάμεων ανάμεσα στις τάξεις, την περίοδο της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης και της οικονομικής ανάπτυξης στις δεκαετίες 1950-60, η νέα εργατική βάρδια, στη μεγάλη της πλειοψηφία εσωτερικοί μετανάστες από το νότο στα εργοστάσια και τις βιομηχανίες του βορρά, και η ορμή με την οποία μπήκε στον αγώνα από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 κι έπειτα αυτή η νέα εργατική τάξη, χωρίς μερικά βασικά στοιχεία γύρω από την διάρκεια και την ένταση με την οποία αποτυπώθηκε ο κοινωνικός ανταγωνισμός και η ταξική πάλη, γύρω από τις αναδιαρθρώσεις του κεφαλαίου και τη στρατιωτικοποίηση της αστικής δημοκρατίας μέσω της επιβολής της ειδικής νομοθεσίας και του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, κάθε ματιά θα είναι λειψή.

Θέλουμε να ελπίζουμε ότι με τη συμβολή του συντρόφου Αντόνιο θα μπορέσουμε να ρίξουμε μια πιο ολοκληρωμένη ματιά. Μια ματιά που εκκινώντας από το χθες, θα συμβάλει στην πολιτική συγκρότηση του σήμερα, για την έφοδο στον ουρανό του αύριο. Γιατί, όπως έχει γραφτεί πρόσφατα και αλλού:

Η ιστορία δεν είναι μια απλή εξάσκηση ακαδημαϊκών γνώσεων και μια απλή αλληλουχία σημαντικών γεγονότων. Η ιστορία είναι το ίδιο το αίμα που ποτίζει το παρόν και το μέλλον μας. Είναι ταμπούρι, είναι προμαχώνας, είναι θέση μάχης στον διεξαγόμενο ταξικό πόλεμο. Η επαναστατική μνήμη δεν είναι νεκρό γράμμα, δεν είναι μαυσωλείο. Είναι ζώσα ιστορία, διδάσκει, πλάθει το παρόν μας και φωτίζει το μέλλον. Από τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του χθες παίρνουμε τη σκυτάλη για να συνεχίσουμε την πάλη για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, δίχως αφέντες και δούλους. Για μια κοινότητα των ανθρώπινων αναγκών και όχι του αδηφάγου καπιταλιστικού κέρδους. Ακόμα και όταν δεν ταυτιζόμαστε με τους αγώνες του χθες, τιμάμε τη μνήμη τους, πλουτίζουμε τη χλώρη και πλαταίνουμε τη γη στο περιβόλι που μας κληρονομήσαν. Βυθιζόμαστε στις ρίζες του παρελθόντος για να στήσουμε τον κορμό μας ακόμα πιο στέρεα στο παρόν και να υψώσουμε τα κλαδιά μας ακόμα ψηλότερα στο μέλλον. Η κληρονομιά του χθες δεν είναι στάχτη. Είναι ζωντανό κύτταρο της σημερινής μάχης [2]

Η σημερινή εκδήλωση θα μπορούσε ν’ αφιερωθεί σε πολλούς και πολλές, αγωνιστές και αγωνίστριες από την Ιταλία και την Ελλάδα που με τη ζωή τους και τη δράση τους διέσχισαν, μέσα στο πέρασμα της ιστορίας, το ανηφορικό αλλά αναγκαίο μονοπάτι του αγώνα των λαών ενάντια στους δυνάστες τους, για έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων, στο μπόι των ανθρώπων…

Ενδεικτικά αναφέρουμε τον Antonio Pelegrino, λιποτάκτη του ιταλικού κατοχικού στρατού που εντάχτηκε στο ΕΑΜ και τον εφεδρικό ΕΛΑΣ και εκτελέστηκε μαζί με άλλους αγωνιστές στις 15 Μάρτη του 1944 στο μπλόκο της Καλογρέζας, την Elena Angeloni και τον Γιώργο Τσικουρή του ΠΑΜ, που έχασαν τη ζωή τους στις 2 Σεμπτέμβρη του 1970, μετά από την πρόωρη έκρηξη μηχανισμού που τοποθετούσαν έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα, τον φοιτητή Κώστα Γεωργάκη, που αυτοπυρπολήθηκε στις 20 Σεπτέμβρη του 1970 στη Γένοβα θυσιάζοντας τη ζωή του για να στείλει σ’ όλον τον κόσμο ένα μήνυμα Αντίστασης και Αγώνα ενάντια στη χούντα.

Παρ’ όλα αυτά, θα θεωρούσαμε παράλειψη να κλείσουμε αυτή τη σύντομη εισήγηση, χωρίς μια αναφορά στη μνήμη των συντρόφων στην Ιταλία που έπεσαν στο Αγώνα σε πιο πρόσφατους καιρούς, πιο συγκεκριμένα κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων του 21ου αιώνα. Στον σύντροφο Carlo Giuliani που στις 20 Ιούλη συμπληρώνονται 16 χρόνια, από όταν κατά τη διάρκεια συγκρούσεων εναντίον της συνόδου του G8 στη Γένοβα– δολοφονήθηκε από τους ένστολους φρουρούς της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Εξουσίας. Στον σύντροφο Mario Galesi, μέλος της οργάνωσης Ερυθρές Ταξιαρχίες-Μαχόμενο Κομμουνιστικό Κόμμα (BR-PCC) που έπεσε μαχόμενος σε ένοπλη συμπλοκή κατά τη διάρκεια αστυνομικού ελέγχου στο Αρέτσο στις 2 Μάρτη του 2003. Στον σύντροφο DaxDavide Cesare που δυο βδομάδες αργότερα, τη νύχτα της 16ης προς 17 Μάρτη του 2003, άφησε την τελευταία του πνοή στο Μιλάνο, έπειτα από ενέδρα οικογένειας φασιστών μαχαιροβγαλτών.

Στους σκοτεινιασμένους καιρούς που ζούμε, ελπίζουμε η αποψινή εκδήλωση να συνεισφέρει, μεταξύ άλλων, έτσι ώστε όπως γράφει και ο σύντροφος Δημήτρης Κουφοντίνας, να μην λησμονηθεί το χνάρι που άφησαν στην ιστορία οι σύντροφοι που έπεσαν [3].

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Αθήνα, Ιούνης 2017

[1] Καρλ Μαρξ: Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη.

[2] Πρωτοβουλία για την υπεράσπιση της επαναστατικής ιστορίας: κάλεσμα στο διήμερο εκδηλώσεων για τα 70 χρόνια από την ίδρυση του ΔΣΕ ( ΕΜΠ, Αθήνα 10&11/2/2017).

[3] Δημήτρης Κουφοντίνας: 13 Απαντήσεις, εκδ. Μονοπάτι.